Intryga i namiętność -Rosemary Rogers

Wydawnictwo Harlequin/Mira, Okładka twarda, 400 s., Moja ocena 5/6
Długo trwało zanim zabrałam się za lekturę tej pozycji. Oczekiwałam jakiegoś ckliwego romansidła, a tym czasem otrzymałam świetną powieść z owszem wątkiem romansowym, ale przy tym z niezłą intrygą oraz gra pomyłek. 
Muszę przyznać, że przy lekturze Intrygi i namiętności bardzo miło spędziłam czas, książka niesamowicie mnie wciągnęła i świetnie się bawiłam.
Autorka (zupełnie wcześniej mi nieznana) opowiada historię dwóch braci bliźniaków. Jeden Stefan, dziedzic książęcego tytułu, odpowiedzialny, poważny aż do bólu i drugi z braci - Edmond jego zupełne przeciwieństwo. Obaj podobni do siebie jak dwie krople wody. To podobieństwo postanawia wykorzystać Edmond, gdy dowiaduje się, że na życie jego brata ktoś czyha i Stefan cudem uniknął dwukrotnego zamachu. Edmond zdaje sobie sprawę, że kolejny zamach niestety może się powieść. 
Stefan nic sobie z niebezpieczeństwa nie robi dlatego Edmond postanawia wrócić z Rosji, gdzie na co dzień mieszka i zastawić pułapkę na zamachowca. W tym celu przebiera się za swojego brata, udaje się ich londyńskiego pałacu i odgrywa mistyfikację. Jest pewien, że nikt się nie zorientuje w tej małej zamianie, w końcu obaj ze Stefanem są identyczni.
Mistyfikację odkrywa jednak Brianna będąca podopieczną Stefana, która szukając z nim kontaktu niespodziewanie zjawia się na londyńskim balu. Brianna pragnie nakłonić Stefana, żeby ochronił ją przed niecnymi zakusami ojczyma. Jest pewna, że gdy poprosi Stefana ten nie odmówi jej schronienia w wiejskiej posiadłości. A tu niespodzianka, zamiast Stefana na balu spotyka jego brata bliżniaka i dopiero wtedy zaczynają się kłopoty i komedia omyłek.
Więcej już nie napiszę za to zachęcam do lektury.
Do romansów historycznych podchodzę bardzo sceptycznie, czasami ich lekturą bardzo mile się rozczarowuję. Tak było i w tym przypadku. 
Książkę czyta się z uśmiechem na ustach, szybko i z prawdziwą przyjemnością. Moją sympatię zbudzili zarówno niepokorna Brianna jak i łotrzykowaty Edmond. Załozę się, ze takiego mężczyznę jak Edmond niejedna kobieta chciałaby spotkać na swojej drodze. Gorzej z tym mydłkowatym Stefanem, jakiś taki ten bohater dziwny, trochę ciapowaty. 
Plusem jest olbrzymie poczucie humoru autorki i niezwykła pomysłowość w wymyślaniu intryg. Zaletą są także doskonale oddane realia mrożnej carskiej Rosji i XIX-wiecznej Anglii. Autorka doskonale, jakby mimochodem wplata w treść książki niezwykle dokładne opisy posiadłości cara i londyńskich pałaców oraz mrocznych zaułków tego miasta.
Jeżeli dodamy do tego szybką, wartką akcję, to mamy doskonałą powieść do lektury której gorąco zachęcam. 

Wojny domowe w imperium Aleksandra Wielkiego - Bob Benett, Mike Roberts

Wydawnictwo Bellona, Okładka miękka, 326 s., Moja ocena 5-/6
Jak już zauważyliście, do recenzji tej książki zabieram się od ponad tygodnia. W końcu uznałam, że dłużej już zwlekać nie mogę.
Od razu zaznaczam, że oceniać będę podwójnie książkę, zaraz napisze dlaczego. 
O czym w ogóle jest książka Boba Benetta i Mikea Robertsa? Opowiada ona walce o schedę po największym wodzu w historii świata, czyli Aleksandrze Wielkim.
W 334 r. p.n.e. Aleksander Wielki wkracza do Azji, celu swoich podbojów. Czyni to wraz z 40 tysięczną grupą ludzi. Celowo pisze ludzi, a nie tylko żołnierzy, ponieważ w armii Aleksandra byli fryzjerzy, weterynarze, lekarze, kucharze, rzemieślnicy maści wszelakiej, panie lekkich obyczajów etc. Armia macedońska była w tym okresie samowystarczalna pod każdym względem.
W momencie podbicia Azji, Aleksander Wielki staje się najpotężniejszym człowiekiem na świecie, a jego ziemie największymi, jakie w dziejach ludzkości miał podbić jeden wódz. Przed Aleksandrem i po jego śmierci było wielu znamienitych wodzów, dokonali oni wielu wspaniałych czynów, podbili wiele ziem, ale żaden z nich nie może równać się z Macedończykiem. Aleksander Wielki był po prostu wyjątkowy. Coś w jego naturze, co do dzisiaj badają uczeni, pchało go nieprzerwanie do dokonania tego, co inni (łącznie z jego ojcem Filipem II) uważali za niemożliwe do zrealizowania.
Dla współczesnych Aleksandrowi wystarczającym osiągnięciem byłoby wzmocnienie Macedonii i podbicie Azji Mniejszej oraz zniszczenie Persepolis - stolicy znienawidzonych Persów. Ale dla Aleksandra te dokonania były niczym więcej, jak początkiem, startem do kolejnych podbojów. W ciągu kilku lat zajął całą Persję, pn - zach część subkontynentu indyjskiego i sięgnął dalej aż po Egipt, gdzie ogłosił się faraonem.
Napisałam wześniej, że Aleksander Macedoński był największym dowódcą w dziejach świata. I to prawda. Nawet godnie dotrzymujący mu kroku kilka wieków póżniej Juliusz Cezr przyznał to w swoich pamiętnikach.
Podboje Aleksandra Wielkiego wywarły niesamowity wprost wpływ na dzieje współczesnego mu świata oraz kolejnych pokoleń. Bez dokonań Macedończyka cała późniejsza historia wyglądałaby zupełnie inaczej. 
Ale Aleksander nie dokonał podbojów sam, chociaż jego wizja, determinacja i brak strachu uskrzydlały wszystkich. Pomagali mu oddani dowódcy jego armii. Bez ich odwagi i talentów nie mógłby dokonać w latach 334-323 p.n.e. tak wielkich rzeczy. 
Aleksander osiągnąwszy tak wiele umiera bardzo młodo, bo w wieku 33 lat. Pozostawia po sobie ogromne podbite tereny.

Ziemie Aleksandra Wielkiego w momencie jego śmierci 323 r. p.n.e.

Po śmierci Aleksandra Wielkiego pomiędzy jego wodzami (diadochami) wybuchł konflikt o władzę.
Wielu z nich mężnie walczyło o schedę po Macedończyku mając nawet 70-80 lat, zażywni byli trzeba im to przyznać.
Z ich walk wyrosły kolejne dynastie i państwa. Niektóre z dynastii rządziły dłużej, niektóre krócej. Jedna z nowo powstałych dynastii próbowała nawet zjednoczyć ziemie w całość, ale skutki były mizerne. Po latach jeden z potomków Aleksandra powrócił, żeby założyć kolejną dynastię, która w miarę sensownie rządziła Macedonią, aż do całkowitego jej upadku, czyli podporządkowania Rzymowi po bitwie pod Pydną w 146 r. p.n.e.
Na przestrzeni wieków historycy z różnym natężeniem zajmowali się losami diadochów, czyli następców Aleksandra Macedońskiego. Nikt jednak nie pokusił się o przyjrzenie się każdemu z nich z osobna. Być może dlatego, że ich losy, podobnie jak ten okres historii antycznej, były niesamowicie pogmatwane.
W tym zakresie na uwagę zasługuje polska praca autorstwa prof. Anny Świderkówny Hellada królów i Hellenika.  O prof. Świderkównie pisałam tutaj.
O okresie owych wojen domowych na ziemiach po Aleksandrze Wielkim opowiada niniejsze książka. Przedstawia ona w ciekawy sposób jeden z najważniejszych epizodów historii antycznej. Całość mimo widocznego historycznego zacięcia obojga autorów czyta się, jak opowieść przygodową, ponieważ na kolejnych stronach znajdujemy pełno rywalizacji diadochów, zdrad, spisków, krwi, zbrodni i podstępów.
Bardzo ciekawie ukazane są dążenia Perdikkasa, który był najważniejszym macedońskim wodzem obecnym przy śmierci Aleksandra w 323 r. p.n.e.
Dużo uwagi autorzy poświęcają także dążeniom Ptolemeusza do utworzenia własnej prowincji i sprawowania w niej rządów. 
W sposób klarowny przedstawiona jest rzadko poruszana w opracowaniach koncepcja Antyngona Jednookiego, który dążył do utrzymania niepodzielonego, mocarnego i niezwykle ekspansywnego imperium.
Omówiony jest także niezwykły chaos poaleksandryjskich czasów, który silnie zdeterminował kolejne wieki historii świata oraz ukształtowanie na następne stulecia kraje euroazjatyckie - od Bałkanów po Indie.
Całość napisana jest językiem bardzo przystępnym, w sposób niezwykle barwny, łatwy do przyswojenia co traktuję dwojako, jako wadę, jak i zaletę. Zaletę ponieważ każdy, nawet największy laik historyczny jest w stanie z zaciekawienie i co najważniejsze zrozumieniem przeczytać niniejszą książkę. Jednak ten przystępny język jest w pewien sposób także wadą, gdy książkę bierze do ręki osoba, która od wielu lat interesuje sie Aleksandrem Wielkim, zajmowała się nim czy to na studiach, czy zajmuje zawodowo.
Po lekturze książki nie ukrywam, że czuję pewien niedosyt i rozczarowanie. A to dlatego, iż oczekiwałam czegoś więcej, książki powiedzmy bardziej naukowej. Może nie odkrywczej (bo w zakresie tej tematyki trudno nagle dokonać wielkich odkryć), ale napisanej z bardziej naukowym podejściem. Książce pod względem merytorycznym nic nie można zarzucić, chodzi mi tylko o sposób jej napisania. 
W związku z tym lekturę polecam osobom interesującym się historią, ale nie wertujacym wszystkiego co im w ręce wpadnie, a dot. Aleksandra Wielkeigo.
Kolejnym minusem są przypisy. Wiem, wiem do znudzenia zawsze pisze o przypisach, ale w przypadku książek historycznych to bardzo ważna rzecz. W tym przypadku przypisy są tam, gdzie ich nie toleruję, czyli skomasowane na końcu książki.
Plusem jest natomiast bogata bibliografia, która osobom  zainteresowanym pozwoli sięgnąć po kolejne pozycje z tej tematyki.
Reasumując - książkę polecam ze względu na rzetelne (choć odrobinę zbyt laickie) potraktowanie tematu.. 

Czytamy literaturę skandynawską - zapraszam do nowego wyzwania...

Tutaj link do wyzwania.
Wyzwanie ma tym razem formę osobnego bloga. 

Regulamin wyzwania

1. Chętnych do współtworzenia naszego skandynawskiego wyzwania zapraszam do zgłoszenia chęci udziału, podając adres e-mail w komentarzach.
2. Wyzwanie jest bezterminowe.
3. Tematem przewodnim wyzwania jest literatura skandynawska. Teren Skandynawii to nie tylko Szwecja, Dania, Norwegia, ale także Islandia, Finlandia, Estonia.
4. Osoby biorące udział w wyzwaniu proszone są o dodawanie recenzji pozycji z lit. skandynawskiej. Interesuje nas każdy rodzaj literatury od bajek, poprzez opowieści o Muminkach, kryminały po powieści psychologiczne, obyczajowe i podróżnicze.
5. Skandynawski ma być autor recenzowanej książki. 
6. Na blogu może być kilka recenzji jednego tytułu, każdy z nas jest przecież inny, każdy daną książkę może inaczej odebrać. W związku z  tym, gdy zobaczycie 10 recenzji Millenium, nie wahajcie się dodawać 11-stej:)
7. Dodawajcie etykietki do każdego postu ze swoim nickiem,  imieniem i nazwiskiem autora, typem literatury - norweska, islandzka etc i rodzajem danego gatunku literackiego - powieść, kryminał, bajka etc ułatwi to odnalezienie poszukiwanej pozycji.
8. Możecie umieszczać tyle recenzji ile chcecie, ale maksymalnie 1 dziennie.
9. Na swoim blogu zamieśćcie proszę podlinkowany baner wyzwania (gdy już ten baner będzie istniał:))..
10. W razie pytań piszcie anetapzn@gazeta.pl

Na blogu znajdziecie też stronę - Warto przeczytać... z subiektywnym poleceniem literatury skandynawskiej. Jeżeli uważacie, że jakiejś książki w tym spisie brakuje, dopiszcie ją w komentarzach.

• I moja gorąca prośba - szukamy kogoś kto nam w czynie społecznym zrobi jakiś fajny banerek...ja mam dwie lewe ręce... 

 

Lekarz, który wiedział za dużo - Christer Mjaset

Wydawnictwo Smak Słowa, Okładka miękka, 464 s., Moja ocena 5,5/6
Recenzja bardzo na gorąco, przed chwilą skończyłam czytać książkę i jestem pod przeogromnym jej wrażeniem.
Ostatnimi laty zalało nas skandynawskimi kryminałami. Po genialnych i ze wszech miar wspaniałych książkach Larssona, Mankella, Theorina, Nesbo, Lackberg i kilku innych autorów, nastąpił prawdziwy wysyp, ba tsunami skandynawskich gniotów i gniotków. 
Nie każdy może być Larssonem czy Nesbo, my czytelnicy to wiemy, a wydawcy...?! Niestety wielu postawiło na ilość nie na jakość, uznając, że polski czytelnik kupi i przeczyta wszystko, co rodem ze Skandynawii. Dzięki takiemu podejściu czuję od pewnego czasu wielkie zniechęcenie do wszelkiej maści kryminałów skandynawskich. 
Myślałam, że już tak zostanie, ale o cudzie – Wydawnictwo Smak Słowa przywróciło mi wiarę, że jednak można wydawać doskonałe książki rodem z północy Europy. 
Bo kochani książka nieznanego u nas zupełne Christera Mjaseta jest perełką, prawie arcydziełem (piszę prawie bo arcydzieło kryminalne ze Skandynawii jest dla mnie tylko jedno po wsze czasy – Millenium:)).
W książce mamy po równo zachowane proporcje – doskonałego, wybornego w smaku kryminału i fantastycznej powieści obyczajowej. Z takim podziałem – pół na pół jeszcze się nie spotkałam, zawsze któryś gatunek dominował, a tu nie, jest równiutko.
Teraz kilka słów o treści książki, bo tak piszę te peany i piszę...
Akcja rozgrywa się na norweskiej wyspie Hitra. Mniejsza z tym, gdzie to dokładnie jest, ważne, iż jest tam mroczno, klaustrofobicznie i ponuro...
Mamy początek posępnej, śnieżnej zimy. Wyobraźcie sobie niewielką, odrobinę odizolowaną od świata wysepkę, grono ludzi, którzy znają się, jak przysłowiowe łyse konie i was, którzy przyjeżdżacie z zewnątrz, jesteście tam obcy, co częstokroć dają wam co poniektórzy odczuć. 
Takim obcym (ale nie kosmitą, tylko obcym spoza wyspy) jest główny bohater książki lekarz Mads Helmer. 
Mads ucieka, ucieka przed przeszłością, przed własną chorobą do której wstydzi i boi się przyznać (cierpi na epilepsję), przed widmami przeszłości i nie najlepszymi kontaktami z rodziną. Tymczasowy port znajduje właśnie na Hitrze. Wszystko idzie w miarę dobrze, aż do momentu, gdy na kilka tygodni przed Bożym Narodzeniem odkrywa podczas wieczornej śnieżycy rozbity samochód swojego szefa Aldusa Caroliussena. Siłą rzeczy przejmuje jego obowiązki. Lekarzy na wyspie było tylko dwóch rachunek jest prosty - teraz został jeden. Jest okres świąteczny, niezwykle trudno o zastępstwo i Mads dyżuruje 24/24. Niebywałym zagrożeniem staje się w tej sytuacji jego skrywana choroba. Dodatkowo wkoło niego zaczynają się dziać dziwne rzeczy, niby takie drobiazgi, ale w pewnym momencie Mads nie wie, czy to jemu coś się zdaje, czy może rzeczywiście z praktyką po Caroliussenie jest coś nie tak.
Przejmujące pacjentów zmarłego kolegi, przejmuje także jego obowiązki niejako powiernika dusz co poniektórych chorych, ale nie tylko. Szybko się okaże, że zmarły lekarz był nie tylko medykiem i powiernikiem, ale jeszcze...no właśnie, nie wiadomo kim w sumie Carroliusen był. Mamy mnóstwo śladów, lekkich tropów, sporo aluzji, ale nie wiemy nic na pewno. A nastrój grozy rośnie.
W ciągu następnych dni Mads dowie się wielu ciekawych, wręcz zadziwiających informacji, które postawią zmarłego w dwuznacznym świetle.
Do tego coraz więcej poszlak, śladów wskazuje, że jego śmierć to nie był wypadek. 
Ale czy to prawda? Młody lekarz zaczyna się zastanawiać - kim naprawdę był Caroliussen? Jak zginął? 
Wraz z córką zmarłego, Line, Mads dostanie się do piwnicy Caroliussena, gdzie znajdą ogromne archiwum. W archiwum przez długie lata gromadzone były medyczne i pozamedyczne dane na temat pacjentów, nieraz boleśnie obnażające ich poczynania oraz fakty z życia. 
Co się stanie z archiwum? Jakie tajemnice się w nim kryją? Jaki użytek ze zgromadzonych materiałów robił pozornie godny zaufania lekarz domowy?
Napiszę tylko, że od tego momentu uczucie niepewności i klaustrofobii jeszcze się zacieśnia. Od pierwszej strony towarzyszyły mi strach, niepewność oraz ciekawość. Od momentu znalezienia archiwum te uczucia były jeszcze silniejsze. Wraz ze znalezieniem dokumentów Mads ściąga na siebie wielkie niebezpieczeństwo? Dlaczego? Co takiego znajduje się w papierach po Caroliussenie? 
Czy to jedna z teczek w archiwum była  wyrokiem śmierci dla Caroliussena? Czy pracując nad doktoratem, odkrył coś, czego nie powinien?
Trudno nawet streścić tę książkę, trzeba ją po prostu przeczytać. Mjaset stworzył wręcz doskonały mix kryminału, powieści obyczajowej i thrillera medycznego z doskonale wykreowanymi bohaterami, których najlepszym przykładem jest lekarz-detektyw Mads Helmer.
Autor ma niewątpliwie talent pisarski, który połączył z doskonałą znajomością ludzkiej psychiki- postacie przez niego stworzone to arcydzieło. A sama książka aż kipi intrygami, spoza których wyłaniają się jednak zwykli ludzie i refleksje nad ich poczynaniami i wyborami. Przy tym nie zanudza terminologią medyczną. Tylko tak się zastanawiam, czy po lekturze Lekarza, który wiedział za dużo, odważycie się pójść do swojej przychodni?! 
Zachęcam do lektury, a ja niecierpliwie czekam na kolejne książki Christera Mjaseta. Ta książka to prawdziwa perełka, której rozpoczynając lekturę nawet w najmniejszym stopniu się nie spodziewałam.
Christer Mjaset (ur. 1973) jest lekarzem i pisarzem młodego pokolenia. Dotychczas wydał cztery książki, w tym dwa zbiory opowiadań - z czego pierwszy, En dans der veien slutter (Taniec u końca drogi) z 2003 jest zarazem jego debiutem literackim. W swoich powieściach Mjaset umiejętnie łączy wiedzę lekarską z kunsztem literackim. Cechuje go narracyjna rzetelność i przywiązanie do detali. Jego opowiadania, podobnie jak powieści, są wielowątkowe, z bogatą galerią postaci i skomplikowaną intrygą. 
Tutaj znajdziecie wywiad z autorem. 

Dom nad morzem - Santa Montefiore

Wydawnictwo Świat Książki, Okładka miękka, 608 s., Moja ocena 4,5/6
Przez przeziębienie, kaszel i katar pół nocy nie spałam, więc czytałam, co lepszego można w takiej sytuacji robić?! A, że książka do wymagających intelektualnie nie należy, więc szybko się z nią uporałam.
To moje pierwsze spotkanie z twórczością Santy Montefiore, nawet całkiem udane. Najprawdopodobniej oceniłabym książkę wyżej, ale nasłuchałam się tylu zachwytów na temat książek Montefiore, że oczekiwałam porywającej lektury. Tymczasem otrzymałam bardzo zręcznie napisaną książkę, która co prawda nie porwała mnie aż tak bardzo, jak tego oczekiwałam, ale zapewniła w chorobie bardzo miłe spędzenie czasu. I o to chyba chodziło.
Akcja rozgrywa się dwutorowo – wydarzenia teraźniejsze przeplatają się z retrospekcjami z przeszłości. I to jest wielki plus dla autorki, lubię taki misz masz.
Ale po kolei Dziesięcioletnia Floriana jest wręcz zakochana w pięknej willi La Magdalena. Jak to dziewczynka w jej wieku, marzy o tym, żeby zamieszkać w tym domu. Pewnego dnia, Dante – syn właściciela willi, zaprasza ją do swojej posiadłości. Od tego momentu Floriana marzy także o ślubie z przystojnym chłopcem, w którym zakochała się od pierwszego wejrzenia.
W kolejnych rozdziałach akcja przenosi się o kilka lat na przód. Marina, właścicielka wspaniałego hotelu znajdującego się w Anglii, pragnie ratować hotel, któremu grozi zamknięcie z powodu zbyt niskich dochodów.  Wpada na pomysł zatrudnienia malarza-artysty, który będzie uczył hotelowych gości rysunku. W celu znalezienia odpowiedniego kandydata daje ogłoszenie, na które odpowiada tajemniczy Rafael Santoro. 
Kim tak naprawdę okaże się nowy nauczyciel rysunku? Dlaczego przybył akurat w to miejsce? 
Jak jego obecność wpłynie na hotel i Marinę? I wreszcie co łączy wątki z przeszłości z teraźniejszością? 
Co łączy te dwie historie w jedną?
Tego dowiecie się czytając książkę.
Ogromnym atutem oprócz w/w cofania się przeszłość są  rodzinne tajemnice, które autorka zdradza nam stopniowo, krok po kroku. Mimo iż w trakcie lektury wydawało mi się, że jestem w stanie przewidzieć, co za moment się wydarzy, kilkakrotnie Montefiore naprawdę mnie zaskoczyła.
Kolejnym plusem książki jest lekki styl autorki i nieskomplikowana fabuła, które sprawiają, że Dom nad morzem czyta się bardzo szybko i jest on doskonałym relaksem. Ot taki przerywnik między poważniejszymi, czy odrobinę smutniejszymi w treści książkami.
Nie wiem, czy taka jest maniera pisarki, ale zadziwiła mnie mnogość wątków, które autorka mnoży zdawałoby się w nieskończoność, pączkują one niczym drożdże. W sumie to zabieg ten nie przeszkadzał mi w lekturze, tylko trochę zdziwił. Od razu jednak zaznaczam, że mimo mnogości wątków wszystkie są tak prowadzone, że nie mylą się, nie zostają porzucone bez ich zakończenia, co niektórym pisarzom nagminnie się zdarza.
Reasumując, nie żałuję czasu spędzonego na lekturze Domu nad morzem. Zachęcam do sięgnięcia po książkę osoby szukające lektury lekkiej, wciągającej, ale nie wymagającej zbytniego zaangażowania. 
Dom nad morzem to powieść przyjemna, lekka, dająca odprężenie i ukazująca siłę marzeń oraz miłości, tęsknoty i bólu.

Święto Trzech Króli.

Mozaika z St. Apolinare Nuovo www.wikipedia.pl

Obchodzimy dzisiaj Święto Trzech Króli. 
Trzej Królowie, Trzej Mędrcy mieli podążać za Gwiazdą Betlejemską, przybyć do miejsca narodzin Jezusa Chrystusa i przekazali mu dary. Ich tożsamość jest nieznana, możliwe, że byli Persami.  W Biblii jedyna informacja o Trzech Mędrcach znajduje się w Ewangelii Mateusza (2,1-12). Tradycyjnie uznawani są za świętych w katolicyzmie, prawosławiu oraz w starożytnych Kościołach Wschodu. Biblia  nie podaje imion królów, którzy mieli złożyć pokłon Dzieciątku. 
Mimo obecnego nazewnictwa Święta, nie byli to królowie. Źródłem przypisania im tej godności była, jak się zdaje, błędna interpretacja słów Ps 71,10. Wg. The Jerome Biblical Commenatry, nazwa grecka magoi została użyta przez Mateusza w dość ogólnym znaczeniu i bez zamiaru nadania mu negatywnego wydźwięku. Początkowo słowo to oznaczało kastę uczonych perskich kapłanów, później mogło oznaczać kogoś biegłego w wiedzy i mocach tajemnych Badacze upatrują w nich mędrców, magów. Pewne ślady ich imion znależć można w kościele San Apollinare Nuovo w Ravennie, pochodzą one z IV w.  Nad postaciami na mozaice można odczytać "Balthassar, Melchior, Gaspar".

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa 6 stycznia był jednocześnie świętem Trzech Króli i Bożym Narodzeniem, a także początkiem roku kościelnego. Był to dzień kojarzony z objawieniem się Boga całemu światu, dzień niezwykły, dlatego też obfitował w liczne rytuały i zabiegi magiczne.  

Jaka jest etymologia nazewnictwa tego Święta? Nazwę Trzech Króli zaakceptowała tradycja ludowa wielu narodów. Święto to kończyło, trwające niegdyś od Wigilii Bożego Narodzenia, gody, okres „świętych wieczorów”, a rozpoczynało zapusty - karnawałowe zabawy. Jeszcze na początku XX wieku uroczyste obchodzenie świąt Bożego Narodzenia w życiu domowym trwało do Trzech Króli. Gody nosiły też nazwę „dwunastu pustych dni” i były niezwykle ważne w ludowym kalendarzu; pogoda panująca każdego dnia wróżyła warunki atmosferyczne na najbliższe dwanaście miesięcy. Wróżba przetrwała do dziś. Gdy Trzy Króle pogodą obdarzą; nie zasypiaj ranków gospodarzu. Od XV w. w dniu Trzech Króli święci się w kościele złoto i kadzidło, jako symbol darów, które Mędrcy złożyli Dzieciątku w stajence; poświęcone nabierały mocy magicznej. Poświęconym kadzidłem (składającym się z żywicy i czasami okruchów bursztynu), okadzano domy, aby uchronić je od nieszczęść i uroków. 
Od XVIII wieku święci się także kredę: „Trzej Królowie wichry ciszą i krzyżyki na drzwiach piszą”, jak mówiono. Dawniej był też zwyczaj, że w wigilię Trzech Króli wygaszano w domach wszystkie ogniska i dopiero po nabożeństwie, w dniu samego święta, rozniecano je ponownie zapalonym powrozłem od poświęconego ognia.
Święcono również wodę, którą zanoszono w butelkach do domu. Woda ta, postawiona na oknie podczas burzy, miała wedle wierzeń chronić domostwo przed złem i piorunami. Bardzo ważne było także okadzenie tego dnia domu i całego obejścia. Poświęcone kadzidło, złożone z owoców jałowca i mirry, a niekiedy z dodatkiem święconych ziół, miało chronić dom i jego mieszkańców przed wszelkim nieszczęściem. Pozostałości kadzidła zawijano w białe płótno i przechowywano przez cały rok. Kadzidło było stosowane podczas leczenia różnych schorzeń. Podobne znaczenie nadawano pisaniu na drzwiach poświęconą kredą inicjałów imion Króli: “K+M+B i rok”. Tą samą kredą czyniono znaki także na oborach, aby zabezpieczyć bydło przed czarownicami. Znaczono nią głowy i wymiona krów, aby nikt mleka im nie odebrał.  

Z dniem Trzech Króli w Polsce wiąże się wiele obyczajów. W tym dniu do szopek urządzonych wcześniej w kościołach wstawiano figury trzech Mędrców, którym najczęściej towarzyszyły orszaki sług i wielbłądów. W dworach służba i czeladź otrzymywała upominki, obdarowywano też dzieci, sąsiadów i plebana. Między Nowym Rokiem a Trzema Królami domy obchodzili też kolędnicy, szopkarze, przebierańcy - Herody. W zespołach kolędników, pojawiał się groźny król Herod ze Śmiercią, Aniołem i Diabłem albo Królowie z Gwiazdą. Szczególnie często Herody chodziły w przeddzień święta Trzech Króli. Wieczór ten obowiązkowo należało spędzić na śpiewaniu kolęd i na towarzyskiej zabawie.

Trzej Królowie, na przestrzeni wieków,  doczekali się wielu przedstawień w sztuce. 

Mozaika z Ravenny- wspaniale arcydzieło IV w. widoczna jest u góry.

Obraz Jamesa Tissota www.wikipedia.pl

James Tissot, francuski malarz końca XIX w. na jednym ze swoich obrazów ukazał Podróż Magów (po lewo). 

Adoracja Magów- Leonardo da Vinci www.wikipedia.pl

Leonardo da Vinci ukazał na jednym ze swoich obrazów- Adorację Magów. 

Jedzenia w tym dniu nie mogło zabraknąć, ale były to wypiekane specjały na ten właśnie dzień. Wszyscy członkowie rodziny zbierali się przy stole na tradycyjne gorące pierogi z sera albo tak zwane sójki pieczone w piecu chlebowym.W dawnej Polsce, w dniu Trzech Króli kończącym okres bożonarodzeniowy, a zaczynającym zapusty czyli czas karnawału, w zamożnych domach szlacheckich i mieszczańskich, zasiadano do uroczystego obiadu. Honorowym daniem było specjalnie na ten dzień upieczone ciasto. W cieście znajdował się migdał, a jego znalazca otrzymywał tytuł Migdałowego Króla. Ciasto miało formę placka lub rogali, ale wówczas tylko w jednym z nich umieszczano migdał. "Monarcha" był najważniejszą osobą przez popołudnie i wieczór. Miał on jednak obowiązek zaproszenie uczestników świątecznej biesiady na zabawę karnawałową w swoim domu. Natomiast panny na wydaniu, odnajdując w cieście migdał, traktowały to, jako zapowiedź szybkiego zamążpójścia.  
Zwyczaj wypiekania specjalnego placka na Trzech Króli trafił do nas prawdopodobnie z Francji. Począwszy od XVII stulecia, rozpoczęły się w naszym kraju wpływy francuskiej sztuki kulinarnej i cukierniczej. Zapewne przyczyniła się do tego Maria Gonzaga de Nevers, księżniczka przybyła z Francji, najpierw będąca żoną króla Władysława IV, a potem - króla Jana II Kazimierza. Na dworze królewskim pojawili się kucharze i cukiernicy przybyli z Francji. W menu dworskim znalazły się ciasta i cukry, jak nazywano wtedy wyroby cukiernicze, a wśród nich - Placek Trzech Króli. Francuskie zwyczaje kulinarne przejmowała z królewskiego dworu magnateria, później zaś - szlachta i mieszczaństwo. 
Placek Trzech Króli stanowi od wieków świąteczny wypiek w Belgii, Hiszpanii, Francji, Meksyku, Niemczech czy w Szwajcarii. W Hiszpanii jest to Roscón de Reyes, którego receptura pochodzi z przełomu wieków XIV i XV, we Francji i Szwajcarii - Galette des Rois, znane od XVI stulecia, a w Stanach Zjednoczonych - King' s cake, rozpowszechniony przez kolonistów francuskich, którzy w XVIII wieku osiedlili się w Luzjanie.

Amerykański King's Cake www.wikiepdia.pl

Ciasto Galette des Rois ma odmiany briochée (drożdżową), pochodzącą z południowych regionów Francji

Galette de Rois www.wikipedia.pl

W Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i hiszpańsko języcznych krajach południowoamerykańskich na Trzech Króli wypieka się placek Rosca de Reyes. Ma on formę wieńca ozdobionego kandyzowanymi owocami, symbolizującymi drogie kamienie, co przypomina królewską koronę. Dawniej paryscy piekarze co roku dostarczali placek Trzech Króli na francuski dwór królewski. Po oddzieleniu się cukierników od cechu piekarskiego, piekarze nadal składali królom dary w postaci placków. Spowodowało to protest cukierników i doprowadziło do procesu sądowego.

Rosca de Reyes www.wikipedia.pl

W 1718 r. uzyskali oni prawo wyłączności do wykorzystywania masła, jaj i cukru, niezbędnych przy w wypieku ciast. Wypieku placków na Trzech Króli zabroniono we Francji w nieurodzajnym roku 1740 r., gdy zapanował wielki głód. Rewolucyjny Konwent Narodowy, w związku ze zniesieniem świąt kościelnych, a wprowadzeniem narodowych, w 1795 r. przemianował placek Trzech Króli na "ciasto równości". 
W 1801 r. Konkordat zawarty przez Francję z Watykanem, przywrócił Święto Trzech Króli, a plackowi - nazwę. Zgodnie z wielowiekowym obyczajem, ciasto Trzech Króli dzieli się na tyle porcji, ile osób zasiada przy stole i dodatkowo - na jeszcze jedną, przeznaczoną dla nieznajomego biedaka, zwaną też "dla Boga". Podczas jego dzielenia dziecko lub najmłodsza osoba wschodzi pod stół i podpowiada, komu podać każdą z kolejnych porcji. Pozwala to uniknąć podejrzenia o manipulowanie ciastem, bo ten kto znajdzie w swoim kawałku la feve zostaje Królem albo Królową Migdałową i otrzymuje złocistą koronę. Francuskie cukiernie i sklepy, sprzedające na Trzech Króli placki galette des rois, dodają do nich takie tekturowe korony. Migdałowy Król może wybrać swoją królową lub królowa - króla. Migdałowy monarcha musi ufundować szampana, wypitego za zdrowie królewskiej pary, mogącej władać w domu przez cały dzień. Toastom towarzyszą okrzyki na cześć władców: "Vive le rois!" i " Vive la reine!", czyli "Wiwat królowa!" i "Wiwat król!". 

Obraz Jakoba Jordanesa.www.kunsthistorisches.at

Święto Trzech Króli na swoim obrazie przedstawił  m.in. Jacob Jordanes. Obraz znajduje się w Kunsthistorisches Museum w Wiedniu.

W Polsce  tradycyjną potrawa związaną tylko z tym świętem były szczodraki. To rodzaj rogali. Gdy miniony rok był urodzajny szczodraki były duże nadziewane serem, mięsem lub kapustą z grzybami. Jeśli rok był biedny - małe, bez nadzienia. Częstowano nimi chodzących po domach kolędników. Szczodraki to bardzo dawny zwyczaj. Gdy pod koniec XIX w. Oskar Kolberg go opisywał, na Kielecczyźnie znali go tylko najstarsi ludzie. Ten rodzaj pieczywa obrzędowego zachował się jeszcze w tradycji Solca nad Wisłą. Tam także słodkie ciasteczka rozdaje się dzieciom w Trzech Króli. 

Szczodraki, www.wikipedia.pl

Stosik + kwestia wyzwań + takie tam..:)

Stosik, czyli pozyskane w tym roku różną drogą książki. Chciałam z bliska sfotografować książki, żeby tytuły było widać, to ciemne wychodzą (bo takie okładki:(), a z fleszem to jeden błysk (bo duża część ma lakierowane okładki) ehhh problemy...

To zaczynamy od dołu:)

Chorowałam na tę książkę  odkąd ją zobaczyłam w zapowiedziach. Jest to praca znanego z wielu prac historyka i eseisty Jerzego Besali prezentuje długie panowanie Zygmunta Starego na tle istotnych wydarzeń międzynarodowych: zmagań militarnych Wielkiego Księstwa Litewskiego z Moskwą, nacisku Turcji Sulejmana Wspaniałego na Węgry i Habsburgów, wojny z Zakonem w latach 1519-1521 czy też reformacji i jej coraz silniejszego oddziaływania także na Koronę i Litwę. Autor daje jednak przede wszystkim Czytelnikowi wszechstronny obraz stosunków panujących na dworze królewskim w I połowie XVI wieku, ukazuje także wiele ciekawych epizodów z życia intymnego zarówno pary królewskiej, jak i jej syna - Zygmunta Augusta - oraz złożone relacje pomiędzy nim a Boną.

Znakomicie udokumentowany, skonstruowany na kształt mozaiki obraz życia Żydów w międzywojennej Europie od Wilna i Warszawy po Saloniki i od Moskwy po Amsterdam.
Mój mąż już czyta i twierdzi, że świetne.







 
Wydane w wielu krajach niezwykłe wspomnienia, pisane z perspektywy żydowskiej dziewczynki, która w chwili wybuchu wojny miała dziewięć lat. Jej szczęśliwe dzieciństwo skończyło się jesienią 1939 roku, gdy po ucieczce z rodzinnego Kalisza znalazła się z rodzicami w okupowanej Warszawie. Przemycona z warszawskiego getta na drugą stronę, ukrywała się u zaprzyjaźnionej rodziny, a potem w katolickim klasztorze i w sierocińcu.

Historia niezwykłej miłości dwojga młodych mieszkańców Moskwy na podstawie ich autentycznych listów i wspomnień. Swietłana i Lew poznali się na studiach w latach trzydziestych, ale potem rozdzieliła ich wojna i późniejsze uwięzienie Lwa w peczorskim łagrze, stalinowskim obozie pracy na dalekiej północy Związku Sowieckiego. Ich nielegalna, nieocenzurowana korespondencja z lat 1946-1954, przekazana w 2007 roku Stowarzyszeniu Memoriał, to największy zbiór prywatnych listów związanych z historią Gułagu. Każdy list jest nie tylko fragmentem poruszającej historii ich miłości, ale także bieżącym zapisem codziennego życia w łagrze i w powojennej Moskwie.
 
Początek XX wieku. Zenon to emigrant z Polski, który odnosi literackie sukcesy i jest zaręczony z piękną Betsy. Za namową przyjaciela postanawia pójść na seans spirytystyczny. Poznaje tam Daisy, która niedawno przybyła z Indii w towarzystwie Hindusa Mahatmy Guru oraz czarnej pantery Bagh. Mimo iż Zenon i Daisy pochodzą z różnych światów, to jest jednak w rudowłosej piękności coś, co nie pozwala Polakowi o niej zapomnieć. Niczym ćma do ognia, pisarz ciągnie do niej, niepomny przestróg ze strony znajomych o zgubnym wpływie tajemniczej kobiety na jego życie. Nie dostrzega, iż za rogiem czai się pradawna siła, o której nawet członkowie Towarzystwa Teozoficznego mogliby jedynie śnić. Brnie prosto w objęcia czystego zła...

Peter Allison od blisko dwudziestu lat jest przewodnikiem po pełnym tajemnic afrykańskim buszu.
W świecie, gdzie na każdym kroku czai się niebezpieczeństwo, Peterowi udało się przeżyć bliskie spotkanie z dzikimi kotami, rozwścieczonymi słoniami, a także uczestniczyć w narodzinach i śmierci dzikich zwierząt.
Razem z Peterem wybierz się w daleką, pełną przygód podróż, stań oko w oko z wściekłym lwem, wjedź samochodem pełnym ludzi do sadzawki z hipopotamami, zgub się podczas wyprawy łódką przez rzeki pełne krokodyli. 

 Już nie mogę doczekać się lektury. Recenzowałam już książkę tego autora i była bardzo dobra. Recenzja tutaj.
Kiedy do opactwa gilbertynów zgłasza się starszy mężczyzna, były hitlerowski zbrodniarz wojenny, prosząc o schronienie w klasztorze, ojciec Anselm rozpoczyna swoje śledztwo. Próbuje dociec prawdy o wydarzeniach, które rozegrały się w czasach drugiej wojny światowej w Paryżu. Prawdy, która okazuje się szokująca...

Sean Ryan przyjeżdża do Stambułu, by zidentyfikować ciało przyjaciela, Aleka Zegliwskiego, którego znaleziono z obciętą głową niedaleko stanowiska archeologicznego w świątyni Hagia Sophia. Co odkrył Alek w podziemiach świątyni, że musiał zginąć? Sean wraz z Isabel Sharp z Konsulatu Brytyjskiego przedziera się przez mroczne uliczki i podziemia miasta, by odkryć skrywaną od wieków tajemnicę. Tymczasem ich tropem stale podąża zabójca.
Elektryzujący thriller, który zainteresuje fanów Scotta Marianiego, Sama Bourne'a i Dana Browna. 



Kwestia wyzwań książkowych w jakich biorę w tym roku udział. Pozapisywałam się w 2012r. do różnych wyzwań, w kilku brałam systematycznie udział, część potraktowałam po macoszemu, wiecie jak to jest. Postanowiłam zrobić z tym porządek. Najpierw moje wyzwania autorskie:

• Czytamy książki historyczne link tutaj. Ponad 1,5 miesiąca trwa już wyzwanie i całkiem, całkiem nam idzie. Nie podałam żadnych tematów czytanych książek, wyzwanie jest też bezterminowe, a to dlatego, iż wiem, że trudno narzucać lekturę książki o średniowieczu np. w styczniu, a o Tudorach w marcu. Książki historyczne to specyficzna lektura i nie każdy je lubi. Stąd moja radość z każdej nowej recenzji. Mam nadzieje, że dla was zbiór recenzji będzie też swoistym poradnikiem po które książki warto sięgać, a po które nie.

• Czytamy kryminały link tutaj. Wyzwanie trwa od wczoraj, więc to taki wyzwaniowy osesek, ale cieszę się, ze już kilka osób do niego przystąpiło. W tym wyzwaniu co 2 miesiące podaję tematykę kryminałów jakie będziemy czytać. W styczniu i lutym 2013r. czytamy kryminały polskie i skandynawskie (czyli z akcją rozgrywającą się w Polsce i Skandynawii lub też autorów pochodzących z Polski lub Skandynawii).
  Mogą to być także powieści z wątkiem kryminalnym, mogą być powieści historyczno-kryminalne, ważne żeby treścią książki było jakieś śledztwo, zresztą doskonale wiecie o co chodzi.  Pod koniec danego cyklu (np. teraz na koniec lutego) zrobię zbiorcze podsumowanie w osobnym poście. Poza konkurencją jest królowa kryminałów Agatha Christie, którą można czytać zawsze, wszędzie i o każdej porze:). Pierwszą recenzję już mamy:)

• Polacy nie gęsi, czyli czytajmy polską literaturę! link tutaj. 
• Wojna i literatura link tutaj.
• Book Trotter link tutaj.  
• Wyzwanie miejskie link tutaj.
• Trójka e-pik link tutaj.
•  Literatura palce lizać link tutaj. Zaniedbałam strasznie, aż mi wstyd, ale poprawię się.
•  Projekt nobliści link tutaj.  Dopiero się zgłosiłam.
  

Różne inne wyzwania krążą po blogosferze, ale taka porcyjka w tym roku wystarczy mi.
Wyzwania to świetna zabawa, okazja do poznania nowych blogerów, a przy tym mobilizacja do sięgnięcia po książki, po które częstokroć bym nie sięgnęła lub które od x czasu odkładam  na póżniej.
A wy bierzecie udział w wyzwaniach? Jeżeli tak to w jakich i dlaczego?

Ten weekend ze względu na przeziębienie spędzam w domu, do poniedziałku muszę się wykurować, do pracy wracam po prawie 3 tygodniach wolnego - ból będzie.  

W chorobie towarzyszy mi najnowsza Santa Montefiore. Przyznam się, że to moje pierwsze zetknięcie z tą autorką. Latem na wyprzedaży Weltbildu kupiłam 3 jej książki (za waszą namową), ale do dziś stoją na półce i czekają na swoją kolej. 
Musze napisać recenzję książki o wojnach w imperium Aleksandra Wielkiego, jakoś nie mogę się zabrać za pisanie mimo, iż książka niezła. 
Chciałabym też napisać jeszcze jeden post-relację z Wiednia. Ale to już w przyszłym tygodniu.  

A wy jakie macie plany na weekend?


Dla poprawy nastroju pałaszuję czekoladę, pyyycha:) wszystkie czekolady Ritter Sport uwielbiam, najbardziej tę z całymi orzechami, a ta w Wiedniu skusiła mnie nadzieniem kokosankowym. Pychotka.

Ekologiczna zemsta - Małgorzata J. Kursa

Wydawnictwo Prozami, Okładka miękka, 248 s., Moja ocena 5,5/6
To moje pierwsze spotkanie z prozą Małgorzaty J. Kursy, ale na pewno nie ostatnie. Do sięgnięcia po książki autorki namówiła mnie Aleksnadra za co serdecznie dziękuję:).
Poczucie humoru, cięty język i trafność spostrzeżeń sprawiają, że autorka tak bardzo przypomina mi moją ukochaną Joannę Chmielewską, a właściwie dawne (te wczesne) książki autorki.
Akcja książki rozgrywa się w Kraśniku. Głównymi bohaterkami Ekologicznej zemsty są Malwina i Eliza. Obie panie, niezwykle żywe i nie dające sobie w kaszę dmuchać seniorki, mają szczerze dosyć szerzących się macek przestępczej ośmiornicy, wszelakich oszustw, przekrętów i kradzieży. Ponieważ maja dosyć, postanawiają coś z tym zrobić. Żadna z nich nie należy do osób tylko narzekających, a nic nie robiących. Obie uwielbiają działać i działać zaczynają. To co zamierzają zrobić i co wprowadzają w czyn jest niesamowite. Na większość ich pomysłów po prostu bym nie wpadła. 
Przy tym, co je charakteryzuje to fakt iż nie działają na łapu capu, o nie, ich każdy krok, każdy czyn musi być sensowny, obgadany milion razy z każdej strony, wszystko musi mieć swoje uzasadnienie, a przede wszystkim być skuteczne. Bo tytułowa zemsta, którą szykują jest straszna. 
O treści tylko tyle, ponieważ więcej (bez spoilerowania) nie da się napisać, a poza tym wielką przyjemnością będzie dla was lektura i śledzenie działań żwawych i pomysłowych pań.
Język autorki, jej poczucie humoru i pomysły na fabułę gwarantują fantastyczną lekturę.
Lektura Ekologicznej zemsty to wspaniała rozrywka. Przy takiej nieciekawej aurze, jaką teraz mamy za oknem, poprawa humoru i porządna dawka śmiechu gwarantowane. Przy tym książka jest niezłą lekcją życia, co akurat bardzo przypadło mi do gustu.
Gorąco zachęcam do lektury, a ja z pewnością sięgnę po kolejne książki p. Małgorzaty.

Kolejna porcja wyprzedaży książek w Weltbildzie...

Niestety, chyba nie wróży to nic dobrego dla wydawnictwa...wolałabym żeby jednak okazało się, że to zwyczajne przedwiosenne porządki...
Jedną partię książek odebrałam wczoraj, właśnie zamówiłam kilka nowych tytułów. Po niedzieli zamieszczę zdjęcie stosiku.
Przecenione są m.in. takie tytuły...3 z nich recenzowałam, polecam.

Berlin Crossing - Kevin Brophy

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 337 s., Moja ocena 5/6 
Zabierałam się za tę książkę, jak przysłowiowa żaba za jeża, nie mogłam się zdecydować na jej lekturę i teraz żałuję. Tzn. żałuję, że dopiero teraz ją przeczytałam.
Ale po kolei.
Akcja powieści rozpoczyna się w 1993r. w dawnych wschodnich Niemczech, tuż po zburzeniu Muru Berlińskiego. Dla większości osób, które żyły po obu stronach Muru był to okres wielkiej euforii i jeszcze większych nadziei. Podobne nadzieje żywi główny bohater książki  trzydziestoletni nauczyciel języka angielskiego Michael Ritter. Jednak zamiast euforii obok nadziei kłębią się w nim zupełnie inne uczucia – strach, zdziwienie i niezrozumienie. Żona go porzuca (wybiera nowe, lepsze życie), z pracy zostaje w trybie natychmiastowym zwolniony (bo przecież należał do partii komunistycznej, która w tym momencie jest bee, a na dodatek zupełnie niedawno, przed upadkiem NRD napisał książkę, która poniekąd jest peanem na cześć sytuacji w dawnych, komunistycznych Niemczech), samochód (wiekowy trabant, symbol NRD) ledwo dyszy, a na dodatek umiera mu matka, jedyna osoba, która go bezwarunkowo kocha. 
Tuż przed śmiercią, matka prosi go o jedną rzecz, żeby odnalazł tajemniczego pastora Brucka i poznał zaskakującą prawdę o swoim prawdziwym ojcu. Dla Michaela świat się wali, jako bonus od okrutnego losu otrzymuje wiadomość, że nieżyjacy już mężczyzna, którego przez 30 ostatnich lat uważał za swojego ojca nim nie jest, jest nim za to tajemniczy człowiek z...no właśnie..skąd nie zdradzę wam.
Napiszę tylko, że Michael udaje się do pastora, którym okazuje się starszy, zgnębiony fizycznie (ale nie duchem) przez Stasi człowiek. Na wieść kim jest Michael pastor blednie. Wyobraźcie sobie, jaką więc tajemnicę dot. Michaela i jego rodziców musi skrywać duchowny.
Początkowo nie chce Michaelowi nic powiedzieć, ale nękany wizytami i błaganiami mężczyzny ulega mu i krok po kroku opowiada historię jego rodziców, ich wielkiej miłości i tego co się z nimi wszystkimi stało. Za sprawą opowieści pastora Michael wyrusza w pełną mrocznych zakamarków podróż w lata sześćdziesiąte w Niemczech Wschodnich rządzonych przez Stasi.
To czego się dowie zmieni zarówno jego, jak i jego życie, nic już nie będzie takie oczywiste i proste, jak było dotychczas. I jeżeli Michael jadąc do pastora myślał, że ma problemy, to grubo się mylił, one dopiero na niego czekają.
Odkrywając prawdę narazi się na wielkie niebezpieczeństwo (zarówno fizyczne, jak i psychiczne).
Co jeszcze odkryje Michael? Co kryją w sobie nie tak znów odległe lata?
Czy tajemnicę warto poznawać za każdą cenę? 
A może ta podróż w czasie będzie swoistą katharsis dla Michaela?
O tym przekonacie się sami w  trakcie lektury, do czego gorąco zachęcam.
Wiem, książka wygląda bardzo niepozornie i na pewno nie jest zapowiedzią tak doskonałej treści.
Pierwsze kilkanaście stron jest banalnych, ot mężczyżnie po zmianie ustroju wali się na głowę cały świat. Bolesne, ale takich osób jak on w 1993r. było wiele. Początek książki, ukazanie zmian zachodzących w kraju, jak i w samych ludziach autor bardzo ciekawie i niezwykle wnikliwie opisał. Jednak naprawdę interesująco zaczyna się robić, gdy Michael odnajdzie duchownego. To co na kolejnych stronach książki przeżyje będzie istną karuzelą, jazdą kolejką górską, głównie pod względem emocjonalnym, jak i próbą odnalezienie się w tym wszystkim i pogodzenia z prawdą. Czy mu się to uda? 
Napisze tylko, że wcześniejsza strata wszystkiego i szukanie korzeni zaprowadzą go na psychiczne i egzystencjalne dno, ale paradoksalnie wyjdzie mu to na dobre.
W jaki sposób? Tego już nie zdradzę. Mam nadzieję, że sami sięgniecie po książkę.
Od razu jednak zaznaczam, nie oczekujcie lektury rodem z Hollywood, lektury pełnej strzelaniny akcji na zasadzie zabili go i uciekł. Nic z tych rzeczy w Berlin Crossing nie znajdziecie. Owszem akcję znajdziecie (tak jak wcześniej napisałam niezwykle dynamiczną), ale zupełnie innego kalibru. Znajdziecie także całkiem sporo refleksji nad transformacją 1993r. Zarówno w Niemczech, jako kraju, jak i w umysłach oraz sercach ludzi. Znajdziecie także poruszającą historię o miłości, dla której warto wszystko poświęcić... 
Gwarantuję wam, że w trakcie lektury nie będziecie się nudzić.
Gorąco zachęcam do sięgnięcia po Berlin Crossing.