Dom nad rozlewiskiem - Małgorzata Kalicińska

 

Wydawnictwo Marginesy, Moja ocena 4,5/6
Pamiętam jak przed laty czytałam Dom nad rozlewiskiem. Byłam zachwycona książką. Po latach ciekawa byłam jak odbiorę opowieść. 
To, co niezmiennie mnie zachwyca, to klimat książki. Mazurska przyroda, cisza, jeziora, zapach łąk i spokojne, sielskie życie z dala od miejskiego zgiełku nadal mają w sobie coś wyjątkowego. Tak samo jak za pierwszym razem podoba mi się ciepło tej opowieści, zwyczajni ludzie, ich codzienne problemy, wzajemna pomoc i relacje, które potrafią dawać siłę. Z wieloma problemami, radościami moge się teraz utożsamić. Po 20 latach jestem inną osobą, na innym etapie życia.
Przed laty bardziej skupiałam się na historii Gosi, jej problemach, miłości i próbie ułożenia sobie życia na nowo. Dzisiaj znacznie mocniej dostrzegam temat rodziny, przemijania, trudnych relacji między matką a córką oraz tego, jak ważne są nasze korzenie, rodzina, więzy. Inaczej patrzę też na wybory bohaterów i lepiej rozumiem, że życie nie zawsze układa się tak, jak sobie zaplanowaliśmy, a nic nie jest tylko białe czy czarne.
Kiedyś Dom nad rozlewiskiem wydawał mi się trochę romantyczną, idealną wizją życia na wsi. Dzisiaj widzę w tej historii przypomnienie, że szczęście często kryje się w małych rzeczach: spokojnym poranku, rozmowie przy herbacie, bliskości drugiego człowieka i miejscu, które możemy uznać za własne. Mieć to wszystko to największe szczęście. 
Powrót do tej książki był dla mnie nie tylko spotkaniem z dobrze znaną historią, ale też okazją do spojrzenia na siebie sprzed dwudziestu lat. Okazało się, że niektóre rzeczy odbieram dokładnie tak samo, ale inne nabrały zupełnie nowego znaczenia.
Dom nad rozlewiskiem nadal ma w sobie dużo ciepła, humoru i życiowej mądrości. To książka, do której warto wrócić po latach, bo czasami zmienia się nie sama opowieść, ale przede wszystkim my – nasze doświadczenia, potrzeby i sposób patrzenia na świat. Polecam. To idealna lektura na trudne dni, taki plasterek na skołataną duszę. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

 

 

 

 

Wrota popiołów. Ostatnie dni katarów - Kamila Cudnik

 

Wydawnictwo Zysk i S-ka, Moja ocena 5,5/6
Od dawna czytam książki Kamili Cudnik i od dawna jestem wielką fanką autorki. Wrota popiołów potwierdziły talent pisarki do pisania o historii.
Tym razem Cudnik przenosi nas w czasy, gdy wiara mogła być zarówno siłą, jak i wyrokiem śmierci, a miłość nie zawsze miała szansę wygrać z obowiązkiem i lojalnością. To tak w wielkim skrócie. 
A tak szerzej...historia rozpoczyna się w 1224 roku w Langwedocji, gdzie poznajemy losy naszych bohaterów. Anna, Filippa, Escla i Jordan dorastają w świecie, który błyskawicznie staje się coraz bardziej niebezpieczny. Nad okolicą zbierają się ciemne chmury, a krucjata przeciwko katarom przynosi strach, cierpienie i trudne wybory.
Najbardziej podoba mi się w tej historii połączenie wielkiej historii z osobistymi losami bohaterów. Są tu uczucia, rodzinne więzi, zakazana miłość, polityczne intrygi i zdrady. Nie brakuje też pytań o sprawy podstawowe i ponadczasowe, nadal aktualne. Chodzi np. o to, czy warto być wiernym własnym przekonaniom i jak daleko człowiek jest gotów się posunąć, żeby ocalić tych, których kocha.
1224 rok to okres kiedy działo się wiele zła. Montségur staje się miejscem, w którym miesza się rozpacz z przerażeniem i wielką nadzieją. Dla mnie najbardziej poruszające było to, że historia zmierza ku tragicznemu finałowi, który znałąm z lekcji historii.
Wrota popiołów to poruszająca opowieść o przyjaźni i miłości w cieniu wojny, o odwadze, poświęceniu i ludziach postawionych przed wyborami, których konsekwencje mogą być nieodwracalne. To również przypomnienie, jak okrutna potrafi być historia, kiedy ktoś uznaje, że ma prawo decydować o cudzej wierze i życiu. Nie wydaje wam się to znajome? Takie sprawy, historie dzieją się nadal, cały czas, są ponadczasowe, podobnie jak okrucieństwo i miłość. Jestem przekonana, że ta opowieść zmusi was do sporej porcji przemyśleń. 
Jeżeli lubicie powieści historyczne, powieści o ludziach, ich wyborach i uczuciach, ta książka Was zainteresuje. To historia, która zostawia po sobie refleksję i pokazuje, że nawet w najciemniejszych czasach człowiek szuka miłości, wolności i nadziei.
Kamila Cudnik stworzyła książkę, która udowadnia, że za wielkimi wydarzeniami historycznymi zawsze kryją się ludzkie historie. Polecam i czekam na II tom.

 Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)

 

Wychowywać i wzruszać. Literatura młodzieżowa PRL-u - Olga Wróbel

 

Wydawnictwo Marginesy Moja ocena 5,5/6
Ja jestem dziecko PRL-u i ta książka naprawdę mnie wzruszyła. Genialna podróż w czasie. Książka i jej autorka zabrały mnie w podróż do świata dawnych, także moich, książek. Olga Wróbel pokazuje, że dawna literatura młodzieżowa była znacznie bogatsza, ciekawsza i odważniejsza, niż mogłoby się wydawać. Książki w okresie PRL-u wcale nie były siermiężne, wręcz przeciwnie. 
Spotkałam ponownie, po kilku dekadach, moich ukochanych bohaterów. Chodzi np. o niesfornych łobuzów, dzielnych harcerzy, młodocianych detektywów, Pana Samochodzika, Tomka (Alfreda Szklarskiego)  bohaterów z książek Adama Bahdaja i wielu innych. 
Zakręciła mi się w oku łza wzruszenia. Na kartach książek z tego okresu mamy tajemnice, wielkie przyjaźnie, pierwsze miłości, rodzinne sekrety, podróże do najdalszych miejsc, odkrywanie skarbów, ucieczki i wiele, wiele innych. 
Zachwyca mnie to, że autorka nie traktuje tych powieści jako zakurzonych pamiątek z minionej epoki. Wręcz przeciwnie. Wróbel przywraca książkom życie, przypomina o zapomnianych tytułach i pozwala spojrzeć na dobrze znane historie z zupełnie nowej perspektywy. Prawie sto książek z lat 1952–1988 tworzy fascynujący obraz dawnych czasów, dzieci, młodziezy, wartości, wychowania, dorosłych. I to wszystko w ksiązkach było realne, bez cienia agresji. 
Ogromnie podoba mi się sam pomysł na tę publikację. Ile trzeba mieć czytelniczej pasji, ciekawości i cierpliwości, by przyjrzeć się niemal stu powieściom, odnaleźć między nimi powiązania i stworzyć z nich tak szeroki obraz epoki. Olga Wróbel udowadnia, że literatura młodzieżowa zasługuje na coś więcej niż pobłażliwy uśmiech i wspomnienie lektury szkolnej. To ważna część naszej kultury, historii, pełna niezwykłych pomysłów, emocji, społecznych obserwacji i opowieści, które zostają z czytelnikiem na zawsze.
Polecam tę książkę z całego serca! Miłośnikom literatury, wielbicielom PRL-owskich wspomnień, dawnym czytelnikom powieści młodzieżowych, dorosłej młodziezy takiej jak ja i wszystkim, którzy chcą odkryć, co czytały poprzednie pokolenia. To wspaniała okazja, by odkurzyć stare wspomnienia, poznać zapomniane historie i przekonać się, że dobre opowieści naprawdę się nie starzeją.
Po takiej lekturze aż chce się sięgnąć po raz kolejny po Tego obcego, Zegaru z kukułką, wrócić do przygód mojego ukochanego Pana Samochodzika czy Tomka. Goraco zachęcam do lektury. Wspaniała, wzruszająca podróż w czasie. Jestem zachwycona. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

 

 

 

Dla Poliny - Takis Würger

 

Wydawnictwo Literackie, Moja ocena 5,5/6
Dla Poliny to opowieść niezwykła, pełna czułości i magii, która przypominają nam, że miłość nie zawsze potrzebuje wielkich słów, spektakularnych gestów ani obietnic składanych na całe życie. Czasami wystarczy jedna melodia. Kilka dźwięków, jedno wspomnienie, jedna osoba, która na zawsze pozostaje w naszym sercu, nawet jeśli dawno zniknęła z naszego życia.
To właśnie w tej prostocie kryje się największa siła tej opowieści. Würger zabiera nas w podróż do świata, w którym muzyka potrafi powiedzieć więcej niż tysiące słów. Dla Poliny to historia, która ma w sobie coś z baśni, coś z romantycznej legendy, a jednocześnie pozostaje bliska, realna dla każdego z nas. 
Jestem przekonana, że każdy z nas nosi w sobie jakieś wspomnienie, tęsknotę czy skrywaną dotąd historię. 
Głównym bohaterem jest Hannes Prager. Nasz bohater nie jest przebojowy, nie zabiega o uwagę, nie próbuje za wszelką cenę wyróżnić się z tłumu. Jest cichy, zamknięty w swoim świecie, ale w jego wnętrzu rozbrzmiewa muzyka o niezwykłej sile. Tam, gdzie inni widzą codzienność, on słyszy dźwięki. 
I właśnie to jest w tej historii tak piękne. Hannes nie musi wygłaszać płomiennych przemówień, aby wyrazić swoje uczucia. Kiedy chce powiedzieć Polinie, że ją kocha, komponuje muzykę. Tworzy coś, co staje się jego najbardziej osobistym wyznaniem. W tej melodii zamyka wszystko, czego nie umie wypowiedzieć: zachwyt, nadzieję, nieśmiałość, marzenia i ogromną, czystą miłość.
Würger pokazuje, że czasami najważniejsze rzeczy powstają wtedy, gdy próbujemy nazwać to, co najbardziej intymne. Nie dla sławy, nie dla pieniędzy, nie po to, by komukolwiek coś udowodnić. Po prostu dla jednej osoby. Dla tej jedynej, której obecność sprawia, że świat nabiera sensu. W tym tkwi ogromna siła tej powieści. Autor przypomina, że prawdziwa miłość nie musi być głośna. Może być nieśmiała, delikatna, niemal niewidoczna dla innych.
W tej książce piekno kryje się w szczegółach. Chodzi np. o sposób, w jaki zostało zbudowane tło. Mamy podupadającą willę na torfowisku, płyty z muzyką Bacha i Chopina, powieści Dostojewskiego, rabarbar maczany w cukrze i wiele innych. Każda z tych rzeczy osobno to drobiazg, z pozoru bez znaczenia. Połączone razem tworza tło i otoczenie pełne magii i niesamowitego klimatu. Autor pokazuje, że z pozoru zwyczajne drobiazgi tworzą coś nadzwyczajnego, magię.
Póżniej pojawia się Polina, obiekt pierwszej, wyjątkowej miłości. Jest cudownie, ale... Miłość Hannesa i Poliny zostaje wystawiona na próbę. Nagle Polina odchodzi bez śladu, a Hannes zostaje sam ze swoją muzyką i wspomnieniami. W tym momencie powieść nabiera głębi.
Mamy to samo, co wcześniej - wielką miłóść, ale zamiast rozmów mamy wspomnienia, zamiast pewności - niepewność i lęk, co będzie dalej. Mamy też nadzieję, ogromną.
Niczego wam więcej nie zdradzę. Zachęcam za to do lektury tej bardzo zaskakującej opowieści. Odejście Poliny nie jest kończem historii. Jest ono dopiero początkiem. W dalszej opowieści dzieje się, oj dzieje. Gwarantuję, że będziecie zaskoczeni. Zwrotów akcji z pewnością nie przewidzicie. Dla Poliny to wyjątkowa baśń dla dorosłych, w której każdy zobaczy co innego. Autor pokazuje, że tak naprawdę wszystko zaczyna się od pragnienia, uczucia, poszukiwania szczęścia i spełnienia. Każdy z nas o tym marzy. Würger pozwala czytelnikom choć na chwilę odzyskać zdolnośc do zachwycania się, marzenia i poszukiwania tego o czym się marzy. Zdecydowanie polecam. Książka poruszająca i absolutnie genialna. Taka baśń jest bardzo potrzebna w naszych okropnych, skomercjalizowanych, pełnych walki czasach. Zachęcam do lektury.

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

Pasja - Pirkko Saisio

 

Wydawnictwo Poznańskie, Moja ocena 6/6
Wspaniała, wyjątkowa książka, którą szczerze polecam. 
Pasja to opowieść, która od pierwszej strony przeniosła mnie w inny świat.To niezwykła, pełna tajemnic opowieść o Europie, ludzkich namiętnościach i drogocennym klejnocie, który przez wieki przechodzi z rąk do rąk. Pomysł, by opowiedzieć historię całego kontynentu poprzez losy jednego przedmiotu, jest po prostu genialny! Ale czasami pomysł jest dobry, a wykonanie dużo gorsze i psuje wszystko. W Pasji zagrało wszystko- mistrzowski pomysł i genialne wykonanie. Wisienką na torcie jest też genialne tłumaczenie Sebastiana Musielaka. 
Wszystko zaczyna się w renesansowej Florencji, ale to dopiero początek fascynującej podróży. Złoty naszyjnik wędruje przez kolejne kraje i epoki. Trafia do różnych ludzi, a każdy z nich ma własne marzenia, tajemnice i pragnienia. Zmieniają się czasy, granice, wladcy i obyczaje, ale człowiek ciągle czegoś pragnie, czegoś szuka i chce mieć cpraz więcej. Tak było i zawsze będzie. Pędzimy przez Wenecję, Wiedeń, Kraków i carską Rosję, a podróż kończymy na XX-wiecznych Wyspach Sołowieckich. Niewielki przedmiot jest świadkiem mniejszych i większych historii, namiętności, zła, dobra i tytułówej pasji.
Autorka wspaniale łączy historię z opowieścią o ludzkiej naturze. Dzięki niej przeszłość jest żywa, pełna emocji i zaskakujących wydarzeń. Czytając o kolejnych losach klejnotu, można poczuć, że za każdym historycznym wydarzeniem kryją się ludzie ptacy jak my – ze swoimi słabościami, marzeniami i namiętnościami, dobrymi i złymi cechami.To jest ponadczasowe w tej opowieści.
Ogromnie podoba mi się również sam symbol klejnotu.To niezwykle trafna metafora ludzkiego życia. Możemy gromadzić bogactwa, walczyć o swoje i próbować kontrolować świat, a jednak wszystko kiedyś przemija. I czy to wszystko, to dążenie do bogactwa, walka o nie, są naprawde ważne? Ta opowieść jest wielowymiarowa i pozostawiłą mnie z wieloma uniwersalnymi pytaniami, na które trudno znależć jednoznaczną odpowiedź.  
Pasja to absolutnie zaskakująca, genialna powieść. To książka, która pokazuje, jak wiele można powiedzieć o ludziach, ich dobrych i paskudnych cechach charakteru, śledząc losy jednego przedmiotu.
Jestem zachwycona samym pomysłem na tę powieść i jej ponadczasowym przesłaniem. To historia, która przypomina, że świat nieustannie się zmienia, ale ludzie wciąż pragną tego samego. Ciągle chodzi o bogactwo, miłość, władzę, szczęścię. I właśnie dlatego ta opowieść ma w sobie coś tak wyjątkowego.
Pasja to książka niezwykła i mądra. Zachwyca rozmachem, pomysłem i tym, jak pięknie potrafi połączyć historię z refleksją nad życiem. To jedna z tych powieści, po których zostaje w głowie coś więcej niż sama fabuła. Zostają pytania, przemyślenia i poczucie, że właśnie odbyłam podróż, której nie da się szybko zapomnieć. Polecam. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

Pociąg o północy - Matt Haig

 

Wydawnictwo Zysk i S-ka, Moja ocena 5/6
5 lat temu (jak ten czas leci) zachwyciłam się Biblioteką o północy tego samego autora. Byłam ciekawa, jaki będzie Pociąg o północy. 
Po lekturze musze stwierdzić, że nie zawiodłam się.
Jest to bardzo wzruszająca opowieść o miłości, wspomnieniach, trudnych decyzjach oraz drugiej szansie. Haig ponownie pokazuje, jak ważne są chwile spędzone z bliskimi osobami oraz jak nasze wybory wpływają na dalsze życie. Jest to historia, która bardzo mocno skłania do zastanowienia się nad własną przeszłością. Po zakończeniu lektury czytelnik zostaje z natłokiem myśli.
Głównym bohaterem tej opowieści jest Wilbur, który w swoim życiu przeżył wiele pięknych chwil, ale także trudnych momentów. Jednym z najważniejszych wspomnień jest dla niego miesiąc miodowy spędzony z Maggie, kobietą, którą bardzo kochał. Ten czas w Wenecji był dla niego wyjątkowy i właśnie do niego najchętniej by wrócił. Z biegiem lat jego życie potoczyło się jednak inaczej, niż sobie wyobrażał. Kiedy Wilbur znajduje się na skraju śmierci, pojawia się niezwykły pociąg, który zabiera go w przeszłość. Dzięki temu bohater może ponownie przeżyć ważne chwile i zobaczyć, jak mogłoby wyglądać jego życie, gdyby podjął inne decyzje.
Kto z nas nie chciałby znaleźć się takim pociągu. W trakcie lektury aż łza mi się w oku zakręciła. 
Każdy z nas marzyłby o czymś takim. Może chcielibyśmy naprawić jakiś błąd, powiedzieć komuś coś ważnego albo jeszcze raz przeżyć szczęśliwy dzień. Historia Wilbura pokazuje jednak, że zmiana jednej decyzji może wpłynąć na wiele innych wydarzeń. Nie zawsze możemy przewidzieć, czy inna droga rzeczywiście byłaby lepsza. Czy rzeczywiście bylibyśmy skłonni do przeżycia jeszcze raz jednego dnia i poniesienia konsekwencji tej decyzji?
Książka opowiada o prawdziwej, wielkie miłości, ale także o żalu i zastanawianiu się nad tym, co mogło się wydarzyć. Wilbur zaczyna rozumieć, że jego życie mogło potoczyć się inaczej. Takie myśli są bliskie wielu ludziom. Czasami wracamy w myślach do przeszłości i zastanawiamy się, czy podjęliśmy właściwą decyzję. Myślimy o niewykorzystanych szansach i o tym, co moglibyśmy zrobić lepiej. Historia bohatera przypomina jednak, że nie da się zmienić wszystkiego, a ciągłe myślenie o przeszłości może utrudniać cieszenie się teraźniejszością.
Książka zachęca do doceniania zwykłych chwil. Często nie zauważamy, jak ważne są codzienne rozmowy, wspólne spacery czy czas spędzony z rodziną i przyjaciółmi. Dopiero po latach możemy zrozumieć, jak wiele dla nas znaczyły, a wtedy na docenianie, na powiedzenie kilku słów na ogół jest już za późno. 
Pociąg o północy to mądra, wartościowa i poruszająca książka. Pokazuje, że nie warto bez końca rozpamiętywać przeszłości ani zastanawiać się, co by było, gdybyśmy postąpili inaczej. Nie możemy cofnąć czasu, ale możemy wyciągać wnioski z własnych doświadczeń i podejmować lepsze decyzje w przyszłości. Polecam. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

 

 

 

 

Dwa światła - Maria Paszyńska

 

Wydawnictwo Książnica, Moja ocena 5,5/6
Dwa światła to poruszająca i pełna emocji powieść, która opowiada o przyjaźni, miłości do muzyki, wojnie oraz trudnej drodze do ocalenia. Jest to historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Autorka pokazuje, że nawet w najtrudniejszych chwilach można spotkać ludzi, którzy dają nadzieję i pomagają przetrwać. Jednocześnie przypomina, że ocalenie nie zawsze oznacza koniec cierpienia. Czasami człowiek przez całe życie zmaga się ze wspomnieniami, traumami i pytaniami, na które nie potrafi znaleźć odpowiedzi.
Nie będę wam streszczać fabuły, nie ma to sensu. Nadmienię tylko, że akcja powieści rozpoczyna się w Warszawie w 1935 roku. 4 lata póżniej wybucha II wojna światowa. Mamy małego żydowskiego chłopca i okrutny los, jaki mu zgotował okupant. Bohater trafia do warszawskiego getta, gdzie doświadcza rzeczywistości pełnej bólu, zagrożenia i nieustannego lęku. Getto staje się symbolem okrucieństwa wojny oraz świata, w którym ludzkie życie zostaje pozbawione należnej mu wartości.
Autorka przypomina czytelnikowi, że za historycznymi wydarzeniami zawsze stoją konkretni ludzie. Każdy z nich ma swoje marzenia, rodzinę, przyjaciół i plany na przyszłość. Wojna odbiera im możliwość normalnego życia, a często także nadzieję na jutro. Szczególnie trudny jest los dzieci, które powinny mieć prawo do beztroski, nauki i zabawy, a zamiast tego muszą mierzyć się z zagrożeniem, którego nie powinny nawet znać.
W powieści szczególnie porusza mnie fakt, że bohater jest jeszcze dzieckiem, a mimo to musi przejść przez doświadczenia, które mogą zniszczyć nawet dorosłego człowieka. Jego życie to walka o przetrwanie. Ile milionów dzieci musiało przejść przez to samo :(.
Kolejnym istotnym momentem jest wyprowadzenie chłopca z getta na aryjską stronę. Aby go ocalić, zostaje przebrany za dziewczynkę. Ten fragment historii pokazuje, jak wielkiej odwagi i poświęcenia wymagało ratowanie Żydów podczas okupacji. Każda próba pomocy mogła wiązać się z ogromnym niebezpieczeństwem. Wystarczył jeden błąd, aby zagrozić nie tylko osobie ratowanej, ale również tym, którzy zdecydowali się jej pomóc. 
Jednak Dwa światła to nie tyko powieść o wojnie. W większości to opowieść o człowieczeństwie i o tym jak historia, echa wojny, getta nigdy nie opuszczają ich ofiary, nawet wiele lat póżniej. 
Pomostem między okrucieństwami wojny, a óżniejszymi latami i samym naszym bohaterem, staje się muzyka. Pozwala ona choć na chwilę zapomnieć i stworzyć miejsce do którego ucieka nasz bohater. 
Jednak trauma nadal jest w umyśle i sercu naszego bohatera. Czy uda mu się w końcu żyć po tym co przeszedł? Czy muzyka go wyzwoli? Czy przestanie uważać, że nie ma prawa do szczęścia skoro tylu milionom zabrano życie?
Najważniejszym tematem Dwóch świateł są przyjaźń i człówieczeństwo. W świecie podzielonym przez nienawiść, uprzedzenia i przemoc relacja między chłopcem, a starym mistrzem staje się symbolem dobra, które nie znika nawet w najciemniejszych chwilach.
Ta przyjaźń jest szczególnie ważna dlatego, że rozwija się w rzeczywistości, w której ludzie są oceniani na podstawie pochodzenia i religii. Wojna próbuje zniszczyć wszystko, co łączy ludzi, jednak bohaterowie nie pozwalają, aby nienawiść całkowicie odebrała im człowieczeństwo.
Właśnie dlatego uważam, że książka ma również bardzo aktualne przesłanie. Choć opowiada o wydarzeniach sprzed wielu lat, nadal przypomina, że każdy człowiek zasługuje na szacunek i pomoc. Pokazuje, że nie należy oceniać innych przez pryzmat ich pochodzenia, wyglądu czy wyznania. Największa wartość tej historii to jej ponadczasowość, szczególnie teraz, gdy na świecie jest tyle wojen i zła.
Tytuł Dwa światła można odczytywać symbolicznie. Pierwsze światło może oznaczać talent, piękno i możliwość spełnienia marzeń. Drugie może kojarzyć się z pamięcią, przyjaźnią i nadzieją, która pozwala przetrwać najtrudniejsze chwile. Jednak każdy z czytelników powinien sam ocenić, czym dla niego są tytuowe dwa światła. 
Książka nie daje prostych odpowiedzi na wszystkie pytania. Pokazuje raczej, że ludzkie życie jest skomplikowane, a niektóre doświadczenia pozostawiają ślady na zawsze. Dzięki temu skłania do zastanowienia się nad własnymi wartościami, znaczeniem przyjaźni i odpowiedzialnością za innych oraz nad tym czym jest człowieczeństwo. Polecam. Bardzo poruszająca opowieść. 

 

Link do Wydawnictwa (klik) 

Link do profilu autorki (klik) 

 

Łowcy bólu - Bora Chung

 

Wydawnictwo Znak Literanova, Moja ocena 5/6
Łowcy bólu to książka, która porusza trudne i bardzo ważne tematy. Już sam pomysł jest ciekawy – powstaje lek, który może całkowicie uwolnić człowieka od bólu. Wydawałoby się, że to wspaniały wynalazek. Jednak nie wszyscy tak uważają. Pojawia się sekta, która twierdzi, że cierpienie jest ważną częścią ludzkiego życia. Wkrótce dochodzi do tragedii, w której giną twórcy leku.
Po dwunastu latach wydarzenia z przeszłości wracają. Giną kolejne osoby związane z tamtą tragedią. W centrum historii znajdują się Tae i Gyeong. Tae został skazany za udział w zamachu, a Gyeong jest córką naukowców, którzy wtedy zginęli. Oboje mają za sobą trudne doświadczenia, a ich spotkanie nie jest łatwe. Każde z nich inaczej patrzy na wydarzenia sprzed lat. To taki zarys fabuły, w zasadzie jej początku. Nie brzmi on może jakoś bardzo zachęcająco, ciekawie. Jednak są książki o których trudno coś więcej napisać. I są też takie, które zyskują gdy tylko zacznie się je czytać. Łowcy bólu łączą obie te cechy.
Koreańska pisarka opowiada głównie o bólu, cierpieniu i konsekwencjach naszych decyzji. Pokazuje, że nasze wybory mogą mieć wpływ nie tylko na nas samych, ale również na życie innych ludzi. Czasami jedna decyzja może zmienić życie na wiele lat.
Jednak to nie jedyny tema. Bardzo ciekawy jest również temat sekty. Pokazane jest, jak łatwo można manipulować ludźmi i przekonać ich, że tylko jedna droga jest właściwa. Coś takiego, czy to w przypaadku sekty czy różnych partii politycznych, często skrajnych, ma miejsce cały czas, tuż obok nas. Ten temat jest więc bardzo aktualny. Warto przemycać takie kwestie do książek i zwracać uwagę na niebezpieczeństwo ślepego podążania za innymi.
Inną ciekawą kwestią jest również to, że autorka nie pokazuje wszystkiego w prosty sposób. Bohaterowie mają swoje powody, lęki i krzywdy. Nic nie jest białe czy czarne. Nie zawsze łatwo ocenić, kto ma rację, a kto się myli, nic nie ejst jednoznaczne. Dzięki temu historia jest bardziej prawdziwa i zmusza do zastanowienia się nad ludzkimi wyborami.
Najważniejsze jest jednak to, że oprócz samej historii Łowca bólu daje czytelnikowi dużo tematów do przemyślenia. Ja ciągle zastanawiam się nad wieloma kwestiami.
Bora Chung stworzyła bardzo ciekawą opowieść, bardzo ludzką i bardzo aktualną. Polecam.

 

 

 

Mordercą nie jest Alice - Iris Starling

 

Wydawnictwo Zysk i S-ka, Moja ocena 4,5/6
Lubisz zagadki kryminalne, ale czasami masz ochotę nie tylko czytać o śledztwie, lecz samemu zostać detektywem? Jeśli tak, to książka Mordercą nie jest Alice jest idealną propozycją dla ciebie. 
To nie jest typowa powieść kryminalna. Tutaj to czytelnik dostaje najważniejsze zadanie – musi znaleźć mordercę. A łatwo nie będzie, ponieważ na początku mamy aż 46 600 podejrzanych, 18 wskazówek i tylko jednego sprawcę.
Alice Starling znika, a w jej mieszkaniu zostaje znalezione ciało, tajemnicza notatka oraz teczka pełna imion. Alice twierdzi, że jest niewinna i zostawia nam wskazówki, które mają pomóc w rozwiązaniu zagadki. Naszym zadaniem jest krok po kroku eliminować kolejnych podejrzanych, aż na liście zostanie tylko jedna osoba.
I właśnie to jest w tej książce najciekawsze. Nie możemy po prostu usiąść i przeczytać historii od początku do końca. Musimy się zaangażować, dokładnie czytać wskazówki, analizować informacje i… uzbroić się w cierpliwość. Każde kolejne skreślone imię daje poczucie, że jesteśmy coraz bliżej rozwiązania. Ale czy to prawda?
Podoba mi się również pomysł na tak nietypową formę. To wszystko sprawia, że ksiażka bardziej przypomina detektywistyczną grę lub łamigłówkę niż tradycyjną książkę. Dzięki temu można do niej wracać, pracować nad zagadką we własnym tempie i naprawdę poczuć satysfakcję, kiedy uda się dojść do rozwiązania.
Książka ta jest więc propozycją dla czytelników, którzy lubią myśleć podczas czytania. To książka dla osób spostrzegawczych, cierpliwych i lubiących logiczne wyzwania. Nie trzeba być oczywiście zawodowym detektywem ani mistrzem łamigłówek. Najważniejsza jest chęć zabawy i dokładnego analizowania informacji. 
To propozycja przede wszystkim dla osób, które lubią logiczne zagadki, szukanie szczegółów i samodzielne dochodzenie do odpowiedzi. Nie jest to książka na jeden szybki wieczór – wymaga skupienia, ale właśnie dzięki temu potrafi wciągnąć na dłużej. Opinie czytelników również zwracają uwagę na jej nietypową, angażującą formę i zabawę w detektywa.
Czy uda się odnaleźć mordercę? Tego oczywiście nie zdradzę. I zdecydowanie radzę, żeby przed rozpoczęciem lektury nie szukać rozwiązania w internecie. Nie warto... 
Mordercą nie jest Alice to ciekawy eksperyment z formą kryminału. Zamiast tylko obserwować śledztwo, sami stajemy się jego częścią. Jeśli lubicie łamigłówki i chcecie sprawdzić swoje detektywistyczne umiejętności, warto dać tej książce szansę. Polecam, świetna zabawa. 

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik) 

 

O objętości czasu I - Solvej Balle

 

Wydawnictwo Poznańskie, Moja ocena 5,5/6
O objętości czasu I to bardzo ciekawa i nietypowa książka. Główna bohaterka, Tara Selter, pewnego dnia odkrywa, że utknęła w jednym dniu – 18 listopada. Każdego ranka wszystko zaczyna się od nowa, a tylko ona pamięta poprzednie dni.
Na początku sytuacja może wydawać się interesująca, ale z czasem staje się dla Tary coraz trudniejsza. Jej mąż nie pamięta wspólnych rozmów ani tego, co wydarzyło się wcześniej. Tara zaczyna czuć się samotna i coraz bardziej oddala się od normalnego życia. Próbuje także zrozumieć, dlaczego znalazła się w tej dziwnej sytuacji. Nasza bohaterka zaczyna prowadzić dziennik, zapisuje swoje myśli i wydarzenia, które pamięta. Dzięki temu może śledzić upływ czasu, mimo że dla innych ludzi czas się nie zmienia. Tara zaczyna też inaczej patrzeć na zwykłe rzeczy. To, co wcześniej mogło wydawać się nudne lub nieistotne, teraz nabiera dla niej większego znaczenia.
Książka nie jest typową historią o podróży w czasie. Autorka bardziej skupia się na emocjach bohaterki i na tym, jak życie wciąż w tym samym dniu wpływa na jej psychikę, relacje z innymi ludźmi i sposób patrzenia na świat. Dzięki temu historia skłania do zastanowienia się nad tym, jak ważny jest dla nas czas i wspólne przeżywanie chwil z innymi. Możemy też lepiej poznać główną bohaterkę i zobaczyć, jak dziwna sytuacja wpływa na jej zachowanie.
Podobało mi się, że książka jest trochę niepokojąca. Podczas czytania cały czas towarzyszyło mi poczucie tajemnicy. Chciałam wiedzieć, dlaczego właśnie Tara znalazła się w tej dziwnej pętli i co musi zrobić, żeby z niej wyjść. Autorka nie podaje odpowiedzi od razu, dzięki czemu książka jeszcze bardziej wciąga. Każda kolejna strona sprawiała, że miałam ochotę czytać dalej.
Szczególnie spodobało mi się to, że O objętości czasu I zmusza do zastanowienia się nad własnym życiem. Na co dzień często narzekamy na zwykłe dni i marzymy, żeby czas szybciej minął. Tara pokazuje nam jednak, jak wyglądałoby życie, gdyby jeden dzień naprawdę nigdy się nie skończył. Po przeczytaniu zaczęłam bardziej doceniać to, że każdy dzień jest inny i że niektórych chwil nie da się powtórzyć.
Polecam tę lekturę osobom, które lubią nietypowe historie, tajemnice i powieści, które po przeczytaniu zostają w głowie na dłużej. Ta opowieść jest tajemnicza, piękna, momentami smutna, ale przede wszystkim niezwykle oryginalna. O objętości czasu I to jedna z tych książek, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu.

Zapraszam na moje konto na Instagramie (klik)