Przed waszą erą - Mateusz Łabuz

 

Wydawnictwo Filia, Moja ocena 5,5/6
Bardzo ciekawa i potrzebna książka, szczególnie w dzisjejszych dziwnych, szalonych technologicznie czasach.
Autor skłania nas do zastanowienia nad tym, jak bardzo sztuczna inteligencja zmienia nasze życie. Łabuz nie skupia się wyłącznie na samej technologii. Najważniejszy pozostaje dla niego człowiek – jego emocje, relacje z innymi, sposób myślenia oraz miejsce we współczesnym świecie. To wszystko udało się autorowi świetnie połączyć. 
Książka porusza wiele tematów, które dotyczą każdego z nas. Autor opisuje, jak rozwój sztucznej inteligencji wpływa na sposób zdobywania informacji, komunikację, język, rynek pracy, politykę, pamięć, relacje międzyludzkie, a nawet nasze podejście do śmierci. Pokazuje zarówno ogromne możliwości, jakie daje AI, jak i jeszcze większe zagrożenia, które pojawiają się wtedy, gdy coraz trudniej odróżnić to, co prawdziwe, od tego, co zostało wygenerowane przez maszyny. Szczególnie poruszające sa fragmenty o tym, jak deepfejki, memy itd krzywdzą dzieci, osoby starsze. Szokujące. To może spotkać każdego z nas. Najgorsze, że miliony w to wierzą, powielają, dopisują koszmarne komentarze. Ludzie, zastanówmy się nad tym, co robimy. 
Ogromnym atutem tej książki jest sposób, w jaki została napisana. Zamiast trudnego, nudnego naukowego wykładu dostajemy opowieść pełną ciekawych przykładów, historii i odniesień do współczesnej kultury. Dzięki temu nawet osoby, które wcześniej nie interesowały się sztuczną inteligencją, bez problemu zrozumieją omawiane zagadnienia. Autor tłumaczy skomplikowane kwestie prostym i przystępnym językiem. W trakcie lektury miałam wrażenie, że uczestniczę w bardzo interesującej rozmowie. Dodatkowo jestem pewna, iż każdy z nas, dosłownie każdy, odnajdzie w tej książce cząstkę siebie. Jaki i dlaczego? Tego nie zdradzę. Zachęcam za to do lektury tej wyjątkowej pozycji. Mądra, potrzebna książka. 
Książka opiera się na solidnych źródłach. Autor korzysta z bogatej bibliografii i wielu aktualnych opracowań, dzięki czemu przedstawione informacje są wiarygodne i dobrze udokumentowane. Jest to szczególnie istotne w przypadku sztucznej inteligencji, która rozwija się niezwykle szybko, a nowe rozwiązania pojawiają się niemal każdego dnia. Mimo dużej liczby faktów i badań książka pozostaje lekka w odbiorze i czyta się ją z dużą przyjemnością.
Największą wartością Przed waszą erą jest jednak to, że nie próbuje straszyć rozwojem technologii ani bezkrytycznie jej zachwalać. Zamiast tego zachęca do refleksji nad tym, jak zachować własną niezależność i krytyczne myślenie w świecie, w którym coraz więcej decyzji, treści i obrazów powstaje przy udziale sztucznej inteligencji. Autor pokazuje, że technologia sama w sobie nie jest ani dobra, ani zła – wszystko zależy od tego, jak ludzie będą z niej korzystać.
To książka ważna, aktualna i niezwykle potrzebna. Pozwala lepiej zrozumieć zmiany, które już dziś zachodzą wokół nas, a jednocześnie skłania do zadawania pytań o przyszłość. W czasach, gdy AI staje się nieodłącznym elementem codzienności, warto sięgnąć po tę lekturę, aby lepiej zrozumieć nie tylko samą technologię, lecz przede wszystkim jej wpływ na człowieka i społeczeństwo.

 Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)

Wycieczka do Tindari. Cykl: Komisarz Montalbano (tom 5) - Andrea Camilleri

 

Wydawnictwo Noir sur Blanc, Moja ocena 5,5/6
Andrea Camilleri – niekwestionowany mistrz włoskiego kryminału – ponownie zaprasza nas do świata swojego najsłynniejszego bohatera. Wycieczka do Tindari to literacka uczta, w której smak nie pochodzi wyłącznie z zagadek kryminalnych, ale i z języka, klimatu oraz niepowtarzalnej osobowości głównego bohatera.
To jedna z tych powieści, które przypominają, dlaczego tak łatwo zakochać się w twórczości Andrea Camilleriego. Wycieczka do Tindari nie jest wyłącznie kryminałem. To opowieść o ludziach, samotności, rodzinnych więzach, tajemnicach i o tym, że pozory potrafią zwodzić lepiej niż najbardziej wyrafinowany przestępca. Camilleri po raz kolejny zaprasza czytelnika do rozgrzanej sycylijskim słońcem Vigaty, gdzie aromat espresso miesza się z zapachem morza, a zbrodnia – jak to na Sycylii – nigdy nie jest tylko zbrodnią. No i glówny bohater, mój ulubiony komisarz :)
Montalbano to postać, którą trudno nie polubić. Jest pełen sprzeczności – wybuchowy i refleksyjny, cyniczny i pełen współczucia, samotnik, ale otoczony ludźmi. Camilleri z ogromnym wyczuciem prowadzi go przez kolejne sprawy – czasem dramatyczne, czasem błahe, ale zawsze wymagające intuicji, wiedzy o ludzkiej naturze i przenikliwej inteligencji. To prawdziwy człowiek- mieszkaniec Sycylii ze swoimi lękami, dziwactwami, przyzwyczajeniami (np. rytualnym jedzeniem) i głębokim poczuciem sprawiedliwości. Obserwowanie sposobu myślenia Montalbana jest jedną z największych przyjemności każdej książki z tej serii. Nie jest on policjantem w hollywoodzkim stylu. Nie biega z pistoletem w obu dłoniach, nie wyskakuje przez okna i nie wygłasza efektownych monologów. Za to jest uparty, konsekwentny i bardzo sycylijski. 
Ale przejdźmy do fabuły. Tym razem już od pierwszych stron autor wrzuca nas w sam środek dwóch zagadek. Ginie młody mężczyzna, chwilę później znika starsze małżeństwo mieszkające w tej samej kamienicy. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda jak wyjątkowo dziwny zbieg okoliczności, ale przecież komisarz Montalbano nie wierzy w przypadki. I zaczyna się.... A to dopiero początek. Więcej nic nie zdradzę. Nie chcę odbierać elementu zaskoczenia. Poza tym cykl z Montalbano to książki, co do których bardzo trudno nakreślić fabułę. Prowadzone śledztwo nie jest celem samym w sobie. Jest ono środkiem do pokazania czegoś więcej - ludzi, klimatu, Sycylii, ale także spojrzenia głębiej do naszych dusz, charakterów, problemów. 
Dodam jescze kilka słów o Sycylii i bohaterach. Camilleri ma niezwykły dar tworzenia wszystkich postaci, także drugoplanowych. Nawet epizodyczne osoby zapadają w pamięć dzięki kilku trafnym zdaniom czy zabawnemu dialogowi. Nie inaczej jest w Wycieczce do Tindari. Sceny z Catarellą są tego najlepszym przykładem. Ten bohater tradycyjnie masakruje język włoski z taką konsekwencją, że człowiek zaczyna się zastanawiać, czy przypadkiem to reszta świata nie mówi źle. A poza tym jest unikatem do entej potęgi. A to tylko jedna z wielu barwnych, niezwykłych postaci.
Jednak najważniejszym bohaterem jest Sycylia. Camilleri maluje ją z niezwykłą lekkością i milością. Czuje się upał, słyszy cykady, ma się ochotę usiąść nad morzem z talerzem makaronu i dojść do wniosku, że wszystkie poważne decyzje najlepiej podejmować dopiero po deserze. Autor udowadnia, że miejsce akcji może być pełnoprawnym bohaterem powieści. Vigata żyje własnym rytmem, a czytelnik bardzo szybko zaczyna czuć się tam jak stały bywalec. Autor nie potrzebuje wielu stron, by zbudować napięcie, naszkicować postać czy zarysować tło społeczne. Kilka zdań wystarcza, by czytelnik poczuł się jak w samym sercu Vigaty – fikcyjnego, ale jakże realistycznego sycylijskiego miasteczka.
Cały cykl jest mistrzowski. Jednak nie są to książki dla tych, którzy oczekują nieustannej akcji i eksplozji na co drugiej stronie. To kryminały, które smakuje jak powoli sączone sycylijskie wino – najlepiej delektować się nim bez pośpiechu. Nagrodą jest świetnie skonstruowana zagadka, galeria wyrazistych bohaterów, wycieczka po Sycylii i charakterystyczny, pełen ciepła styl Camilleriego, dzięki któremu nawet rozmowa o śledztwie może wywołać uśmiech.
Do tego humor, ironia i finezja. Przekład Krzysztofa Żaboklickiego jest po prostu genialny, oddający zarówno emocje, jak i niezwykły koloryt lokalny.
Wycieczka do Tindari to idealna lektura dla tych, którzy chcą zanurzyć się w świat inteligentnego kryminału – pełnego emocji, błyskotliwych obserwacji i sycylijskiej atmosfery. To książka do smakowania powoli, choć trudno się oprzeć pokusie, by pochłonąć ją w kilka wieczorów. Polecam. 

Zaprszam na moje konto na Instagramie (klik) 

W gąszczu kłamstw - Tommaso Pagano

 

Wydawnictwo Noir sur Blanc, Moja ocena 5,5/6
Jest to mistrzowski, bardzo zaskakujący włoski kryminał. Daleko mu do typowej powieści sensacyjno - kryminalnej pełnej pościgów i dynamicznej akcji. Brak fabuły na zasadzie - zabili go i uciekł. Autor nacisk kładzie na psychologię postaci, rodzinne relacje oraz trudne emocje, które przez lata tkwią w bohaterach. I wyszło mu to znakomicie. 
Historia rozpoczyna się od śmierci komisarz policji Anny Musumeci. Oficjalnie uznano, że kobieta popełniła samobójstwo, a dowodem miał być pozostawiony list pożegnalny. Jednak jej ojciec od początku nie wierzy w tę wersję wydarzeń. Dziesięć lat później do sprawy wraca jej trzynastoletni syn Tommaso. Kiedy Anna zmarła, chłopiec miał zaledwie trzy lata i nie pamięta matki. Teraz razem z dziadkiem postanawia odkryć prawdę. 
Równocześnie były współpracownik Anny, zastępca komisarza Vito Prestia, otrzymuje anonimowe listy podważające wersję o samobójstwie policjantki. Sprawa zostaje ponownie otwarta, a kolejne odkrycia prowadzą do świata policyjnej korupcji, mafijnych układów i sekretów.
Największą siłą tej powieści jest klimat. Jest duszny, ciężki i niezwykle sugestywny. W trakcie lektury czujemy gorące sycylijskie powietrze, zapach rozgrzanej ziemi i spalonej lawy unoszącej się spod Etny. To właśnie ta wyjątkowa atmosfera sprawia, że czytelnik od pierwszych stron zanurza się w świecie pełnym niepokoju, tajemnic i niedopowiedzeń. Mrok tej historii jest wyjątkowo oblepiający już od pierwszej strony. Popełniona zbrodnnia, skrywane tajemnice, kłamstwa, zagrożenie, to wszystko otacza czytelnika od początku...i nie znika nawet po zakończeniu lektury.
Bardzo spodobało mi się to, że autor nie skupia się wyłącznie na śledztwie. Pokazuje także, jak ogromny wpływ na człowieka mają niewyjaśnione wydarzenia z przeszłości, jak mocno demony tkwią w człowieku. 
Tommaso Pagano doskonale zna świat, o którym pisze. Dzięki temu, jego książka jest tak wiarygodna, prawdziwa i przerażająca. Na co dzień autor jest włoskim prokuratorem i mieszka oraz pracuje na Sycylii. Udało mu się genialnie połączyć kryminał z psychologią i obyczajowością, dzięki czemu historia nabiera głębi i autentyczności. Wisienką na torcie jest świetnie oddany miejscowy klimat.
W gąszczu kłamstw to książka, która pokazuje, że prawda potrafi być bolesna, ale tylko jej odkrycie pozwala zamknąć przeszłość i zacząć żyć na nowo. Autor świetnie buduje napięcie, stopniowo odsłania kolejne elementy układanki i do samego końca nie zdradza wszystkich odpowiedzi. To nie jest kryminał oparty wyłącznie na akcji, lecz historia o rodzinie, stracie, pamięci i walce o sprawiedliwość.
Jeśli lubicie włoskie kryminały z wyrazistym tłem obyczajowym, dopracowaną psychologią bohaterów i tajemnicą, która przez lata czeka na rozwiązanie, W gąszczu kłamstw z pewnością Was nie zawiedzie. To jedna z tych książek, które pozostają w pamięci jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Król tanga - Sylwia Trojanowska

 

Wydawnictwo Marginesy, Moja ocena 5/6
Król tanga to piękna i poruszająca powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o historii w sposób wyjątkowy, wplatając ją w piękną opowieść. Dzięki temu powstała opowieść pełną emocji, nadziei, miłości i walki o spełnienie marzeń. To wyjątkowa lektura.
Głównym bohaterem książki jest Tadeusz Miller, postać autentyczna, niezwykła, o której nigdy nie słyszałam. Nasz bohater to człowiek obdarzony niezwykłym głosem. Po wojnie, jak tysiące innych ludzi, przyjeżdża do Szczecina z nadzieją na nowe życie. Próbuje on odnaleźć swoje miejsce w zupełnie nowej rzeczywistości. To trudny czas. Wojna pozostawiła po sobie ból, dramat, cierpienie, zgliszcza. W takich okolicznościach marzenia często schodzą na dalszy plan. Jednak Tadeusz nie przestaje wierzyć, że jego talent może odmienić jego los.
Pisarka wspaniale pokazuje drogę bohatera od zwykłego człowieka do wielkiej gwiazdy. Sukces nie przychodzi łatwo. Jest wynikiem ciężkiej pracy, determinacji i wielu wyrzeczeń. Udaje się. Ale jak wielkim wysiłkiem okupione było to zwycięstwo, spełnienie marzeń. Sami się tego dowiedzcie w trakcie lektury tej niezwykłej książki. 
Jednym z największych atutów tej powieści jest przepięknie pokazana miłość Tadeusza i Luny. To właśnie ich relacja stanowi serce całej historii. Luna nie jest jedynie żoną słynnego artysty. Jest jego największym wsparciem, przyjaciółką i osobą, która wierzy w niego nawet wtedy, gdy on sam traci nadzieję. To miłość oparta na zaufaniu i codziennym byciu razem mimo wszystkich przeciwności losu. Wzruszenie gwarantowane.
Trojanowska doskonale oddaje również klimat powojennego Szczecina. Miasto dopiero się odradza, a jego mieszkańcy próbują stworzyć nową społeczność. Wszystko jest plastycznie opisane. Widzimy ulice, czujeme atmosferę tamtych lat. Tło historyczne zostało wspaniale nakreślone. 
Ogromnym plusem książki jest także sposób, w jaki Sylwia Trojanowska opisuje świat muzyki. Czuć, jak wielką rolę odgrywa ona w życiu bohatera. Śpiew nie jest dla niego tylko zawodem. Jest pasją, sposobem wyrażania emocji i ucieczką od trudnej rzeczywistości. 
Bardzo podobało mi się również to, że autorka nie idealizuje życia swojego bohatera. Sukces przynosi mu sławę i uznanie, ale nie chroni przed cierpieniem, samotnością ani trudnymi decyzjami. Pokazuje, że nawet największy talent nie daje gwarancji szczęścia. 
Największą wartością tej książki jest jednak fakt, że została oparta na prawdziwych wydarzeniach. Świadomość, że Tadeusz Miller naprawdę istniał i przeżywał opisane chwile, sprawia, że lektura wywołuje jeszcze silniejsze emocje. To także doskonała okazja, by poznać postać niezwykle utalentowanego artysty, o którym dziś pamięta niewiele osób. 
Król tanga to nie tylko opowieść o muzyce i sukcesie. To przede wszystkim historia o sile marzeń, wytrwałości, miłości i nadziei. Pokazuje, że nawet po największych tragediach można próbować zacząć od nowa. Zachęcam do lektury. To piękna, mądra opowieść.

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)

Wenecja. Niezatapialna - Jonathan Keates

 

Wydawnictwo Literackie, Moja ocena 6/6
Książka przecudowna, wspaniała i zachwyciła mnie, osobę wielbiącą Wenecje od dawna, osobę, która była w tym mieście juz 15 razy. Ta lektura to niezwykła podróż przez ponad 1600 lat historii jednego z najbardziej fascynujących miast świata. Już od pierwszych stron można poczuć, że autor nie tylko doskonale zna Wenecję, ale przede wszystkim szczerze ją podziwia i potrafi opowiadać o niej z ogromną pasją.
To nie jest zwykła książka o zabytkach ani przewodnik dla turystów. To monumentalna biografia miasta, które przez wieki zachwycało, budziło zazdrość, inspirowało artystów i jednocześnie przerażało swoich przeciwników. Jonathan Keates pokazuje Wenecję jako żywy organizm – pełen ambicji, bogactwa, piękna, ale także pychy, intryg i nieustannej walki o przetrwanie. Dzięki temu czytelnik poznaje nie tylko daty i wydarzenia, lecz także ludzi, którzy tworzyli potęgę Republiki Weneckiej.
Największą zaletą jest sposób opowiadania. Autor prowadzi narrację lekko i niezwykle ciekawie. Nawet osoby, które na co dzień nie sięgają po książki historyczne, z łatwością odnajdą się w tej opowieści. Historia Wenecji staje się tu prawdziwą przygodą. Czytamy o odważnych kupcach przemierzających morza, o politycznych rozgrywkach, bogactwie płynącym z handlu przyprawami i jedwabiem, o wielkich zwycięstwach, ale także o porażkach, epidemiach, wojnach i nieustannych zagrożeniach. Wszystko to przedstawione jest w sposób przystępny i bardzo obrazowy.
Ogromne wrażenie robi także ukazanie samego miasta. Wenecja jawi się jako miejsce pełne kontrastów. Z jednej strony romantyczna, tajemnicza i zachwycająca swoim pięknem. Z drugiej – bezwzględna, dumna i często kierująca się wyłącznie własnym interesem. Jonathan Keates nie tworzy cukierkowego obrazu. Pokazuje zarówno legendę miasta zakochanych, jak i jego mroczniejsze oblicze. Dzięki temu książka jest jeszcze bardziej wiarygodna i fascynująca.
Na uwagę zasługuje również bogate wydanie. Aż 60 ilustracji, fotografii oraz map sprawia, że lektura staje się jeszcze bardziej angażująca. Można nie tylko czytać o pałacach, kanałach czy placach, ale również zobaczyć je na własne oczy. To ogromny atut, który pomaga lepiej zrozumieć opowiadaną historię i jeszcze mocniej zanurzyć się w niezwykłym świecie Wenecji.
Szczególnie poruszające są fragmenty poświęcone współczesności. Autor zadaje pytanie, czy miasto, które przez stulecia potrafiło pokonać niezliczone zagrożenia, przetrwa również dziś. Zmiany klimatu, podnoszący się poziom wody, masowa turystyka i wyludnianie się historycznego centrum stawiają przed Wenecją kolejne wyzwania. Te rozważania sprawiają, że książka nie jest jedynie opowieścią o przeszłości, ale także ważnym głosem w dyskusji o przyszłości jednego z najcenniejszych miejsc europejskiej kultury.
Jonathan Keates imponuje ogromną wiedzą, ale jeszcze bardziej zachwyca umiejętnością opowiadania. Nie przytłacza nadmiarem dat ani nazwisk. Potrafi z historycznych faktów stworzyć fascynującą opowieść, która momentami przypomina najlepszą powieść przygodową. Czytelnik z każdą kolejną stroną coraz bardziej rozumie, dlaczego Wenecja od wieków rozpala wyobraźnię artystów, pisarzy i podróżników z całego świata.
To jedna z tych książek, które pozostają w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Zachwyca rozmachem, pięknem wydania i niezwykłą narracją. Po jej lekturze trudno nie spojrzeć na Wenecję z jeszcze większym podziwem i nie zapragnąć choć raz przejść jej wąskimi uliczkami, wsłuchać się w plusk kanałów i poczuć atmosferę miasta, które od szesnastu stuleci nie przestaje fascynować świat. To prawdziwa uczta dla miłośników historii, kultury, pięknych książek i wielbicieli Wenecji, takich jak ja. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

Mistrz Prusz: więcej niż jedno życie - Anna Rudnicka-Litwinek

 

Wydawnictwo Marginesy, Moja ocena 5,5/6
Jest to fascynująca opowieść o człowieku, o którym większość z nas prawdopodobnie niewiele słyszała, a który zasługuje na miejsce wśród najwybitniejszych postaci polskiej kultury i historii. Ta książka zachwyca nie tylko niezwykłą biografią Tadeusza Pruszkowskiego, ale także sposobem, w jaki autorka prowadzi czytelnika przez jego niezwykłe życie.
Już od pierwszych stron widać, ile serca, pracy i pasji Anna Rudnicka-Litwinek włożyła w odtworzenie losów swojego bohatera. Nie jest to sucha biografia pełna dat i nazwisk. To żywa, barwna opowieść o człowieku, który miał odwagę żyć po swojemu i nieustannie przekraczać granice – zarówno dosłownie, jak i w przenośni.
Największym zaskoczeniem jest to, jak wiele ról potrafił połączyć Tadeusz Pruszkowski. Był wybitnym malarzem, cenionym portrecistą, nauczycielem, lotnikiem, legionistą, reżyserem i organizatorem życia artystycznego. Trudno uwierzyć, że jedna osoba mogła dokonać tak wiele. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej podziwia się jego energię, odwagę i niegasnącą ciekawość świata. Jednocześnie zdumiewa fakt, że człowiek tak wszechstronny, niezwykły, który kochał życie, tworzył, wymyślał, wychował pokolenia wybitnych twórców, dla nas jest nieznany. 
Ogromne wrażenie robi opis jego działalności pedagogicznej. Pruszkowski nie tylko tworzył własne dzieła, ale przede wszystkim potrafił inspirować innych. Dzięki niemu rozwinęły się talenty wielu wybitnych artystów, którzy później zapisali się w historii polskiej sztuki. Autorka pięknie pokazuje, że prawdziwy mistrz to nie tylko ktoś, kto sam osiąga sukcesy, ale także ten, kto pomaga innym rozwinąć skrzydła.
Bardzo ciekawie przedstawiona została także historia Kazimierza nad Wisłą, miasta nierozerwalnie związanego z Pruszem. Dzięki Pruszkowskiemu niewielkie miasteczko stało się miejscem spotkań artystów i jednym z najważniejszych ośrodków twórczych w Europie. Czytając te fragmenty, można niemal poczuć atmosferę tamtych lat i wyobrazić sobie malarzy pracujących nad obrazami oraz długie rozmowy o sztuce.
Na uwagę zasługuje również styl autorki. Anna Rudnicka-Litwinek pisze lekko, jasno i bardzo obrazowo. Nawet osoby, które na co dzień nie sięgają po biografie, z łatwością odnajdą się w tej opowieści. Każdy rozdział zachęca do przeczytania następnego, a historia Pruszkowskiego wciąga coraz bardziej. W książce doskonale połączono fakty historyczne z opowieścią o niezwykłym człowieku, dzięki czemu czytelnik nie tylko zdobywa wiedzę, ale również przeżywa wiele emocji.
Szczególnie poruszające są ostatnie rozdziały opisujące tragiczny koniec bohatera. Świadomość, że człowiek pełen pasji, talentu i marzeń zginął z rąk gestapo, skłania do refleksji nad losem wielu wybitnych Polaków, których wojna pozbawiła życia i możliwości dalszego tworzenia.
Największą siłą tej książki jest jednak to, że przywraca pamięć o kimś, kto przez lata pozostawał niesłusznie zapomniany. Po jej lekturze trudno zrozumieć, dlaczego Tadeusz Pruszkowski nie jest dziś powszechnie znaną postacią. Anna Rudnicka-Litwinek udowadnia, że jego życie było gotowym materiałem na film – pełnym przygód, sukcesów, odwagi, pasji i wielkich idei.
Mistrz Prusz: więcej niż jedno życie to książka mądra, pięknie napisana i niezwykle inspirująca. Pokazuje, że można jednocześnie szanować tradycję i patrzeć w przyszłość, być indywidualistą i budować wspólnotę, osiągać wielkie sukcesy i pozostać człowiekiem otwartym na innych.
To lektura, która zostaje w pamięci na długo. Zachwyca rozmachem życia swojego bohatera, wzrusza jego historią i budzi ogromny podziw dla człowieka, który wyprzedzał swoje czasy. Gorąco polecam ją wszystkim miłośnikom historii, sztuki oraz fascynujących biografii. To jedna z tych książek, które nie tylko dostarczają wiedzy, ale także inspirują i przypominają, że warto odkrywać bohaterów niesłusznie zapomnianych.

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)  

 

Czymże jest mężczyzna bez wąsów - Ante Tomić

 

Wydawnictwo Noir sur Blanc, Moja ocena 5,5/6
Jest to książka, która od pierwszych stron wywołuje uśmiech i pozwala oderwać się od codziennych spraw, choć na trochę zapomnieć o problemach. Jest to niezwykle ciepła, pełna humoru opowieść o mieszkańcach niewielkiej chorwackiej wioski Smiljevo. To taka mała osada, przysłowiowa dziura, gdzie życie płynie swoim spokojnym rytmem. Dodatkowo wszyscy się znają od pokoleń, wiezą kto z kim, kiedy i dlaczego. Nie jest to jednak nudna osada. Autor w niezwykly sposób pokazuje, że nawet w małej miejscowości można znaleźć mnóstwo niezwykłych historii, tajemnic i barwnych bohaterów.
Największą zaletą tej książki są właśnie postacie. Każda z nich jest inna, ma swoje marzenia, słabości i dziwne przyzwyczajenia. Np. młody proboszcz próbuje radzić sobie z pokusami i własnymi problemami, bogata wdowa odważnie korzysta z życia i nie przejmuje się opinią innych, a początkujący poeta z wielkim zapałem pisze haiku. Jest też wiele innych niezwykle barwnych, wartych poznania postaci. Tomić tak nakreślił swoich bohaterów, że każdy z nas znajdzie w nich czątkę sieibe i każdy będzie w trakcie lektury wybuchał śmiechem. 
Autor świetnie, ironicznie, ale też nieezwykle ciepło pokazuje życie małej społeczności. Plotki rozchodzą się tu błyskawicznie, mieszkańcy komentują wszystko, co dzieje się wokół nich, a zwykłe wydarzenia często zamieniają się w zabawne i nieoczekiwane sytuacje. Autor potrafi dostrzec komizm codzienności i opowiada o nim w lekki, prosty i bardzo przyjemny sposób. Dzięki temu książkę czyta się szybko i z dużą przyjemnością.
Bardzo podobało mi się również to, że pod warstwą humoru kryje się coś więcej. Autor pokazuje ludzkie marzenia, samotność, potrzebę miłości i chęć odniesienia sukcesu. Niektórzy mieszkańcy wyjeżdżają za granicę, aby poprawić swój los, a kiedy wracają do rodzinnej wioski, wszyscy patrzą na nich z podziwem. Te sytuacje są opisane z wwielkim przymrużeniem oka, ale jednocześnie skłaniają do refleksji nad tym, jak często ludzie oceniają innych po pozorach. Całość opowieści przypomina pełną omyłek, często absurdalną komedię, w której najwięksą rolę odgrywa przypadek. 
Dużym atutem książki jest także poczucie humoru. Wiele scen jest naprawdę zabawnych, a dialogi są pełne błyskotliwych i trafnych uwag. Autor nie boi się poruszać nietypowych tematów, takich jak zabawne spory religijne czy absurdalne wydarzenia, które zaskakują czytelnika. Finał powieści jest bardzo dynamiczny i niezwykle oryginalny. Trudno przewidzieć, do czego doprowadzi cała historia, dlatego książkę czyta się z dużym zainteresowaniem aż do ostatniej strony.
Czymże jest mężczyzna bez wąsów to książka dla osób, które lubią inteligentny, nieoczywisty humor, ciekawe postacie i historie bardzo trafnie pokazujące życie zwykłych ludzi. To powieść pełna ciepła, śmiechu, mądrości i życiowych obserwacji. 
Z wielką przyjemnością polecam tę książkę każdemu, kto szuka lekkiej, zabawnej i jednocześnie mądrej lektury. Ante Tomić stworzył historię, która bawi, wzrusza i przypomina, że warto patrzeć na świat z uśmiechem i odrobiną dystansu.

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

Ostatni obraz - Bartosz Szczygielski

Wydawnictwo IV Strona, Moja ocena 5,5/6
Bartosz Szczygielski po raz kolejny udowadnia, że należy do absolutnej czołówki polskich autorów literatury kryminalnej i thrillera psychologicznego. Jego najnowsza powieść jest nie tylko perfekcyjnie skonstruowana fabularnie, ale także głęboko poruszająca i literacko dopracowana. 
Ostatni obraz nie jest zwykłym thrillerem. To wielowarstwowa opowieść o traumach, wypartych wspomnieniach i sekretach, które przez lata dojrzewają w cieniu, czekając na odpowiedni moment, by wybuchnąć z niszczycielską siłą.
Już sam punkt wyjścia intryguje. Mamy mężczyznę, który za dnia analizuje brutalne zbrodnie, a nocą przenosi je na płótno z niemal fotograficzną dokładnością. Autor bardzo umiejętnie wykorzystuje motyw sztuki jako zwierciadła ludzkiego mroku. Do tego wielkim atutem jest historia Agnieszki Jaworskiej. Wzystko rozpoczyna się od pogrzebu matki. Szybko okazuje się, że to, co się wydarzy, to pełna napięcia wyprawa do przeszłości, której nikt nie chciał pamiętać. Stary klucz, zapisany na kartce adres i opuszczone ogródki działkowe stają się symbolami otwierającymi drzwi do tajemnic skrywanych przez lata. Każdy kolejny rozdział odsłania nowe elementy układanki. W to wszystko wplątuje się czytelnik. Książka z każdą kolejną stroną coraz bardziej intryguje i przykuwa do siebie. Próbujemy odgadnąć co i jak. Jak to u Szczygielskiego - bezskutecznie. Pisarz kolejny raz mistrzowsko manipuluje oczekiwaniami, wielokrotnie zmienia kierunek opowieści i serwuje niesamowite zwroty akcji. Do końca nic nie jest takim, jakim zdaje się być.
Ogromnym atutem książki jest także jej atmosfera. Jest duszno, mroczno i niepokojąco. Autor buduje napięcie nie wyłącznie za pomocą brutalnych scen czy dynamicznych wydarzeń, ale przede wszystkim poprzez niedopowiedzenia, narastające poczucie zagrożenia oraz świadomość, że najgorsze dopiero nadejdzie. To sprawia, że Ostatni obraz działa na wyobraźnię znacznie mocniej niż wiele klasycznych thrillerów.
Na szczególne uznanie zasługuje styl autora. Bartosz Szczygielski, jego książki, zachwycają mnie od kilku lat. Z każdą kolejną powieścią autor pisze jeszcze lepiej, jeszcze bardziej fascynująco. Wie kiedy zwolnić by pozwolić czytelnikowi odczuć ciężar emocji, kiedy przyspieszyć, by podnieść poziom adrenaliny. Bartosz Szczygielski to fascynujący, niepokojacy pisarz, autor świetnych ksiażek. W Ostatnim obrazie kolejny raz to potwierdza.
Ta książka, jak i wcześniejsze, zachwyca również tym, że pod warstwą znakomitego thrillera kryje ważną refleksję o pamięci, traumie i konsekwencjach przemilczanych wydarzeń. To książka pokazująca, że przeszłości nie da się zakopać na zawsze, a niektóre sekrety – nawet po wielu latach – potrafią wrócić z przerażającą siłą.
To bez wątpienia jedna z tych powieści, które spełniają wszystkie oczekiwania miłośników thrillerów psychologicznych. Jest inteligentna, doskonale skonstruowana, pełna napięcia i emocji. Wciąga od pierwszych stron, zaskakuje do samego finału i pozostawia czytelnika z poczuciem satysfakcji oraz niepokojem. Bartosz Szczygielski stworzył historię dopracowaną w każdym detalu – mroczną, hipnotyzującą i niezwykle angażującą. To literatura gatunkowa na najwyższym poziomie. Polecam tę i wcześniejsze książki autora. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 
 

Idę po ciebie - Wojciech Wójcik

 

Wydawnictwo Zysk i S-ka, Moja ocena 5/6
To moje kolejne spotkanie z książką Wojciecha Wójcika i koleejny raz jestem bardzo zadowolona z lektury.
Autor stworzył mocny, pełen napięcia kryminał, który od pierwszych stron wciąga czytelnika w niebezpieczną grę pomiędzy policją, światem przestępczym i ludźmi skrywającymi mroczne tajemnice. To książka dla osób lubiących zagadki kryminalne oraz historie, w których nic nie jest takie, jak wydaje się na początku. 
Fabuła rozpoczyna się dość banalnie. Na komendę policji w Szczecinie przychodzi Ludwik Fettner – bezdomny alkoholik. Męźczyzna twierdzi, że na Gerarda Choinę Choińskiego, niebezpiecznego gangstera odsiadującego wyrok za zabójstwo policjanta, został wydany wyrok śmierci. Nikt nie traktuje tych słów poważnie. Szybko okazuje się jednak, że bezdomny mógł mówić prawdę. Choina ucieka podczas pracy poza więzieniem, zabija współwięźnia i rani strażnika. Od tego momentu rozpoczyna się prawdziwy wyścig z czasem. 
Jednym z największych atutów książki jest tempo akcji. Autor nie pozwala czytelnikowi się nudzić. Każdy kolejny rozdział przynosi nowe informacje, niespodziewane zwroty wydarzeń i kolejne pytania. Gdy wydaje się, że sprawa zaczyna się wyjaśniać, pojawiają się nowe okoliczności, które całkowicie zmieniają obraz sytuacji. Dzięki temu trudno oderwać się od lektury. 
Bardzo ciekawie nakreśleni są bohaterowie np. postać Igi Kostrzewy, młodej policjantki, która dopiero zdobywa doświadczenie zawodowe, prowadzi dochodzenie, popełnia błędy i z uporem prze do przodu. Równie ciekawie przedstawiony jest sam Chojna. Nie jest on jedynie bezwzględnym mordercą uciekającym przed policją. Autor stopniowo odkrywa jego motywy i przeszłość, dzięki czemu staje się bohaterem bardziej złożonym. A to dopiero początek. 
Dużym plusem powieści jest także klimat. Szczecin i okolice Pomorza Zachodniego nie są jedynie tłem wydarzeń. Miasto żyje własnym życiem, a jego mniej znane zakątki, środowiska przestępcze i lokalne układy tworzą atmosferę niepokoju i zagrożenia. Autor dobrze wykorzystuje realia regionu, dzięki czemu historia wydaje się wiarygodna i autentyczna.
Idę po ciebie to kryminał, który skutecznie łączy policyjne śledztwo z thrillerem sensacyjnym. Znajdziemy tu pościgi, tajemnice, niebezpiecznych przestępców, dobrze napisanych bohaterów i atmosferę ciągłego zagrożenia. Autor potrafi utrzymać napięcie aż do finału, a zakończenie dostarcza odpowiedzi na większość pytań pojawiających się w trakcie lektury.
To bardzo dobra propozycja dla miłośników polskich kryminałów. Książka wciąga od pierwszych stron, oferuje interesującą zagadkę i wiarygodnych bohaterów, a jednocześnie pokazuje mroczniejsze oblicze Szczecina i świata przestępczego. Jeśli ktoś lubi historie pełne napięcia i nieoczywistych tajemnic, Idę po ciebie z pewnością będzie udanym wyborem.

Krwawo zdobyty dom. Powrót Dolnego Śląska do Polski - Marek A. Koprowski

 

Wydawnictwo Replika, Moja ocena 5,5/6
Jest to bardzo wartościowa i doskonała merytorycznie książka. Przybliża ona jeden z najważniejszych, a jednocześnie stosunkowo rzadko opisywanych etapów powojennej historii Polski. Autor przedstawia proces przejmowania przez Polskę Dolnego Śląska po zakończeniu II wojny światowej, ukazując zarówno jego polityczny wymiar, jak i codzienne doświadczenia ludzi, którzy znaleźli się w samym centrum tych przełomowych wydarzeń.
Największą zaletą publikacji jest spojrzenie na wielką historię przez pryzmat zwykłych mieszkańców, Kowalskich, Nowaków, takich jak każdy z nas. Koprowski nie ogranicza się do przedstawiania decyzji polityków czy działań militarnych. W centrum opowieści badacz stawia zwykłych ludzi, pionierów polskiej administracji, urzędników, nauczycieli, lekarzy, kolejarzy, milicjantów oraz tysiące przesiedleńców przybywających na Dolny Śląsk z różnych części kraju, szczególnie z utraconych Kresów Wschodnich. Dzięki temu możemy lepiej zrozumieć, jak wyglądały pierwsze miesiące funkcjonowania polskiej władzy na ziemiach odzyskanych.
Badacz przenosi czytelnika do realiów powojennego Wrocławia, Legnicy, Jeleniej Góry, Oleśnicy czy Trzebnicy, gdzie codziennie, na kazdym kroku walczono o przetrwanie. Miasta były zniszczone, brakowało podstawowych środków do życia, nie funkcjonowała komunikacja, brakowało jedzenia, wody, leków, mieszkań, służba zdrowia i administracja dopiero zaczynały swoją działalność. Ludzie musieli mierzyć się z tym wszystkim, a także z zagrożeniem ze strony epidemii. Dodatkowym problemem była działalność uzbrojonych grup przestępczych.
Szczególnie interesująco przedstawione zostały losy osób odpowiedzialnych za organizowanie polskiej administracji od podstaw. Tworzenie urzędów, szkół, szpitali, posterunków milicji czy lokalnych struktur państwowych wymagało ogromnej determinacji i poświęcenia. Koprowski pokazuje, że proces ten był wynikiem ciężkiej pracy ludzi, którzy często musieli podejmować decyzje w warunkach chaosu i ciągłego zagrożenia życia.
Autor nie unika również tematów trudnych i niewygodnych. Szczegółowo opisuje działalność radzieckich oddziałów trofiejnych zajmujących się demontażem zakładów przemysłowych oraz wywożeniem majątku Dolnego Śląska do Związku Radzieckiego. Ukazuje skalę grabieży, która dotknęła region już po zakończeniu działań wojennych. Równocześnie przedstawia dramatyczne położenie polskich repatriantów przybywających z Kresów Wschodnich. Ludzie ci, pozbawieni rodzinnych stron, byli zmuszeni rozpoczynać życie od nowa w obcym środowisku, często pośród niechętnie nastawionej ludności niemieckiej, która wciąż miała nadzieję na zmianę granic i pozostanie na tych terenach.
Jednym z najciekawszych aspektów książki jest analiza walki o pamięć historyczną i tożsamość regionu. Koprowski pokazuje, w jaki sposób przez dziesięciolecia niemieckie władze konsekwentnie zacierały ślady polskiej i słowiańskiej obecności na Dolnym Śląsku. Autor szczegółowo opisuje mechanizmy germanizacji oraz działania propagandowe mające przekonać społeczeństwo, że ziemie nad Odrą i Nysą Łużycką były od zawsze wyłącznie niemieckie. Jednocześnie analizuje, jak po wojnie młoda polska administracja musiała nie tylko organizować życie społeczne i gospodarcze, ale również udowadniać historyczne związki tych ziem z państwem polskim. 
Na szczególne uznanie zasługuje warsztat badawczy autora. Ksiązka jest bardzo dobrze udokumentowana merytorycznie. Autor korzystał m.in. z: dokumentów archiwalnych, wspomnień, zapisków, relacji świadków oraz materiałów historycznych. Koprowski oddaje głos uczestnikom wydarzeń. Dzięki temu opisywane historie nabierają autentyczności i pozwalają odczuć atmosferę niepewności, chaosu oraz ogromnego wysiłku towarzyszącego odbudowie regionu. Czytelnik zostaje wciągnięty w tę trudną, momentami okropną rzeczywistość.
Co dodatkowo cenne, autor zamiast tworzyć pomnikową opowieść, przedstawia ludzi z ich słabościami, obawami i codziennymi problemami. Wielu czytelników w cechach, zachowaniach bohaterów odnajdzie fragment siebie. 
Atutem publikacji jest także przystępny styl narracji. Mimo że książka porusza skomplikowane zagadnienia polityczne, społeczne i historyczne, została napisana prostym i zrozumiałym językiem. Autor umiejętnie łączy szczegółowe informacje historyczne z osobistymi historiami bohaterów, dzięki czemu lektura jest nie tylko pouczająca, ale również angażująca.
Krwawo zdobyty dom. Powrót Dolnego Śląska do Polski to książka, która pokazuje, że proces włączania Dolnego Śląska do powojennej Polski był znacznie bardziej złożony, niż mogłoby się wydawać. Był to czas pełen napięć, konfliktów, niepewności i ogromnych wyrzeczeń. Jednocześnie była to historia ludzi, którzy mimo przeciwności potrafili stworzyć fundamenty polskiego życia na tych ziemiach. Marek A. Koprowski przedstawia ten proces w sposób rzetelny, oparty na faktach i bogatym materiale źródłowym, oferując czytelnikowi interesującą lekcję historii widzianej oczami tych, którzy ją współtworzyli.
To lektura godna polecenia wszystkim zainteresowanym historią Polski po II wojnie światowej, dziejami Dolnego Śląska oraz losami ludzi, którzy uczestniczyli w jednym z najważniejszych procesów kształtujących współczesne granice i tożsamość państwa polskiego.

Zapraszam na moje konto na IG (klik)