Alfabet podróżnika - Tomasz Cyrol

Wydawnictwo LTW, Okładka miękka, 150 s., Moja ocena 4/6
Jest to niewielka (jeżeli chodzi o ilość stron), ale sympatyczna lektura, ot taka dla odprężenia, którą czyta się szybko z uśmiechem na ustach.
Autor opisuje w ciekawy i zabawny sposób przygody, które spotkały go w trakcie kilkuletnich podróży po całym świecie. Bo trzeba wam wiedzieć, że Tomasz Cyrol (prawnik z wykształcenia) to zapalony globtroter, który od lat przemierza kulę ziemską. Wiadomo, że w trakcie takich podróży o ciekawe i kuriozalne momentami zdarzenia nietrudno. I o nich właśnie wspomina w swojej książce, czyniąc z Alfabetu podróżnika sympatyczną, zabawną i ciekawą lekturę.


Dowiemy się m.in.:

• jak wygląda najgorszy hotel świata; 
• czy jajko da się ugotować w gejzerze;
• dlaczego nie warto jechać na Hawaje;
• jak stać się posiadaczem bezcennego arbuza w kolei transsyberyjskiej;
• jaka jest Polonia w różnych zakątkach świata i ile jest prawdy w powiedzeniu Polak Polakowi wilkiem;
• co robią wraki na wyschniętym dnie Morza Aralskiego;
• jakie są najbardziej intensywne i najciekawsze doznania w komunikacji miejskiej w różnych zakątkach świata;
• co sprzedają babuszki na stacji...i wiele, wiele innych ciekawych faktów.

Książka napisana jest lekkim językiem, a w trakcie lektury miałam wrażenie jakbym rozmawiała ze znajomym i wysłuchiwała jego opowieści. Uzupełnieniem treści są ciekawe ilustracje. 
Książkę polecam każdemu, kto szuka lekkiej, odprężającej lektury, z której można sie sporo nauczyć, dowiedzieć i wielokrotnie uśmiechnąć.

Północ i południe - Elizabeth Gaskell

Wydawnictwo Świat Książki, Okładka miękka, 576 s., Moja ocena 5,5/6
Kolejna wspaniała przygoda z Elizabeth Gaskell. Kilka dni temu recenzowałam Żony i córki. Wiedziałam, że kolejna książka autorki będzie wyśmienitą nie tyle lekturą, co rozkoszą dla mola książkowego. 
I nie zawiodłam się.
Kolejny raz autorka zabrała mnie w magiczną podróż do XIX-wiecznej Anglii. Główną bohaterką jest Margaret, niesłychanie delikatna i wrażliwa na ludzką krzywdę. Mimo, iż pochodzi z zamożnego południa, a w domu niczego jej nie brakowało nie wywyższa się. W rodzinnej mieścinie żyje jej się spokojnie i szczęśliwie.
Wszystko ulega nagle zmianie, gdy ojciec, głowa rodziny decyduje, że zmienia miejsce zamieszkania. Cała rodzina przenosi się do Milton, zatłoczonego, gwarnego miasta. Taka zmiana dla Margaret to szok, zarówno jeżeli chodzi o otoczenie, jak i ludzi, których poznaje. Pewnego dnia dziewczyna poznaje zamożnego przemysłowca Johna Thorntona, który oczarowany Margaret błyskawicznie zakochuje się w niej.
Jednak droga do uczucia bywa wyboista. W tym wypadku największą przeszkodą jest stosunek obojga do życia i tego co w nim najważniejsze. John jest typowym przemysłowcem, który uważa, że to prawa rynku, ekonomia i zysk są najważniejsze, a nie ludzie. Margaret, jak łatwo się domyśleć, jest zupełnie odmiennego zdania. Na dodatek dziewczyna staje po przeciwnej stronie przysłowiowej barykady i ujmuje się za ciemiężonymi robotnikami.
Czy tych dwoje dojdzie do porozumienia? Czy uczucie, które w nich kiełkuje będzie miało szansę wzrosnąć i rozwinąć się w miłość?
Czy dramatyczna sytuacja, w jakiej znajdzie się John połączy ich?
Po raz kolejny Elizabeth Gaskell oczarowała mnie zarówno fabułą, opisami rozkwitającego uczucia, jak i doskonałym oddaniem realiów XIX-wiecznej Anglii. Niezwykle cenne są opisy przemysłowego miasta, w którym rozgrywa się większa część akcji. Doskonale ukazane są także kontrasty między nielicznymi bogatymi, a niezwykle liczną grupą biednych, między postępem, a zacofaniem.
Gaskell ponownie stworzyła doskonałych silnych bohaterów. Każdy z bohaterów ma swoją własną, niezwykle barwną osobowość. Nie wszystkich musimy lubić, ale wobec żadnego z nich nie pozostaniemy obojętni.
Kolejny raz autorka udowodniła, jak ważny jest  styl i piękny język. Powtórzę jeszcze raz, to co pisałam przy okazji recenzji Żon i córek – takich powieści niestety nikt już nie pisze.
Elizabeth Gaskell była pisarką, która potrafiła zaczarować i porwać czytelnika.
Północ i Południe to powieść pełna smaków i smaczków, pozycja dla tych, którym się nie spieszy, którzy potrafią docenić piękna literaturę dla osób nie oczekujących akcji w stylu – zabili go i uciekł.
Północ i Południe opublikowana została po raz pierwszy 1854r., i do dziś nie straciła nic ze swojego czaru i wagi, a to o czymś świadczy.
Gorąco zachęcam was do lektury (tych oczywiście, którzy nie czytali jeszcze Północy i południa). Jestem pewna, że dacie się oczarować stylowi pisarskiemu Elizabeth Gaskell, ja dałam się porwać i z niecierpliwością oczekuję wydań kolejnych jej powieści.
 

Elizabeth Cleghorn Gaskell, ur. 28.09.1810r. - zm. 12.11.1865r., często nazywana po prostu Panią Gaskell, angielska pisarka z czasów wiktoriańskich. Najbardziej znana jest z biografii pisarki Charlotte Bronte. Jej powieści są portretem życia różnych warstw społecznych. Elizabeth większość dzieciństwa spędziła w Cheshire, gdzie mieszkała z ciotką, panią Hannah Lumb, w Knutsford, miejscowości będącej pierwowzorem Cranford z powieści pod tym samym tytułem.
Spędziła również trochę czasu w Newcastle upon Tyne (z wielebnym Williamem Turnerem) i w Edynburgu. Jej macocha była siostrą szkockiego artysty, Williama Johna Thomsona, który specjalizował się w miniaturach i w 1832 namalował słynny portret Elizabeth. W tym samym roku Elizabeth poślubiła Williama Gaskella, pastora kaplicy unitariańskiej na Cross Street w Manchesterze, który robił karierę jako pisarz. Miesiąc miodowy spędzili w Północnej Walii, zatrzymali się u wuja Elizabeth, Samuela Hollanda, który mieszkał blisko Porthmadog.Gaskellowie zamieszkali w  Machesterze mieście przemysłowym, które było inspiracją do pisania powieści. Mieli kilkoro dzieci: córkę, która urodziła się nieżywa w 1833 roku, następnie była Marianne (1834), Margaret Emily (1837), znaną jako Meta, Florence Elizabeth (1842), Williama (1844-1845) i Julię Bradford (1846). Florence poślubiła w 1862 roku adwokata Charlesa Cromptona.
Po publikacji pierwszej książki w 1850 roku wynajęli willę w Plymouth Grove, gdzie Gaskell żyła przez 15 lat - aż do swojej śmierci. Wszystkie jej książki, prócz jednej, zostały napisane w Plymouth Grove.
Gaskell zmarła w Holybourne w Hampshire w 1865r. w wieku 55 lat. Dom w Plymouth był w posiadaniu rodziny Gaskell do 1913r.

• Powieści

Mary Barton (1848)
Cranford (1851-3) (polskie wydania: Panie z Cranford, Czytelnik, 1970; Cranford, Poligraf, 2012)
Ruth (1853)
North and South(1854-5) (polskie wydanie: Północ i Południe, Świat Książki, 2011)
Sylvia's Lovers  (1863)
Cousin Phillis (1864)
Wives and Daughters: An Everyday Story (1865) (polskie wydanie: Żony i córki: historia codzienna, Świat Książki, 2012)
Opowiadania
Christmas Storms and Sunshine (1848)
The Squire's Story (1853)
Half a Life-time Ago (1855)
An Accursed Race (1855)
The Manchester Marriage (1858), rozdział "A House to Let", napisanej wspólnie z Charlesem Dickensem, Wilkie Collinsem i Adelaide Anne Procter
The Half-brothers (1859)
The Grey Woman (1861)

Wszystkiego najlepszego z okazji Świąt:)

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia, tych najbardziej rodzinnych świąt w roku,
życzę Wam wszystkiego co najpiękniejsze,
spełnienia marzeń (szczególnie tych książkowych),
ale przede wszystkim dużo zdrowia, bo to najważniejsze 
i żeby blogowanie sprawiało nam nie mniejszą radość w nadchodzącym roku.
Aneta

Lwowska noc - Wiesław Hellak

Wydawnictwo Trio, Okładka twarda, 324 s., Moja ocena 6/6 
Na gorąco recenzja książki, którą dosłownie pochłonęłam.
Sięgając po książkę teoretycznie wiedziałam o czym ona jest, ale w praktyce nie byłam w najmniejszym stopniu przygotowana na to co mi autor zaserwował. A zaserwował wciągającą lekturę, która niesamowicie mnie poruszyła.
Tytułową lwowską nocą nie jest te kilka godzin od zmierzchu do świtu, a okres od wybuchu II wojny światowej do 1946r. Autor na przykładzie jednej polskiej rodziny opowiada zarówno dzieje miasta, jak i ludzi, którzy w nim mieszkali.
Akcja powieści rozpoczyna się nad ranem 01.09.1939r. gdy Ukraińcy podpalają maszt z flagą Polski stojący przed szkołą. Dalej akcja biegnie poprzez wkroczenie Niemców do Lwowa, okrutne rzezie nacjonalistów ukraińskich, aż po wkroczenie teoretycznie wybawców, czyli Armii Czerwonej.
Przez te kilka lat zarówno miasto, jak i jego mieszkańcy przechodzili z rąk do rąk, z jednej kaźni do drugiej. Okrucieństwo było to samo, zmieniał się tylko oprawca.
Głównym bohaterem jest polski nauczyciel Józef Sztendera. Na przykładzie jego i jego rodziny śledzimy losy, jakich doświadczała większość mieszkańców Lwowa. Jesteśmy świadkami niszczenia zarówno miasta, jak i ludzi. Najbardziej zapadła mi w pamięć scena mordu na lwowskich profesorach.
Józef wraz z rodziną przechodzi wiele, ale mimo ciągłego zagrożenia życia, miotany pomiędzy trzema wrogami, ma jeszcze odwagę ratować swoich żydowskich sąsiadów. Za tę decyzję jego rodzina zapłaci niestety bardzo wysoką cenę.
Co mnie najbardziej urzekło w Lwowskiej nocy to podejście autora do wydarzeń historycznych, a dokładniej ujmując- niezajmowanie stanowiska, nieosądzanie. Hellak nie opowiada się po żadnej ze stron, nie wskazuje kto miał rację, a kto nie. Dla niego liczą się ludzie i ich losy, nie istotne jakiej narodowości była ofiara, najgorsze, że w ogóle taka rola jej przypadła.
W mistrzowski sposób autor pokazuje narastającą grozę i nienawiść między ludźmi, eskalację emocji, a przy tym dobro, które wiele osób potrafiło zachować w sobie i okazać drugiej osobie.
Całość mimo trudnej tematyki czyta się szybko i nie można się od książki oderwać.
Jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością Wiesława Helaka, ale niezwykle udane.
Lwowska noc, to książka, którą musicie przeczytać i niech was nie przeraża trudna tematyka – to mimo wszystko piękna opowieść o przyjażni, honorze i wzajemnej miłości.
Krótka recenzja, bo o tej książce nie da się dużo napisać, wszystko byłoby banałem, trzeba ją po prostu samemu przeczytać.

Wspomnieniowy post - Świat Książki (2)..

Spać coś nie mogę, pogrzebałam na regałach z książkami i znalazłam sporo "antyków" ze Świata Książki. Ciekawe, czy którąś z tych pozycji znacie, pamiętacie, a może posiadacie w swoich zbiorach..
Dawne wynalazki, to najstarsza moja książka wydana przez ŚK, data wydania...1987r.
Świetna pozycja, szkoda, że nie była wznawiana, oprawa twarda z obwolutą. Odrobinę gorszy papier i druk niż obecnie, ale to książka sprzed 15 lat, trzeba to także wziąć pod uwagę. Na prawdę wzruszyłam się, gdy ją dzisiaj znalazłam.

Obok niej kolejne "antyki" z wydawnictwa ŚK...maja rok mniej niż w/w książka. Moje prawie pełnoletnie skarbeńki:)

Kolejne skarby, już zdecydowanie młodsze, ale także dla mnie cenne, ze względów emocjonalnych. Poza tym są to doskonałe książki i służą nam już od lat.
Pamiętacie serię Zarys historii Europy? Cudowne książki.Tomów w serii jest 5, ja prezentuję tylko ten, który najbardziej kocham...oczywiście dot. Grecji antycznej:).
Podobnie jak kilka książek podróżniczych. Najbardziej przypadła mi do gustu pozycja Skarby królestwa grzmiącego smoka. Jeżeli nie czytaliście, a będziecie mieli okazję, polecam.

A albumy o zwierzętach...szczególnie lubię ten, który prezentuję poniżej. Wszystko co małe jest śliczne, nawet ...hiena, która jako osobnik dorosły hmm nie należy do najpięknieszych zwierząt:).

Mój mąż z kolei uwielbia całą serię popularno-naukowych pozycji o tematyce II wojny światowej...

Oboje uwielbiamy serię Sfery...

Wspaniałe były także różne albumy...

A takie serie powieści sensacyjnych, thrillerów kojarzycie...
Do dziś bardzo lubię wszystko co James Grippando napisze...miłośnikom mocnych wrażeń i akcji polecam...

I cała seria książek także sensacyjnych, celownik, czy jakoś tak ta seria się nazywała. 

I moje pierwsze spotkanie z Davidem Baldaccim, to właśnie Władza absolutna wydana przez ŚK. Od tej pory jestem wierna temu autorowi. Na zdjęciu zaledwie kilka pozycji, reszta u przyjaciół.

I bardziej już współczesne czytadła, pozycje odrobinkę ambitniejsze i nabytki z letniej wyprzedaży...

To tylko niewielka (bardzo niewielka) część książek ze ŚK, jakie posiadamy. Pozostałe są u przyjaciółki, 2 koleżanek, mamy, kuzynki, a kilka wróci do mnie pojutrze wraz z wizytą przyjaciółki, która z Włoch przyjechała na Święta.
Nie sposób sfotografować wszystkich książek z logo ŚK jakie mam w domu, zresztą wydaje mi się, że nie o to chodzi, żeby się chwalić, tylko żeby powspominać. Ja na prawdę wzruszyłam się znajdując najstarsze pozycje ŚK.
To takie wędrujące książki z racji tego, że ŚK wydaje od lat doskonałe pozycje. Oczywiście nie wszystkie trafiają w nasz gust, ale większość tak.Od razu przypomniałam sobie kiedy i z kim te książki zamawiałam. Bo wtedy nie było jeszcze księgarni ŚK była sprzedaż tylko wysyłkowa.
Wydawnictwo istnieje (o ile się nie mylę) od 18 lat i mam nadzieję, że kolejne co najmniej tyle będzie z nami. To zbyt dobra, zbyt znana i lubiana marka w Polsce, żeby ot tak zniknęła z rynku. Mam nadzieję, że znajdzie się sensowny inwestor.
A to lektura na najbliższe dni, oczywiście ze ŚK:) Kilka z tych ksiażek pojedzie ze mna na Sylwestra do Wiednia:).
Ot takie podróżujące książeczki.

Przy okazji przypominam, ze dzisiaj do godz. 23.59 można na mojego emaila anetapzn@gazeta.pl przysyłać ulubione przepisy (bez zdjęcia). To dla tych osób, które chcą wygrać kalendarz na 2013r. Szczegóły znajdziecie tutaj.
Jutro rozpoczynamy głosowanie (ankietkę przyrządzę z rana), 2 przepisy mamy, czekamy na kolejne.

Mroczna kolekcja - Ted Dekker

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 512 s., Moja ocena 5-/6
Miałam okazję przed założeniem bloga czytać jedną z książek Dekkera, Adam, która bardzo mi się spodobała. Mroczna kolekcja ugruntowała w moich oczach pozycję autora.
Jednym z głównych bohaterów jest agent specjalny FBI Brad Raines, który musi tym razem poradzić sobie z najtrudniejszą sprawą w swojej karierze. W Denver grasuje seryjny morderca, który zaplanował makabryczny orszak weselny i wybrał już swoje ofiary. Jego ofiarami są nadzwyczaj piękne, młode kobiety, które uprowadza, otumania narkotykiem i znęcając się nad nimi psychicznie i fizycznie przymocowuje je (a właściwie ukrzyżowuje) do ściany. Tak je znajdują agencji FBI.
Morderca od początku bawi się z agentami, ukrywa zagadkowe liściki z pozoru nie mające nic wspólnego ze zbrodniami, a jednak po głębszej analizie dające pewne wskazówki. Tylko czy agenci potrafią je dobrze zrozumieć? W zespole agentów trwa prawdziwa burza mózgów, jednak każdy ma inne wytłumaczenie zagadkowych i z pozoru bezsensownych listów. Czy agentom uda się znależć prawidłową wskazówkę, którą napisał dla nich zabójca?
Czy agent Raines znajdzie go, zanim będzie za późno? Wciąż jest krok za mordercą, który ma nad nim wielką przewagę - wierzy, że działa z polecenia samego Boga, a do tego z boku śledzi poczynania FBI. Cała sprawa gmatwa się coraz bardziej.
Pewnego dnia kolejną ofiarą psychopaty staje się ktoś niezwykle bliski agentowi Rainesowi, ten zrobi wszystko, by dopaść mordercę.
Czy uda mu się powstrzymać zabójce nim ten ukrzyżuje kolejną kobietę?
Od początku lektury akcja wciąga mimo, iż nic się na samym początku nie dzieje, tzn. dzieje się, ale niezwykle powoli. Ot w 1. rozdziale mamy agentów na miejscu kolejnej zbrodni, stojących i debatujących przed ścianą. Niby nic się nie dzieje, a jednak napięcie jest i to niesamowite.
Znajdywane są kolejne zwłoki pięknej, młodej dziewczyny, ale nie ma szaleńczych pościgów strzelaniny etc. Jest za to drobiazgowa analiza i wojna nerwów. 
Tak, trzeba to przyznać Dekkerowi, umie budować napięcie i grać czytelnikowi na nerwach.
Potrafi także stworzyć bardzo ciekawe i wyraziste postacie, zarówno po stronie złego (czyli zabójcy), jak i dobrych (czyli agentów FBI). Ciekawym jest ukazanie na przykładzie Kolekcjonera Panien Młodych, co dzieje się w głowie takiego (no nie wahajmy tak się go nazwać) świra. Dekker pokusił się o świetny manewr, a mianowicie o rozłożenie jego zachowania na czynniki pierwsze i ich analizę.
Interesująco ukazał także środowisko osób chorych psychicznie. Zrobił to w bardzo subtelny, a jednocześnie wyrazisty sposób na przykładzie pensjonariuszy szpitala psychiatrycznego.
Bardzo ciekawie zbudowany jest wątek psychologiczny i postać samego zabójcy oraz swoista zabawa z nim w kotka i myszkę. Bo nasz seryjny zabójca nie jest zwykłym świrem, o nie. 
To niesamowicie inteligentny, opanowany człowiek, o którym w zasadzie wszystko (no prawie) wiemy od pierwszych stron książki. Na czym więc polega cały dowcip? A na tym, żeby sledzić jego poczynania i prace agentów FBI próbujących go złapać.
W zasadzie w pewnym momencie nie wiadomo kto z kim się bawi w kotka i myszkę. Mimo iż wydaje nam się, że wszystko wiemy o zabójcy, nadal nie potrafimy (my jako czytelnicy) przewidzieć co zrobi.
Jest tylko jeden mały minusik – za dużo rozmawiają. Ja wiem, to są analizy FBI muszą wszystko rozłożyć na czynniki pierwsze, obejrzeć i przegadać z każdej strony, ale ok. 1/10 rozmów wycięłabym.
Mimo tej odrobinki przysłowiowego dziegciu w beczce miodu, gorąco polecam Mroczną kolekcję, to doskonały, trzymający w napięciu thriller z bardzo ciekawie skonstruowanymi postaciami mordercy, agenta FBI ze schizą z przeszłości i niebanalnej pani psycholog.
Ted Dekker jest znanym autorem thrillerów i powieści. Na początku swojej kariery napisał wiele książek o duchowych tematach, w kategorii religijnych fiction . Jego późniejsze prace to mieszanka nurtu powieści, takich jak Adam, Thr3e , Skóra, Obsessed BoneMan i Córki, fantasy i thrillerów, które metaforycznie odkrywają wiarę. Wśród nich najbardziej znane są Circle Series (czarny, czerwony, biały, zielony), The Lost Books (Chosen, Infidel, Renegade, Chaos, Lunatic, Elyon) i Paradise Books (Showdown, Saint, a Sinner), a także jak House (z Frank Peretti ) i Skin. 
Po wyjeździe z Indonezji, Dekker ukończył wielokulturową szkołę średnią. Na początku lat dziewięćdziesiątych podczas wizyty znajomego, który właśnie napisał książkę, Dekker zdecydował się być pisarzem. W ciągu dwóch lat, napisał dwie powieści. Wtedy to Dekker zdał sobie sprawę, że to opowiadanie było jego spełnieniem. Sprzedał swój biznes, przeprowadził się z rodziną w góry Colorado i zaczął pisać w pełnym wymiarze czasu.

Moja lektura na najbliższe dni i okruchy wspomnień związanych ze Światem Książki

To moja lektura na weekend:)

Trzymajmy kciuki za Świat Książki, nie wyobrażam sobie, żeby tego wydawnictwa nie było na naszym rynku. Pamiętam, gdy Świat Książki był klubową księgarnią, zapisałam się do niej z 15-16 lat temu. Pierwszą kupioną książką (jeszcze wtedy tylko wysyłkowo można było robić zakupy) była pozycja o opiece..nad niemowlakami:)
Co prawda książki już nie mam ("poszła" dalej), ale za kilkanaście miesięcy przydała mi się, jak znalazł:).
Na początku wydawnictwo zobowiązywało (o ile mnie pamięć nie zawodzi) do kupna co najmniej 5 książek rocznie. Niby był to obowiązek, ale dla mnie czysta przyjemność i tak pozostało do dziś.  
Tytuły od samego początku odpowiadały mi, książki były i są doskonale wydane, nic się nie rozłazi, papier nie żółknie, nie śmierdzi... Ostatnio z mężem robiliśmy porządki w książkach sprzed 10-20 lat (takie podwójne egzemplarze np. klasyki zalegające na poddaszu w stosikach) i cóż się okazało? Otóż 3/4 tych książek jest w stanie wręcz opłakanym (mimo, iz poddasze jest normalnie użytkowane, suche, ogrzewane), papier zżółkł, śmierdzi, książki się rozłażą..szkoda pisać. Aż serce nam krwawiło, jak trzeba było te pozycje wyłożyć dziadkowi zbierającemu makulaturę. Co istotne wśród tych książek ani jedna nie była wydana przez ŚK.
Za jakie książki najbardziej cenię ŚK? Zarówno za czytadła (Mave Binchy, Anę Veloso, Lesley Lokko, Danielle Steele i inne) jak i za wspaniałe pozycje historyczne i biograficzne. 
I na koniec wisienka na torcie- wspaniała Agnieszka, z którą rewelacyjnie się współpracuje. Taka właściwa osoba na właściwym miejscu mająca kontakt z blogerami to jest to, skarb dla wydawnictwa. Osoby, które współpracują z wydawnictwami same zapewne wiedzą, że czasami zdarzają się takie osoby (wyznaczone do kontaktów z blogerami), że blogować się odechciewa:). Współpraca z Agnieszką jest super.  

Na stronie https://www.facebook.com/RatujmySwiatKsiazki, 
można poprzeć ŚK. 

Może na waszych blogach znajdzie się też miejsce na wpis poświęcony ŚK i pozycjom z tego wydawnictwa, które czytaliście, może macie zdjęcia z książkami K lub samych książek w waszych biblioteczkach...
Kto nie ma bloga, a chciałby zamieścić zdjęcia książek ze Świata Książki, może je przysyłać na mojego emaila: anetapzn@gazeta.pl, pokaże je wszystkim tu na blogu (z waszymi nickami oczywiście obok).

Kalendarz na 2013r. do wygrania...

Ja już skończyłam pracę na ten rok, jadę na zakupy. 

Do biura wracam dopiero 07.01.2013r. To ten plus posiadania własnej firmy (niestety jeden z niewielu plusów):)

Ten oto Mikołajko-Skrzacik (specjalnie go wczoraj w domu sfotografowałam, żeby zamieścić tutaj:)) stojący u nas na parapecie, ma dla kogoś z was wspaniały kalendarz na 2013r. Kalendarz otrzymał od Wydawnictwa WAM.

Mikołajko-Skrzacik miał wymyślić jakieś super trudne zadanie, kalendarz jest świetny i tak za darmo nie chciał go oddać, ale ponieważ jest taki wyjątkowy okres, zadanie będzie jednak łatwe.
Otóż na mojego emaila: anetapzn@gazeta.pl proszę żeby osoby, które chcą otrzymać kalendarz, przysłały 1 swój ulubiony przepis na dowolną potrawę (bez zdjęcia potrawy).
Prosimy przysyłać przepisy do soboty 22 grudnia 2012r. do godz. 23.59 wraz ze swoim adresem do ew. wysyłki kalendarza.
W temacie wiadomości wpisujcie proszę słowo- kalendarz.
Jeżeli wyślecie przepis dajcie znać w tym poście w komentarzach, żebym nie przegapiła.  
Ja (czyli sekretarka Mikołajko-Skrzacika) w niedzielę zamieszczę w osobnym poście przepisy (anonimowo, żeby nie było stronniczego głosowania) i kto będzie chciał do dn. 26.12.2012r. do godz. 23.59 będzie mógł głosować na ten przepis, który jego zdaniem jest najlepszy. 
Osoba, której przepis dostanie najwięcej głosów otrzyma kalendarz. Wysyłka kalendarza w ciągu 7 dni od ogłoszenia wyników listem poleconym na terenie Polski.

Nagroda jest super, kalendarz piękny, 12 przepisów na ciasta wspaniałe. 
Siostra Anastazja ze Zgromadzenia Córek Bożej Miłości od lat gotuje i piecze dla krakowskich jezuitów. Nazwana przez tygodnik Gość Niedzielny "Pierwszą Kucharką Rzeczpospolitej" podbiła serca Polaków.
Jej kulinarne bestsellery sprzedały się dotąd w łącznym nakładzie ponad 1 800 000 egzemplarzy. Jeżeli jesteście zainteresowani książkami Siostry Anastazji, zajrzyjcie proszę tutaj.
W 2008 r. otrzymała Nagrodę Prezesa Międzynarodowych Targów Poznańskich.
Przez prawie 12 lat siostra Anastazja gotowała dla chorych dzieci w domach opieki społecznej, prowadzonych przez zakonnice. Potem pojawiła się potrzeba, aby gotować obiady jezuitom w Krakowie. Przygotowuje dla nich posiłki już od 14 lat.

Przy okazji przypominam o innym konkursie kulinarnym, który trwa do końca br. Szczegóły znajdziecie tutaj.

Trochę świątecznego nastroju:)

Ru - Kim Thuy

Wydawnictwo Drzewo Babel, Okładka miękka, 160 s., Moja ocena 5,5/6
Recenzję powinnam była napisać już wczoraj, gdy tylko skończyłam lekturę Ru, ale jakoś tak zeszło...
Trochę czasu upłynęło także od momentu,  kiedy książkę dostałam. Wiedziałam, że to będzie fascynująca, acz niełatwa lektura i musiałam trafić u siebie na odpowiedni moment, żeby w pełni ją docenić. 
Gdy ten moment nadszedł, gdy rozpoczęłam lekturę, od książki nie mogłam się oderwać. Gwarantuję, że z wami będzie tak samo.
Kim Thuy, autorka Ru ur. się w 1968r. w Sajgonie. Mając 10 lat wyemigrowała z rodzina do Kanady. Ru to jej debiut literacki, ale za to jaki. 
Pogrzebałam trochę w sieci i nie znalazłam żadnej pewnej informacji na ile książka jest pozycją autobiograficzną. Jednak od początku lektury towarzyszy mi uczucie, że korzenie Ru tkwią w dzieciństwie Kim Thuy. Skąd takie przekonanie? A stąd, że autorka z wielkim uczuciem opowiada nam historię dziewczynki o imieniu Ru, która musi uciekać z ogarniętego okrutną i całkowicie bezsensowną wojną Wietnamu. Obraz Wietnamu, jaki autorka odmalowuje jest tym bardziej poruszający, że jest to obraz widziany oczyma dziecka.  
Żeby przeżyć Ru ucieka, cudem przedostaje się przez morze w tłumie boat people. Jej nową ojczyzną staje się Kanada i tam Ru zaczyna życie od nowa, jakby na nowo się narodziła. 
Zanim jednak dziewczynka dotrze do ziemi obiecanej, musi wiele przecierpieć, m.in. głód, strach, brud, ciasnotę łodzi, na której uciekała i obozu w Malezji. 
Później następuje zderzenie z kanadyjska rzeczywistością, zupełnie odmienną od tej, którą dotychczas znała Ru. Dziewczynka opowiada m.in. jak czuje się człowiek z konieczności rzucony w całkowicie obcą mu kulturę? Długi czas jest głuchy i niemy, choć przecież wszystko słyszy i potrafi mówić.
W trakcie tej ucieczki jej jedynym majątkiem, skarbem jest walizka pełna książek. 
Ru wydaje się książeczką niepozorną, cieniutką, można lekceważąco zastanawiać się, cóż za głębokie treści może kryć 160 s. A może, może. Każda stronica książki to jak kartka z pamiętnika, zapisana krótkimi, zwięzłymi, prawie lakonicznymi zdaniami, zdaniami które niosą w sobie jednak wielką treść.To wielki, choć niemy krzyk.
Kim Thuy udowodniła, że nie ilość, a jakość się liczy.

Przyszłam na świat podczas ofensywy Tet, w pierwszych dniach roku Małpy, kiedy rozwieszone przed domami długie łańcuchy petard wybuchały tworząc razem z trzaskiem pistoletów maszynowych polifoniczną muzykę.
Ujrzałam światło dzienne w Sajgonie, kiedy odłamki tych petard rozsypanych na tysiąc okruchów barwiły ziemię na czerwono niczym płatki jakichś ozdobnych kwiatów albo krew dwóch milionów żołnierzy uformowanych w szyki bojowe, rozproszonych po miastach i wsiach rozdartego na dwoje Wietnamu.
Urodziłam się pod kopułą tych niebios ozdobionych ogniami sztucznymi, udekorowanych świetlistymi girlandami, poprzecinanych torami pocisków artyleryjskich i rakiet. Urodziłam się z zadaniem zastąpienia tych, co zginęli. Moje życie miało za obowiązek być dalszym ciągiem życia mojej matki.

Gorąco zachęcam do lektury. Na pewno nie pozostaniecie obojętni na głos Ru, który moim zdaniem jest głosem wielu setek tysięcy dzieci, cierpiących na całym świecie na skutek zbrojnych konfliktów.

Rzym - Robert Hughes

Wydawnictwo Magnum, Okładka twarda z obwoluta, 490 s., Moja ocena 6/6
Nie, nie przeczytałam książki dzisiaj od rana. Podczytywałam ją za to przez ostatnie kilka tygodni fragmentami, nawet nie rozdziałami, tylko fragmentami. Lekturę skończyłam w ub. tygodniu, a kiedyś w końcu trzeba napisać recenzję, padło więc na dzisiejsze popołudnie. 
Wspomniałam, że książkę czytałam fragmentami. 
A tak, podział, jaki zastosował autor książki na rozdziały, a w zasadzie działy tematyczne, obejmujące dany czasokres w historii rzymskiej, nie miały dla mnie w trakcie lektury żadnego znaczenia, podobnie jak w trakcie pobytu w Wiecznym Mieście nie mają znaczenia wytyczone trasy zwiedzania. Ba, ja je wręcz ignoruję i to celowo. Dlaczego? Otóż cały niezaprzeczalny urok i magia tego miasta polegają na..snuciu się po nim, z pozoru bezcelowym, a jednak celowym wałęsaniu się śladami mniej lub bardziej sławnych mieszkańców Rzymu.
Przez ostanie kilka tygodni spacerowałam więc z Hughsem po Rzymie, raz było to miasto z okresu Republiki, innym razem miasto faszystowski, a kolejnego wieczoru miasto Berniniego czy Oktawiana Augusta.
W Rzymie byłam kilkanaście razy, ale grubą przesadą byłoby napisanie, że znam to miasto dobrze, ja go nie znam nawet w stopniu zadowalającym, ponieważ Rzym trudno poznać. Miasto ma tyle różnych twarzy, że każdego zadziwi. Jedną z tych twarzy pokazuje nam właśnie Robert Hughes.

Możecie zapytać kim jest Robert Hughes (u nas to nazwisko jest chyba stosunkowo mało znane)?! Niestety, ale był, ponieważ zmarł 06.08.2012r. Był australijskim historykiem sztuki, krytykiem pracującym dla tygodnika Time, producentem programów tv, pisarzem. U nas kilka lat temu ukazała się świetna biografia Goyi tego autora. Kto nie czytał, zachęcam, doskonale napisana.
Hughes napisał także kilka innych książek, mam nadzieję, że z biegiem czasu zostaną one wydane w Polsce.
Ale wracajmy do Rzymu. Długo zastanawiałam się, czy można książkę nazwać monografią. Bo czymże jest monografia? Znana mi definicja podaje, że monografia to praca naukowa omawiająca jakieś zagadnienie w sposób wyczerpujący.
Czy Hughes omówił zagadnienie w sposób wyczerpujący? I tak i nie.
Nie, ponieważ w przypadku Rzymu nie da się tego miasta omówić nawet w dziele składającym się z kilkunastu tomów. Miasto ma tyle twarzy i warstw, że każdy, kto twierdzi, że zagadnienia Rzymu omówił wyczerpująco, albo doskonale znam miasto jest w błędzie. 
Tak, ponieważ Hughes w stopniu wystarczającym (w moim odczuciu) omówił dziedzinę, która była jego pasją, czyli historię sztuki. Rozpoczynając lekturę książki wiedziałam kim był jej autor i odrobinę obawiałam się, czy nie skupi się zbytnio na historii sztuki. Moje obawy były jednak bezzasadne. 
Co prawda spacer po mieście, na który nas zaprasza wiedzie między różnorodnymi zabytkami, o których z pasją opowiada, ale wiele miejsca w książce zajmuje także historia samego miasta, historia zmagań o jego potęgę, historia ludzi, którzy na przestrzeni ponad 2700 lat tworzyli Wieczne Miasto. 
Często razem z autorem idziemy na miejscowy targ, pijemy aromatyczną kawę wśród historycznych budowli, zachwycamy się feerią barw i obrazów, czyli robimy to co w Rzymie jest kwintesencją rozkoszowania się tym miastem. Towarzyszami naszych wędrówek są postacie, które tworzyły historię miasta, a więc: gladiatorzy, cesarze, papieże, politycy, artyści. Poznajemy Rzym od mitycznych jego korzeni po czasy nam współczesne.
Portrety ludzi, czasów i miasta nakreślone są w fascynujący sposób, ostrym piórem z nutką niebanalnego poczucia humoru, a często i sarkazmu. 
Hughes po raz kolejny uwiódł mnie wspaniałą erudycją, znajomością tematu i pasją z jaką opowiada o historii jednego z najwspanialszych miast świata.
Książkę można więc uznać zarówno za monografię, jak i za niebanalny, niezwykle mądry i wartościowy przewodnik po Rzymie. Uzupełnieniem doskonałej treści są liczne piękne zdjęcia. 
Dla osób interesujących się Rzymem, historią, historią sztuki, architekturą, życiem lektura tej książki jest wręcz obowiązkowa.  
Cóż mogę jeszcze dodać? Myślę, że na koniec najodpowiedniejszy będzie fragment epilogu książki:  
Rzym nie powstał z dnia na dzień i nie da się go pojąć w ciągu jednego dnia, tygodnia, miesiąca, ani roku - bez względu na to,  ile czasu się na to poświęci: dziesięć lat czy tyle, ile trwa objazd miasta z przewodnikiem. Dlatego czujemy tu swoją małość, i o to chodzi. Ale zarazem czujemy swą wielkość, ponieważ wszystkie wspaniałości miasta stworzyli przedstawiciele naszego gatunku. Nie macie wyboru: musicie pojechać do Rzymu z całą pokora godząc się na to, że za każdym razem tylko kilka fragmentów miasta odsłoni wam swe oblicze, a niektóre nie uczynią tego nigdy. 
I ja się z tym zgadzam w pełni. W wakacje jedziemy po raz kolejny do Włoch i po raz kolejny na kilka dni zawitamy do Rzymu. Już nie mogę doczekać się tej wyprawy.  
Was także zachęcam do wyjazdu do Rzymu i lektury tej wspaniałej książki. Wierzę, że oczaruje was ona tak samo, jak mnie. Zapraszam do Rzymu...