poniedziałek, 16 listopada 2026

Magellan. Człowiek i jego czyn - Stefan Zweig

 


Wydawnictwo MG, Moja ocena 5/6

Stefan Zweig opowiada o życiu Ferdynanda Magellana w sposób daleki od typowej biografii czy historycznego opracowania. Jego narracja ma w sobie niezwykłą dynamikę, jest pełna emocji, dramatyzmu i napięcia. Zweig w wyjątkowo ciekawy sposób przedstawia portret człowieka, który mimo przeciwności losu nie rezygnuje ze swojego celu. Pokazuje Magellana nie tylko jako wybitnego żeglarza i odkrywcę, ale również jako człowieka samotnego, upartego, nieustępliwego i świadomego ryzyka, jakie podejmuje.
Duże wrażenie robią fragmenty poświęcone samej wyprawie dookoła świata. Niesubordynacja załogi, wyczerpanie, głód, choroby oraz lęk przed nieznanymi wodami tworzą obraz podróży, której dramatyzm niemal udziela się czytelnikowi. Zweig umiejętnie stopniuje napięcie, a przy tym niezwykle plastycznie odtwarza atmosferę czasów wielkich odkryć geograficznych. Dzięki temu łatwo zanurzyć się w opisywanym świecie i wyobrazić sobie ogrom wyzwań, z jakimi mierzyli się uczestnicy ekspedycji. Książka, opisy, portret bohatera, realia epoki, to wszystko jest wspaniałe. Jednak największą siłą tej opowieści jest jej ponadczasowe przesłanie. Historia Magellana staje się dla Zweiga opowieścią o ludzkiej woli, odwadze przekraczania granic i potrzebie dokonywania rzeczy pozornie niemożliwych. Odkrycia Magellana pokazują, że wszystko jest możliwe.
Bardzo istotny jest język. Zweig pisze w sposób piękny, sugestywny i taki bardzo elegancki, klasyczny. Teraz już nikt tak nie pisze. Faktów jest dużo, mimo iż książka nie ejst gruba. Mogłoby się wydawać, ze w ten sposób autor stworzył tzw. groch z kapustą. Nic bardziej mylnego. Historia jest wspaniale, przejrzyście połączona z niezwykle trafnymi refleksjami nad ludzką naturą. Te sprawy są ponadczasowe. To sprawia, że mimo upływu wielu lat, książka nie traci na znaczeniu.
Magellan. Człowiek i jego czyn to książka, która wspaniale ukazuje historię, człowieka, jego rozterki i marzenia, ale także skłania do refleksji nad tym, czym naprawdę jest człowiek i co się liczy. 
Z całego serca polecam tę książkę wszystkim, którzy cenią literaturę historyczną na wysokim poziomie, piękny język i opowieści, w których za wielkimi wydarzeniami kryje się równie fascynująca historia człowieka. To lektura, która jednocześnie zachwyca, inspiruje i pozostawia czytelnika z refleksjami na długo po jej zakończeniu. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

 Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)

sobota, 14 listopada 2026

Sekret tamtego lata - Anna Bichalska

 



Wydawnictwo HarperCollins, Moja ocena 5/6
Zaskakująca, ciepła książka. Idealna książka po ostatnich trudniejszych, mrocznych lekturach.
To pełna emocji i ciepła opowieść o miłości, stracie, rodzinnych tajemnicach i wspomnieniach, które mimo upływu lat wciąż pozostają żywe. Zdawałoby się, że to będzie infantylna, lekka lektura, taka trochę ala tabloid. Nic z tych rzeczy. 
To książka, która zdecydowanie skłania do refleksji, wzrusza i przypomina, jak ważne są więzi rodzinne. Szczególnie w tych trudnych czasach, warto o tym pamiętać.
Główną bohaterką jest Daria, która jako mała dziewczynka straciła starszą siostrę Anetę. Miała zaledwie sześć lat, kiedy wydarzyła się tragedia, która na zawsze odmieniła jej życie. Choć minęło trzydzieści lat, wspomnienia i tęsknota nadal są obecne w jej sercu. Czas płynie, ale niektóre rany nigdy do końca się nie goją. Daria przez lata żyje z pytaniami, na które nie zna odpowiedzi. Dopiero śmierć matki i odnalezienie starych pamiątek sprawiają, że zaczyna odkrywać przeszłość na nowo. Więcej wam nie zdradzę. Zachęcam za to do lektury. Gwarantuję, że będziecie miło zaskoczeni i z niecierpliwością będziecie odwracac kolejne kartki 
Dodam tylko, że bardzo podoba mi się to, iż autorka nie skupia się wyłącznie na samej tajemnicy. Pokazuje również emocje bohaterów, ich słabości, lęki i trudne wybory. To opowieść o ludziach, którzy nie zawsze potrafią mówić o swoich uczuciach, którzy czasem milczą, ukrywają prawdę i podejmują decyzje, których konsekwencje odczuwają inni przez długie lata. Historia Anety uświadamia, że nigdy tak naprawdę nie wiemy wszystkiego o drugim człowieku, nawet jeśli jest nam bardzo bliski. Każdy z nas skrywa w sobie tajemnicę, większość ma jakieś demony z przeszłości, które rzutują na teraźniejszość.
Ta książka skłania do wielu przemyśleń o życiu, o decyzjach, o tym, jak postrzegamy świat, jak przeszłość na nas wpływa i o prawdzie. Bo czasami prawda boli, ale bywa też potrzebna, aby móc zamknąć pewien rozdział życia i ruszyć dalej.
Podczas lektury nie sposób nie zastanowić się nad własnymi wspomnieniami, relacjami z bliskimi i słowami, których czasami nie zdążyliśmy wypowiedzieć. To również piękna przypominajka, że warto rozmawiać, słuchać i okazywać sobie uczucia dopóki mamy na to czas. Przyznam się, że kilkakrotnie zakręciła mi się łza w oku. Przypomnieli mi się najbliżsi, których już ze mną nie ma. Pomyślałam też o tym, co zrobiłam żle, czego nie zrobiłąm bo uważałam, że mam czas. Nie odkładajcie niczego na póżniej, bo póżniej może nie być. 
Z całego serca polecam tę powieść! Szczególnie przypadnie do gustu osobom, które lubią historie rodzinne, pełne emocji, niedopowiedzeń i sekretów skrywanych przez lata. To jedna z tych książek, po których zamknięciu jeszcze przez długi czas zostajemy z bohaterami i ich historią. Zostawia w sercu ślad, skłania do refleksji i przypomina, że za każdą rodzinną opowieścią może kryć się coś, o czym nigdy wcześniej nie mieliśmy odwagi zapytać. Mądra i bardzo życiowa historia. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć! 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

czwartek, 12 listopada 2026

8,2 sekundy - Maxime Chattam

 




Wydawnictwo Sonia Draga, Moja ocena 5/6

8,2 sekundy to thriller, który od początku wzbudza zainteresowanie. Lubię historie, w których pozornie nic do siebie nie pasuje, a z każdą kolejną stroną zaczynamy dostrzegać, że wszystko ma jakiś sens. Chattam właśnie tak poprowadził fabułę, dając sporo powodów do zastanawiania się, co tak naprawdę łączy obie bohaterki i co tak naprawdę ma znaczenie.
Poznajemy Constance, która wraca do domku letniskowego z dzieciństwa. To miejsce wiąże się z wieloma wspomnieniami, niestety nie wszystkie są przyjemne. Kobieta próbuje zmierzyć się z przeszłością i poukładać w głowie to, co przez lata nie dawało jej spokoju. Jest samotna, zagubiona i stoi przed bardzo trudną decyzją. Jej historia od samego początku ma w sobie coś smutnego i niepokojącego.
Drugą bohaterką jest May, nowojorska policjantka prowadząca śledztwo w sprawie seryjnego mordercy. Jej życie wygląda zupełnie inaczej. Wielkie miasto, ciągły pośpiech, niebezpieczna praca i konieczność polegania na własnym instynkcie. Kiedy w jej życiu pojawia się Jack, coś podpowiada jej, że nie powinna mu ufać. Mimo to May zostaje. A to dopiero porządek.
Z pozoru kobiet nic nie łączy. Jednak autorowi udało się świetnie połączyć obie historie i tak pooprowadzić fabułę, że z kazdą kolejną stroną byłam coraz bardziej zaciekawiona, ale i zaskoczona. Cały czas próbowałam domyślić się, co je łączy, o co chodzi.
Na kolejnych stronach pojawiały się pytania, podejrzenia i zaskakujące sytuacje. Kilka razy próbowałam sama połączyć fakty i przewidzieć, co wydarzy się dalej. I właśnie za to cenię dobre thrillery – za możliwość snucia własnych teorii i ciągłe poczucie, że jeszcze nie znam całej prawdy. A jest nad czym się zastanawiać. 8,2 sekundy to skarbnica idealnych składników thrillerów. Mamy kobietę z ogromną traumą, ognisty romans, policyjne śledztwo, nowe zaskakujące wątki i poruszającą historię okrutnego, seryjnego mordercy.
Bardzo podobał mi się klimat książki. Z jednej strony mamy spokojne, odosobnione miejsce, które powinno dawać poczucie bezpieczeństwa, a z drugiej Nowy Jork i niebezpieczne śledztwo. W obu historiach czuć niepokój. Bohaterki są nim wręcz przesycone. A groza, napięcie wręcz kapią z każdej strony.
Nie jest to wyłącznie thriller o seryjnym mordercy. Dużo miejsca zajmują tutaj emocje, trudne doświadczenia, przeszłość i relacje między ludźmi. Szczególnie historia Constance skłania do refleksji nad tym, jak bardzo to, co przeżyliśmy, może wpływać na nasze dalsze życie. Nie zawsze potrafimy zostawić za sobą bolesne wspomnienia, nawet jeśli bardzo tego chcemy.
Maxime Chattam chciał pokazać nie tylko mroczną stronę ludzkiej natury, ale również to, jak łatwo można się pogubić, kiedy przeszłość nie pozwala normalnie żyć. I to jest jeden z tych elementów, które sprawiają, że ta historia nie sprowadza się tylko do kryminalnej zagadki.
Po lekturze uważam, że 8,2 sekundy to bardzo ciekawa i nieoczywista propozycja dla osób, które lubią thrillery psychologiczne z tajemnicą i przesłaniem. Znajdziecie tutaj niepokój, trudne emocje, sekrety, zaskakujące uczucia, ich eksplozję i dwie historie, które z czasem zaczynają tworzyć jedną, bardzo intrygującą całość.
Co ważne, jest to książka z przesłaniem. Autor porusza bardzo ważny temat- nie zdradze jaki i zagłębia się w unysł, działania, przyczyny decyzji bohaterów. A na ich miejscu może się znależć wielu z nas. Pamiętajcie, czasami wystarczy zaledwie 8,2 sekundy, żeby wszystko się zmieniło. A konsekwencje jednej chwili mogą pozostać z nami na całe życie. Zdecydowanie polecam.

Zapraszam na konto na Instagramie (klik) 

 

 

poniedziałek, 9 listopada 2026

Burza nad Sudetami. Ostatnie dni III Rzeszy - Marek A. Koprowski

 


Wydawnictwo Replika, Moja ocena 5,5/6

Burza nad Sudetami. Ostatnie dni III Rzeszy Marka A. Koprowskiego to bardzo ciekawa książka, która przybliża mało znany fragment powojennej historii Polski. Autor pokazuje, że zakończenie II wojny światowej nie oznaczało automatycznie spokoju i normalnego życia. Na Dolnym Śląsku dopiero zaczynał się nowy, trudny rozdział, w którym ważyły się losy całego regionu i jego mieszkańców.
Najbardziej zainteresował mnie obraz powojennego chaosu. Niemcy opuszczali swoje domy, na te tereny przybywali polscy osadnicy, władzę sprawowali Sowieci, a swoje roszczenia zgłaszała również Czechosłowacja. W tak skomplikowanej sytuacji trudno było mówić o stabilizacji. Każda ze stron miała własne interesy, a zwykli ludzie musieli odnaleźć się w rzeczywistości, na którą często nie mieli żadnego wpływu.
Ciekawie przedstawione są dzieje wielu miast, np. Lądka-Zdroju, Kudowy-Zdroju, Dusznik-Zdroju i Polanicy-Zdroju. Szczególnie interesujące były dla mnie wątki dotyczące radzieckich garnizonów, tajemnic kompleksu Riese, wysiedleń Niemców oraz planów stworzenia Nowej Jerozolimy dla Żydów powracających ze Związku Radzieckiego. To właśnie te historie sprawiają, że lektura potrafi zaskoczyć i jeszcze bardziej zaciekawia.
Największą wartością książki jest pokazanie, że powojenne przejęcie Dolnego Śląska było procesem znacznie bardziej skomplikowanym, niż mogłoby się wydawać. Autor nie ogranicza się do decyzji politycznych i zmian granic, ale przedstawia ich konsekwencje dla zwykłych mieszkańców. Zwraca też uwagę na losy Niemców zmuszonych do opuszczenia swoich domów. Dzięki temu historia tego okresu jest przedstawiona w bardzo ciekawy, wielowymiarowy sposób.
Po przeczytaniu książki można spojrzeć na ten region z większym zainteresowaniem.
Zdecydowanie polecam tę książkę osobom zainteresowanym historią Polski, a szczególnie Dolnego Śląska. To wartościowa lektura, która pozwala poznać mniej oczywiste wydarzenia z pierwszych powojennych miesięcy i lepiej zrozumieć, w jakich okolicznościach kształtowała się polska rzeczywistość na tych terenach.
Po jej przeczytaniu pozostaje jedna ważna myśl: dzisiejszy Dolny Śląsk ma za sobą niezwykle bogatą i niełatwą przeszłość. Warto ją poznać, aby lepiej rozumieć miejsca, w których żyjemy, odpoczywamy lub które odwiedzamy.

 

czwartek, 5 listopada 2026

Dom nad rozlewiskiem - Małgorzata Kalicińska

 


Wydawnictwo Marginesy, Moja ocena 4,5/6

Pamiętam jak przed laty czytałam Dom nad rozlewiskiem. Byłam zachwycona książką. Po latach ciekawa byłam jak odbiorę opowieść. 
To, co niezmiennie mnie zachwyca, to klimat książki. Mazurska przyroda, cisza, jeziora, zapach łąk i spokojne, sielskie życie z dala od miejskiego zgiełku nadal mają w sobie coś wyjątkowego. Tak samo jak za pierwszym razem podoba mi się ciepło tej opowieści, zwyczajni ludzie, ich codzienne problemy, wzajemna pomoc i relacje, które potrafią dawać siłę. Z wieloma problemami, radościami moge się teraz utożsamić. Po 20 latach jestem inną osobą, na innym etapie życia.
Przed laty bardziej skupiałam się na historii Gosi, jej problemach, miłości i próbie ułożenia sobie życia na nowo. Dzisiaj znacznie mocniej dostrzegam temat rodziny, przemijania, trudnych relacji między matką a córką oraz tego, jak ważne są nasze korzenie, rodzina, więzy. Inaczej patrzę też na wybory bohaterów i lepiej rozumiem, że życie nie zawsze układa się tak, jak sobie zaplanowaliśmy, a nic nie jest tylko białe czy czarne.
Kiedyś Dom nad rozlewiskiem wydawał mi się trochę romantyczną, idealną wizją życia na wsi. Dzisiaj widzę w tej historii przypomnienie, że szczęście często kryje się w małych rzeczach: spokojnym poranku, rozmowie przy herbacie, bliskości drugiego człowieka i miejscu, które możemy uznać za własne. Mieć to wszystko to największe szczęście. 
Powrót do tej książki był dla mnie nie tylko spotkaniem z dobrze znaną historią, ale też okazją do spojrzenia na siebie sprzed dwudziestu lat. Okazało się, że niektóre rzeczy odbieram dokładnie tak samo, ale inne nabrały zupełnie nowego znaczenia.
Dom nad rozlewiskiem nadal ma w sobie dużo ciepła, humoru i życiowej mądrości. To książka, do której warto wrócić po latach, bo czasami zmienia się nie sama opowieść, ale przede wszystkim my – nasze doświadczenia, potrzeby i sposób patrzenia na świat. Polecam. To idealna lektura na trudne dni, taki plasterek na skołataną duszę. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

 

 

 

 

poniedziałek, 2 listopada 2026

Wrota popiołów. Ostatnie dni katarów - Kamila Cudnik

 


Wydawnictwo Zysk i S-ka, Moja ocena 5,5/6
Od dawna czytam książki Kamili Cudnik i od dawna jestem wielką fanką autorki. Wrota popiołów potwierdziły talent pisarki do pisania o historii.
Tym razem Cudnik przenosi nas w czasy, gdy wiara mogła być zarówno siłą, jak i wyrokiem śmierci, a miłość nie zawsze miała szansę wygrać z obowiązkiem i lojalnością. To tak w wielkim skrócie. 
A tak szerzej...historia rozpoczyna się w 1224 roku w Langwedocji, gdzie poznajemy losy naszych bohaterów. Anna, Filippa, Escla i Jordan dorastają w świecie, który błyskawicznie staje się coraz bardziej niebezpieczny. Nad okolicą zbierają się ciemne chmury, a krucjata przeciwko katarom przynosi strach, cierpienie i trudne wybory.
Najbardziej podoba mi się w tej historii połączenie wielkiej historii z osobistymi losami bohaterów. Są tu uczucia, rodzinne więzi, zakazana miłość, polityczne intrygi i zdrady. Nie brakuje też pytań o sprawy podstawowe i ponadczasowe, nadal aktualne. Chodzi np. o to, czy warto być wiernym własnym przekonaniom i jak daleko człowiek jest gotów się posunąć, żeby ocalić tych, których kocha.
1224 rok to okres kiedy działo się wiele zła. Montségur staje się miejscem, w którym miesza się rozpacz z przerażeniem i wielką nadzieją. Dla mnie najbardziej poruszające było to, że historia zmierza ku tragicznemu finałowi, który znałąm z lekcji historii.
Wrota popiołów to poruszająca opowieść o przyjaźni i miłości w cieniu wojny, o odwadze, poświęceniu i ludziach postawionych przed wyborami, których konsekwencje mogą być nieodwracalne. To również przypomnienie, jak okrutna potrafi być historia, kiedy ktoś uznaje, że ma prawo decydować o cudzej wierze i życiu. Nie wydaje wam się to znajome? Takie sprawy, historie dzieją się nadal, cały czas, są ponadczasowe, podobnie jak okrucieństwo i miłość. Jestem przekonana, że ta opowieść zmusi was do sporej porcji przemyśleń. 
Jeżeli lubicie powieści historyczne, powieści o ludziach, ich wyborach i uczuciach, ta książka Was zainteresuje. To historia, która zostawia po sobie refleksję i pokazuje, że nawet w najciemniejszych czasach człowiek szuka miłości, wolności i nadziei.
Kamila Cudnik stworzyła książkę, która udowadnia, że za wielkimi wydarzeniami historycznymi zawsze kryją się ludzkie historie. Polecam i czekam na II tom.

 Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)

 

sobota, 31 października 2026

Wychowywać i wzruszać. Literatura młodzieżowa PRL-u - Olga Wróbel

 


Wydawnictwo Marginesy Moja ocena 5,5/6
Ja jestem dziecko PRL-u i ta książka naprawdę mnie wzruszyła. Genialna podróż w czasie. Książka i jej autorka zabrały mnie w podróż do świata dawnych, także moich, książek. Olga Wróbel pokazuje, że dawna literatura młodzieżowa była znacznie bogatsza, ciekawsza i odważniejsza, niż mogłoby się wydawać. Książki w okresie PRL-u wcale nie były siermiężne, wręcz przeciwnie. 
Spotkałam ponownie, po kilku dekadach, moich ukochanych bohaterów. Chodzi np. o niesfornych łobuzów, dzielnych harcerzy, młodocianych detektywów, Pana Samochodzika, Tomka (Alfreda Szklarskiego)  bohaterów z książek Adama Bahdaja i wielu innych. 
Zakręciła mi się w oku łza wzruszenia. Na kartach książek z tego okresu mamy tajemnice, wielkie przyjaźnie, pierwsze miłości, rodzinne sekrety, podróże do najdalszych miejsc, odkrywanie skarbów, ucieczki i wiele, wiele innych. 
Zachwyca mnie to, że autorka nie traktuje tych powieści jako zakurzonych pamiątek z minionej epoki. Wręcz przeciwnie. Wróbel przywraca książkom życie, przypomina o zapomnianych tytułach i pozwala spojrzeć na dobrze znane historie z zupełnie nowej perspektywy. Prawie sto książek z lat 1952–1988 tworzy fascynujący obraz dawnych czasów, dzieci, młodziezy, wartości, wychowania, dorosłych. I to wszystko w ksiązkach było realne, bez cienia agresji. 
Ogromnie podoba mi się sam pomysł na tę publikację. Ile trzeba mieć czytelniczej pasji, ciekawości i cierpliwości, by przyjrzeć się niemal stu powieściom, odnaleźć między nimi powiązania i stworzyć z nich tak szeroki obraz epoki. Olga Wróbel udowadnia, że literatura młodzieżowa zasługuje na coś więcej niż pobłażliwy uśmiech i wspomnienie lektury szkolnej. To ważna część naszej kultury, historii, pełna niezwykłych pomysłów, emocji, społecznych obserwacji i opowieści, które zostają z czytelnikiem na zawsze.
Polecam tę książkę z całego serca! Miłośnikom literatury, wielbicielom PRL-owskich wspomnień, dawnym czytelnikom powieści młodzieżowych, dorosłej młodziezy takiej jak ja i wszystkim, którzy chcą odkryć, co czytały poprzednie pokolenia. To wspaniała okazja, by odkurzyć stare wspomnienia, poznać zapomniane historie i przekonać się, że dobre opowieści naprawdę się nie starzeją.
Po takiej lekturze aż chce się sięgnąć po raz kolejny po Tego obcego, Zegaru z kukułką, wrócić do przygód mojego ukochanego Pana Samochodzika czy Tomka. Goraco zachęcam do lektury. Wspaniała, wzruszająca podróż w czasie. Jestem zachwycona. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

 

 

 

poniedziałek, 26 października 2026

Dla Poliny - Takis Würger

 



Wydawnictwo Literackie, Moja ocena 5,5/6

Dla Poliny to opowieść niezwykła, pełna czułości i magii, która przypominają nam, że miłość nie zawsze potrzebuje wielkich słów, spektakularnych gestów ani obietnic składanych na całe życie. Czasami wystarczy jedna melodia. Kilka dźwięków, jedno wspomnienie, jedna osoba, która na zawsze pozostaje w naszym sercu, nawet jeśli dawno zniknęła z naszego życia.
To właśnie w tej prostocie kryje się największa siła tej opowieści. Würger zabiera nas w podróż do świata, w którym muzyka potrafi powiedzieć więcej niż tysiące słów. Dla Poliny to historia, która ma w sobie coś z baśni, coś z romantycznej legendy, a jednocześnie pozostaje bliska, realna dla każdego z nas. 
Jestem przekonana, że każdy z nas nosi w sobie jakieś wspomnienie, tęsknotę czy skrywaną dotąd historię. 
Głównym bohaterem jest Hannes Prager. Nasz bohater nie jest przebojowy, nie zabiega o uwagę, nie próbuje za wszelką cenę wyróżnić się z tłumu. Jest cichy, zamknięty w swoim świecie, ale w jego wnętrzu rozbrzmiewa muzyka o niezwykłej sile. Tam, gdzie inni widzą codzienność, on słyszy dźwięki. 
I właśnie to jest w tej historii tak piękne. Hannes nie musi wygłaszać płomiennych przemówień, aby wyrazić swoje uczucia. Kiedy chce powiedzieć Polinie, że ją kocha, komponuje muzykę. Tworzy coś, co staje się jego najbardziej osobistym wyznaniem. W tej melodii zamyka wszystko, czego nie umie wypowiedzieć: zachwyt, nadzieję, nieśmiałość, marzenia i ogromną, czystą miłość.
Würger pokazuje, że czasami najważniejsze rzeczy powstają wtedy, gdy próbujemy nazwać to, co najbardziej intymne. Nie dla sławy, nie dla pieniędzy, nie po to, by komukolwiek coś udowodnić. Po prostu dla jednej osoby. Dla tej jedynej, której obecność sprawia, że świat nabiera sensu. W tym tkwi ogromna siła tej powieści. Autor przypomina, że prawdziwa miłość nie musi być głośna. Może być nieśmiała, delikatna, niemal niewidoczna dla innych.
W tej książce piekno kryje się w szczegółach. Chodzi np. o sposób, w jaki zostało zbudowane tło. Mamy podupadającą willę na torfowisku, płyty z muzyką Bacha i Chopina, powieści Dostojewskiego, rabarbar maczany w cukrze i wiele innych. Każda z tych rzeczy osobno to drobiazg, z pozoru bez znaczenia. Połączone razem tworza tło i otoczenie pełne magii i niesamowitego klimatu. Autor pokazuje, że z pozoru zwyczajne drobiazgi tworzą coś nadzwyczajnego, magię.
Póżniej pojawia się Polina, obiekt pierwszej, wyjątkowej miłości. Jest cudownie, ale... Miłość Hannesa i Poliny zostaje wystawiona na próbę. Nagle Polina odchodzi bez śladu, a Hannes zostaje sam ze swoją muzyką i wspomnieniami. W tym momencie powieść nabiera głębi.
Mamy to samo, co wcześniej - wielką miłóść, ale zamiast rozmów mamy wspomnienia, zamiast pewności - niepewność i lęk, co będzie dalej. Mamy też nadzieję, ogromną.
Niczego wam więcej nie zdradzę. Zachęcam za to do lektury tej bardzo zaskakującej opowieści. Odejście Poliny nie jest kończem historii. Jest ono dopiero początkiem. W dalszej opowieści dzieje się, oj dzieje. Gwarantuję, że będziecie zaskoczeni. Zwrotów akcji z pewnością nie przewidzicie. Dla Poliny to wyjątkowa baśń dla dorosłych, w której każdy zobaczy co innego. Autor pokazuje, że tak naprawdę wszystko zaczyna się od pragnienia, uczucia, poszukiwania szczęścia i spełnienia. Każdy z nas o tym marzy. Würger pozwala czytelnikom choć na chwilę odzyskać zdolnośc do zachwycania się, marzenia i poszukiwania tego o czym się marzy. Zdecydowanie polecam. Książka poruszająca i absolutnie genialna. Taka baśń jest bardzo potrzebna w naszych okropnych, skomercjalizowanych, pełnych walki czasach. Zachęcam do lektury.

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

sobota, 24 października 2026

Pasja - Pirkko Saisio

 



Wydawnictwo Poznańskie, Moja ocena 6/6
Wspaniała, wyjątkowa książka, którą szczerze polecam. 
Pasja to opowieść, która od pierwszej strony przeniosła mnie w inny świat.To niezwykła, pełna tajemnic opowieść o Europie, ludzkich namiętnościach i drogocennym klejnocie, który przez wieki przechodzi z rąk do rąk. Pomysł, by opowiedzieć historię całego kontynentu poprzez losy jednego przedmiotu, jest po prostu genialny! Ale czasami pomysł jest dobry, a wykonanie dużo gorsze i psuje wszystko. W Pasji zagrało wszystko- mistrzowski pomysł i genialne wykonanie. Wisienką na torcie jest też genialne tłumaczenie Sebastiana Musielaka. 
Wszystko zaczyna się w renesansowej Florencji, ale to dopiero początek fascynującej podróży. Złoty naszyjnik wędruje przez kolejne kraje i epoki. Trafia do różnych ludzi, a każdy z nich ma własne marzenia, tajemnice i pragnienia. Zmieniają się czasy, granice, wladcy i obyczaje, ale człowiek ciągle czegoś pragnie, czegoś szuka i chce mieć cpraz więcej. Tak było i zawsze będzie. Pędzimy przez Wenecję, Wiedeń, Kraków i carską Rosję, a podróż kończymy na XX-wiecznych Wyspach Sołowieckich. Niewielki przedmiot jest świadkiem mniejszych i większych historii, namiętności, zła, dobra i tytułówej pasji.
Autorka wspaniale łączy historię z opowieścią o ludzkiej naturze. Dzięki niej przeszłość jest żywa, pełna emocji i zaskakujących wydarzeń. Czytając o kolejnych losach klejnotu, można poczuć, że za każdym historycznym wydarzeniem kryją się ludzie ptacy jak my – ze swoimi słabościami, marzeniami i namiętnościami, dobrymi i złymi cechami.To jest ponadczasowe w tej opowieści.
Ogromnie podoba mi się również sam symbol klejnotu.To niezwykle trafna metafora ludzkiego życia. Możemy gromadzić bogactwa, walczyć o swoje i próbować kontrolować świat, a jednak wszystko kiedyś przemija. I czy to wszystko, to dążenie do bogactwa, walka o nie, są naprawde ważne? Ta opowieść jest wielowymiarowa i pozostawiłą mnie z wieloma uniwersalnymi pytaniami, na które trudno znależć jednoznaczną odpowiedź.  
Pasja to absolutnie zaskakująca, genialna powieść. To książka, która pokazuje, jak wiele można powiedzieć o ludziach, ich dobrych i paskudnych cechach charakteru, śledząc losy jednego przedmiotu.
Jestem zachwycona samym pomysłem na tę powieść i jej ponadczasowym przesłaniem. To historia, która przypomina, że świat nieustannie się zmienia, ale ludzie wciąż pragną tego samego. Ciągle chodzi o bogactwo, miłość, władzę, szczęścię. I właśnie dlatego ta opowieść ma w sobie coś tak wyjątkowego.
Pasja to książka niezwykła i mądra. Zachwyca rozmachem, pomysłem i tym, jak pięknie potrafi połączyć historię z refleksją nad życiem. To jedna z tych powieści, po których zostaje w głowie coś więcej niż sama fabuła. Zostają pytania, przemyślenia i poczucie, że właśnie odbyłam podróż, której nie da się szybko zapomnieć. Polecam. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

piątek, 16 października 2026

Pociąg o północy - Matt Haig

 


Wydawnictwo Zysk i S-ka, Moja ocena 5/6
5 lat temu (jak ten czas leci) zachwyciłam się Biblioteką o północy tego samego autora. Byłam ciekawa, jaki będzie Pociąg o północy. 
Po lekturze musze stwierdzić, że nie zawiodłam się.
Jest to bardzo wzruszająca opowieść o miłości, wspomnieniach, trudnych decyzjach oraz drugiej szansie. Haig ponownie pokazuje, jak ważne są chwile spędzone z bliskimi osobami oraz jak nasze wybory wpływają na dalsze życie. Jest to historia, która bardzo mocno skłania do zastanowienia się nad własną przeszłością. Po zakończeniu lektury czytelnik zostaje z natłokiem myśli.
Głównym bohaterem tej opowieści jest Wilbur, który w swoim życiu przeżył wiele pięknych chwil, ale także trudnych momentów. Jednym z najważniejszych wspomnień jest dla niego miesiąc miodowy spędzony z Maggie, kobietą, którą bardzo kochał. Ten czas w Wenecji był dla niego wyjątkowy i właśnie do niego najchętniej by wrócił. Z biegiem lat jego życie potoczyło się jednak inaczej, niż sobie wyobrażał. Kiedy Wilbur znajduje się na skraju śmierci, pojawia się niezwykły pociąg, który zabiera go w przeszłość. Dzięki temu bohater może ponownie przeżyć ważne chwile i zobaczyć, jak mogłoby wyglądać jego życie, gdyby podjął inne decyzje.
Kto z nas nie chciałby znaleźć się takim pociągu. W trakcie lektury aż łza mi się w oku zakręciła. 
Każdy z nas marzyłby o czymś takim. Może chcielibyśmy naprawić jakiś błąd, powiedzieć komuś coś ważnego albo jeszcze raz przeżyć szczęśliwy dzień. Historia Wilbura pokazuje jednak, że zmiana jednej decyzji może wpłynąć na wiele innych wydarzeń. Nie zawsze możemy przewidzieć, czy inna droga rzeczywiście byłaby lepsza. Czy rzeczywiście bylibyśmy skłonni do przeżycia jeszcze raz jednego dnia i poniesienia konsekwencji tej decyzji?
Książka opowiada o prawdziwej, wielkie miłości, ale także o żalu i zastanawianiu się nad tym, co mogło się wydarzyć. Wilbur zaczyna rozumieć, że jego życie mogło potoczyć się inaczej. Takie myśli są bliskie wielu ludziom. Czasami wracamy w myślach do przeszłości i zastanawiamy się, czy podjęliśmy właściwą decyzję. Myślimy o niewykorzystanych szansach i o tym, co moglibyśmy zrobić lepiej. Historia bohatera przypomina jednak, że nie da się zmienić wszystkiego, a ciągłe myślenie o przeszłości może utrudniać cieszenie się teraźniejszością.
Książka zachęca do doceniania zwykłych chwil. Często nie zauważamy, jak ważne są codzienne rozmowy, wspólne spacery czy czas spędzony z rodziną i przyjaciółmi. Dopiero po latach możemy zrozumieć, jak wiele dla nas znaczyły, a wtedy na docenianie, na powiedzenie kilku słów na ogół jest już za późno. 
Pociąg o północy to mądra, wartościowa i poruszająca książka. Pokazuje, że nie warto bez końca rozpamiętywać przeszłości ani zastanawiać się, co by było, gdybyśmy postąpili inaczej. Nie możemy cofnąć czasu, ale możemy wyciągać wnioski z własnych doświadczeń i podejmować lepsze decyzje w przyszłości. Polecam. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)