Śladem zbrodni - Tess Gerritsen

Wydawnictwo Mira, Okładka miękka, 304 s., Moja ocena 5-/6
Tess Gerritsen należy do autorek, które wręcz uwielbiam i to (przyznaję się bez bicia) bezkrytycznie.  Pisarka jest autorką dwóch typów książek - pierwsze to thrillery lub pozycje mocno sensacyjne, drugie to książki sensacyjne z wątkiem romantycznym.  
Śladem zbrodni należy właśnie do tego drugiego typu książek. Opowiada historię dochodzenia do prawdy po 20 latach. Śledztwo, które szybko okaże się śmiertelnym zagrożeniem dla prowadzącej je 20-letniej Beryl, ma oczyścić jej zmarłych rodziców z oskarżenia o bycie komunistycznymi szpiegami. 
Dochodzenie rozpoczyna się w Paryżu, w którym przed laty wydarzyła się tragedia, jej rodzice zostali brutalnie zamordowani, a ponieważ nie mogą się bronić przed kłamliwymi oskarżeniami, postanawia to za nich zrobić właśnie Beryl. 
W tropieniu prawdy towarzyszą jej brat i zaprzyjaźniony agent CIA. Zupełnie nieświadomie wkraczają w sam środek mega afery szpiegowskiej. Nie zdają sobie sprawy, że szukając prawdy, wydają na siebie wyrok śmierci. Na pierwszy plan wysuwa się wojna agentów wywiadu, a także grupa najbogatszych ludzi na świecie, intryga się zacieśnia, niebezpieczeństwo jest coraz bliżej, a kłamstwa, pozory i tajemnice okazują się być normalna rzeczą.. 
Jest także wątek romansowy, ale całe szczęście jest on wątkiem pobocznym i nie wpływa na jakość lektury, chociaż tego się obawiałam najbardziej.
Czy uda się rodzeństwu dojść do prawdy i odkryć kto i dlaczego zamordował ich rodziców? Kto i dlaczego ich teraz ściga? Uda się, uda. To u Gerritsen najbardziej cenię (obok trzymającego od 1. strony napięcia), że wszystko zawsze kończy się dobrze.
Plusem jest także brak rozwlekłych, tasiemcowych opisów i monologów (takiego pitu, pitu o niczym) oraz bardzo szybkie tempo akcji. 
Książkę (jak to u Gerritsen) czytało mi się błyskawicznie i z prawdziwą przyjemnością. Na początku trochę bałam się, jak odbiorę Gerritsen w wydaniu lekko romansowym, ale były to zupełnie bezpodstawne obawy. Oczywiście, jest to zupełnie inna lektura, niż czytane przeze mnie dotychczas: Chirurg, Skalpel, Grzesznik, Dolina umarłych...Te pozycje są typowo sensacyjnymi, dużo szybszymi i hmmm..ostrzejszymi niż omawiana książka. Ale Śladem zbrodni jest także świetną lekturą i doskonałą propozycją na jesienne i zimowe wieczory. 
Po raz kolejny pisarka mnie nie zawiodła i podarowała powieść, w której wyjaśnianie tajemnicy jest śmiertelnie niebezpieczny zadaniem.

Tess Gerritsen Urodziła się w 1953 r. w Kalifornii. W 1979 r. ukończyła medycynę i rozpoczęła karierę lekarza w Honolulu na Hawajach. Pisanie zawsze było jej pasją. Pierwszą nagrodę za twórczość otrzymała, jeszcze będąc lekarką, kiedy wzięła udział w konkursie na opowiadanie organizowanym przez magazyn „Honolulu”. Od 1987 r. wydawnictwo Harlequin zaczęło publikować jej powieści sensacyjne z wątkiem romansowym. W 1996 r. został wydany jej pierwszy thriller medyczny. Książki autorki są przetłumaczone na 37 języków i regularnie trafiają na listy bestsellerów w USA i Europie. Do dzisiaj na świecie sprzedało się ponad 20 milionów egzemplarzy jej powieści. Gerritsen jest również laureatką wielu nagród literackich, m.in. RITA i Nero. Była nominowana do nagrody Edgar przyznawanej przez organizację Mystery Writers of America oraz nagrody Macavity. Na podstawie jej serii powieści detektywistycznych o policjantce Jane Rizzoli oraz lekarzu sądowym Maurze Islesie powstał serial pt. „Rizzoli & Issles” z udziałem Angie Harmon i Sashy Alexander. Twórczość autorki jest chwalona przez wielu znawców literatury. Magazyn „Weekly” nazwał ją „królową medycznego suspensu”. W wolnych chwilach Gerritsen gra na skrzypcach i uprawia ogródek.
Książki Tess Gerritsen:

Romanse kryminalne

•  Nigdy nie mów żegnaj (Never Say Die)
•  Osaczona (Presumed Guilty)
•  Śladem zbrodni (In Their Footsteps)
• Złodzieje serc (Thief of Hearts)

• Dwie książki ukazały się także razem w jednym tomie jako Bez skrupułów (Keeper of the Bride. Under the Knife))
•  Dwie książki ukazały się także razem w jednym tomie jako Labirynt kłamstw (Call After Midnight. Whistleblower)

Thrillery medyczne

cykl Jane Rizzoli & Maura Isles

1.  Chirurg (The Surgeon)
2.  Skalpel (The Apprentice)
3. Grzesznik (The Sinner)
4.  Sobowtór (Body Double)
5.  Autopsja (Vanish)
6.  Klub Mefista (The Mefisto Club)
7.  Mumia (The Keepsake) aka Keeping the Dead
8.  Dolina umarłych (The Killing Place) aka Ice Cold
9.  Milcząca dziewczyna (The Silent Girl)
10. The Last to Die - premiera na świecie - sierpień 2012, premiera w Polsce - ?

Pozostałe

• Ciało (Peggy Sue Got Murdered aka Girl Missing)
• Dawca (Harvest)
• Młodość dla wybranych lub Infekcja (Life Support)
• Opary szaleństwa lub Nosiciel (Bloodstream)
• Grawitacja (Gravity) - jedyna pozycja z dorobku Tess G., która nie przypadła mi do gustu
• Ogród kości (The Bone Garden)

Spisek wenecki - Jon Trace

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 522 s., Moja ocena 5,5/6
Tom Shaman, główny bohater cyklu świetnych kryminało-thrillerów autorstwa Jona Trace'a jest księdzem. Swoją posługę pełni w Los Angeles,  w najniebezpieczniejszych dzielnicach tego miasta.
Pewnego dnia jest świadkiem gwałtu na młodej dziewczynie. W jej obronie zabija obu napastników, a co za tym idzie zgodnie z wiarą katolicką, popełnia śmiertelny grzech. Dręczony zarówno wyrzutami sumienia, jak i rozczarowany latami dotychczasowej posługi, porzuca swoje dotychczasowe zajęcie, przestaje być księdzem i w sumie nie bardzo wie co z sobą ma dalej zrobić. Za sprawą tajemniczego impulsu decyduje się w spontaniczną podróż do Wenecji. Od samego początku ma pecha, ginie mu bagaż i zostaje tylko z tym co ma na sobie. A po kilku godzinach od przybycia do Wenecji, idąc na spacer znajduje w kanale zwłoki brutalnie zamordowanej nastolatki. Na miejsce zbrodni przybywa wenecka policja, która po zapoznaniu się z przeszłością Toma uznaje go za jednego, a właściwie jedynego podejrzanego.
Ale to nie koniec, a w zasadzie dopiero początek problemów i naprawdę wielkich kłopotów. Kobieta, urocza, seksowna Tina, którą Tom poznaje już pierwszego dnia pobytu w Wenecji i z którą spędza naprawdę upojne chwile, okazuje się być zupełnie inną osobą, niż wyobrażał to sobie Tom i wyrządza mu wielką krzywdę. A na Toma zamiast odpoczynku czeka istny koszmar: miastem wstrząsa seria okrutnych, rytualnych morderstw, z których zabójstwo nastolatki było najłagodniejszym. Co ciekawe na ciele dziewczyny odkryto dokładnie 666 ran kłutych. Wiadomo z czym wiąże się taka liczba – z satanistami. Takie skojarzenie przychodzi też do głowy weneckim policjantom, którzy zapraszają Toma do współpracy. Tom łączy siły z wenecką policjantką Valentiną Morassi (na marginesie, chyba najlepiej ubraną policjantką świata). Razem zagłębiają się w najmroczniejsze sekrety historii miasta, rozciągające się od czasów starożytnej cywilizacji siedem wieków przed Chrystusem, przez zepsucie i rozwiązłość osiemnastowiecznej Italii, po półświatek współczesnej Wenecji. Podążając tropem rytualnych mordów, Tom i Valentina wpadają na ślad śmiertelnie niebezpiecznego sekretu, przez stulecia utrzymywanego w tajemnicy: bezcennej, etruskiej mozaiki, nazywanej Bramami Piekła.
Więcej treści już nie opiszę. Starałam się tylko nadmienić o tym, co czeka czytelnika w trakcie zagłębiania się w kolejne strony Spisku weneckiego. Autor, zupełnie mi wcześniej nieznany, stworzył doskonały thriller i kryminał w jednym. Jedno rytualne, a co za tym idzie niezwykle krwawe zabójstwo goni kolejne, akcja z każdym rozdziałem przyspiesza coraz bardziej, a wszystko to w zaułkach i kanałach najpiękniejszego moim zdaniem miasta – Wenecji.
Fabuła toczy się dwutorowo. Od pierwszego rozdziału śledzimy akcję rozgrywającą się współcześnie i w 666 r. p.n.e. później z VII w p.n.e. akcja przenosi się do XVIII w. Tutaj ogromny plus dla autora za bardzo wierne przedstawienie świata Etrusków z VII w. p.n.e. 
Atutem jest także doskonałe oddanie weneckich realiów, zaułków, kanałów, kanalików, domów i pałaców, do których nie maja raczej szans zajrzeć turyści i specyficznej dla tego miasta mentalności mieszkańców.
Mimo, iż akcja jest dwutorowa, jest bardzo dobrze zarysowana, nic się nie myli,  a przeskoki o kilka – kilkanaście stulecie wstecz, w niczym nie zakłócają lektury.
W książce każdy (no prawie) znajdzie coś dla siebie: jest sporo historii (zaserwowanej tak, że nikogo nie znudzi), jest zwiedzanie Wenecji (ale niekoniecznie trasą stricte turystyczną), są opisy pysznych dań kuchni włoskiej, jest romans (krótkotrwały, ale zawsze), są pościgi (a tak w Wenecji, pościg na wodzie to też pościg, prawda?!), jest wartka akcja, są makabryczne zbrodnie, rozczłonkowane prawie poszatkowane zwłoki i wielka tajemnica. Czyli mamy wszystko, czego potrzeba, żeby książka stała się doskonałą, wciągającą lekturą. Żeby to wszystko posklejać sensownie i stworzyć lekturę wartą przeczytania, potrzebny jest pisarz z darem i ten dar Jon Trace na pewno posiada. Brawa należą się także za bardzo wyraziste postacie, doskonale wręcz odmalowane, zarówno po stronie tych dobrych jak i złych.
Zachęcam do lektury, a ja na pewno sięgnę po kolejną książkę Jona Trace'a. Mam nadzieję, że kolejna pozycja tego autora utrzyma poziom, a Spisek wenecki zasługuje na tak wysoką (jak moja) ocenę.

Kocham Wenecję, w tym roku byłam tylko 2x w tym mieście, ale w ub. latach ze względów zawodowych bywałam po 6-7 razy każdego roku.Poniżej jedno ze zrobionych przeze mnie zdjęć. Miasto ma w sobie taką magię, że można robić w nim setki zdjęć i żadnego się nie powtórzy.

Oszustwo znad Morza Martwego - Adam Blake

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 540 s., Moja ocena 4/6
W nocy przez katar, kaszel jak u grużlika i bolące zatoki nie mogłam spać, zresztą zdrzemnęłam się po południu, więc noc bezsenna. A co może robić mol książkowy, gdy nie może spać? Tylko czytać. 
Oszustwo znad Morza Martwego zaczęłam czytać wczoraj wieczorem i przez noc skończyłam, czyta się błyskawicznie. Teraz napisze recenzję, poczekam aż wszyscy wyjdą z domu i idę...spać:). Musze noc odespać.
Jest to thriller, w którym akcja jest błyskawiczna i ma trzy wątki, które w pewnym momencie łączą się ze sobą.
Jeden wątek zaczyna się już w prologu i jest wyjątkowo katastroficzny. Szeryf małego miasteczka w USA, Webster Gayle dostaje zawiadomienie o katastrofie samolotu pasażerskiego. Gdy dociera na miejsce zdarzenia, zastyga w bezruchu. To co zobaczył przeraziło go i zszokowało – cała autostrada na odcinku kilkuset metrów usłana była ciałami ofiar. Po oczyszczeniu terenu z ciał ofiar rozpoczyna się żmudne śledztwo.
Kolejny wątek dot. Leo Tillmana. Jest on byłym najemnikiem. Jeszcze kilka lat wcześniej był normalnie zarabiającym na życie, na utrzymanie rodziny przedsiębiorcą. Miał żonę i cudowne dzieci. Pewnego dnia po powrocie do domu nie zastaje rodziny, zastaje za to kartkę z jednym zdaniem nie szukaj nas. Kartka napisana jest pismem jego żony, ale Leo wie, że ona nigdy by tak nie postąpiła, nie uciekłaby zostawiając go, nie zabrała by dzieci. Jest pewien, że ktoś musiał ją do tego czynu zmusić. Po kilku miesiącach policja umarza śledztwo nie dopatrując się znamion przestępstwa, ale Leo wie swoje. Zwalnia się ze swojej dotychczasowej pracy i zostaje najemnikiem, najbardziej okrutnym i skutecznym płatnym zabójcą w historii. Jednak nie o zabijanie mu chodzi, wszystko co robi robi z myślą o rodzinie, którą postanowił za wszelką cenę odnaleźć.
Trzeci wątek dot. morderstwa popełnionego na jednym z profesorów londyńskiego uniwersytetu. Początkowo wszyscy sądzili, że był to nieszczęśliwy wypadek, ot starszy profesor poślizgnął się i spadł z kamiennych schodów. Jednak prowadząca sprawę sierżant Heather Kennedy bardzo szybko odkrywa, że to morderstwo i to niezwykle perfidne. W tym samym czasie ginie dwoje wykładowców z innego uniwersytetu. Na pozór nic tych spraw ze sobą nie łączy, ale tylko na pozór. Uparta sierżant Kennedy bardzo szybko odkrywa, że cała trójka naukowców zajmowała się paleografią, a konkretnie kodeksem runowym. tutaj plus dla autora, za bardzo ciekawe, ale nie nudne przedstawienie kwestii kodeksu runowego, jego historii i problemów z nim związanych.
Wydawałoby się, że te trzy wątki są ze sobą w ogóle nie powiązane, ot toczą się obok siebie równolegle. Ale nic bardziej mylnego. W połowie książki akcja, która dotychczas i tak toczyła się bardzo szybko, zdecydowanie przyspiesza i autor ukazuje nam związki łączące katastrofę samolotową z porwaniem rodziny Leo Tillmana i zabójstwem trójki paleografów. A związki te są zadziwiające, trzeba przyznać, że autor ma fantazję:).
Jednocześnie Tillmanowi i Kennedy (którzy współpracują razem) zaczyna zagrażać śmiertelne niebezpieczeństwo. Im bliżej docierają do prawdy, do tajemniczej śmiertelnej prawdy, tym większe grozi im niebezpieczeństwo. Ich tropem podąża grupa upadłych aniołów, uważająca się za potomków Judasza. Każdy, gdy to usłyszy prawdopodobnie zacznie się śmiać, ale uciekającej przed brutalnymi zabójcami parze policjantki i byłego najemnika, wcale nie jest do śmiechu.
Finał całej historii i koniec książki jest zaskakujący, chociaż przyznam się, że w trakcie lektury byłam pewna, że znam zakończenie. Bardzo się myliłam.
Napisałam chwilę wcześniej o potomkach Judasza...no cóż, tu autor trochę za bardzo poszedł ścieżką ala Dan Brown. Puścił wodze fantazji. Ale z drugiej strony, jakby sie tak zastanowić to wątek pseudo potomków Judasza w zasadzie jest ok. Mało to na świecie dziwnych ludzi (czytaj świrów) wierzących, że są obrońcami, albo potomkami czego/kogo tylko sobie można wymarzyć...pewna cecha , którą charakteryzują się w/w potomkowie Judasza może śmieszyć (mnie śmieszyła, z tym, że ja z tych nie wierzących w UFO, reinkarnacje, parapsychologię etc), ale to jedyny minus, chociaż w zasadzie trudno nawet mówić w tym wypadku o minusie.
Poza tym książce nie można niczego zarzucić. 
Gdy przymkniemy lekko oko na fantazję autora, książkę czyta się doskonale zważywszy na niesamowite wprost tempo akcji i pozostałe wątki, które są jak najbardziej prawdziwe.
Rozpoczynając lekturę obawiałam się trochę tematyki – kwestia zwojów, tajemnicy znad Morza Martwego, śmierci Jezusa etc jest wałkowana na różne sposoby w literaturze i filmach od kilkunastu lat, bałam się, żeby to nie była kolejna książkowa sieczka. Ale nic z tych rzeczy. Wątek Kennedy, w tym wtrącenia dot. jej życia prywatnego (koszmarnie notabene nieudanego, każdy z was się podbuduje, że ma lepsze) i wątek Tillmana są naprawdę wciągające. Akcja toczy się błyskawicznie. Co kilka stron pojawiają się nowe wątki, nowe postacie, bardzo istotne dla całej akcji. Co ważne, mimo mnogości wydarzeń i bohaterów, którzy nam pączkują, niczym drożdże, wszystko jest klarowne, nic nam się nie  myli, a całość jest tak zręcznie prowadzona przez autora, że lektura jest przyjemnością.
A jako nagroda czeka na nas rozwikłanie wszystkich tajemnic, w tym zaginięcia kobiety i trójki dzieci.
Gorąco zachęcam do lektury, dobra książka na bezsenną noc i nie tylko. A teraz dawka antybiotyku, lekkie śniadanko i spać.

Tajemnica pustyni - Iris Johansen

Wydawnictwo Lucky, Okładka miękka, 304 s., Moja ocena 4/6
Główna bohaterka książki to Grace Archer. Jest ona 35-letnią samotną matką 8-letniej niezwykle bystrej Frankie. 
Poznajemy je obie, gdy żyją sobie spokojnie w zapadłej dziurze, na farmie w Alabamie. Frankie chodzi do szkoły, uczy się grać na instrumentach, wspaniale jeździ konno. Obie z matką są szczęśliwe, wydaje się, że już tak zawsze będzie. 
Ale to tylko pozory.
Pewnego dnia przyjaciel Grace – Robert znajduje na siedzeniu swojego auta tajemnicze zdjęcie koni. Zarówno on, jak i Grace wiedzą, że zdjęcie to jest ostrzeżeniem, że muszą uciekać, że Grace i jej córce grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Dobre czasu spokoju skończyły się.
Dlaczego z pozoru spokojna, nie mająca wrogów kobieta musi zostawiać wszystko i uciekać przed psychopatycznymi zabójcami?
Dlatego, że od ośmiu lat jest uśpioną agentką CIA. Agencja zwerbowała ją, gdy Grace nie miała jeszcze 23 lat. Uznali ją za wyjątkowo cenny nabytek. Posługiwała się płynnie ośmioma językami, była niesamowicie inteligentna, dodatkowo doskonale wiedziała o co chodzi w tej pracy, ponieważ jej ojciec także był agentem. Poza tym była niesamowicie wysportowana, bardzo dobrze jeździła konno, miała charakter, który pozwalał nawiązać kontakt z każdym. 
CIA potrzebowało Grace do jednego konkretnego zadania, ale dziewczyna sprawdziła się doskonale i rozpoczęła kilkuletnią współpracę z agencją. 
W międzyczasie Grace poznała mężczyznę swojego życia, który stał się ojcem jej córki, a którego niesamowicie mocno pokochała i znienawidziła jednocześnie. Od dawna już wiadomo, że miłość od nienawiści dzieli bardzo cienka granica.
Jednak mimo iż z pozoru wszystko idzie doskonale, dochodzi do tragedii. Grace musi uciekać z kilkumiesięczną Frankie. Wtedy CIA zapewnia jej nową tożsamość, zupełnie nowe życie. Kobieta przywozi dziewczynkę na wiejską farmę w Alabamie, w miejsce, które równie dobrze mogło się znajdować na końcu świata. 
Żyją sobie spokojnie, tak sielsko anielsko, do dnia, gdy muszą zostawić wszystko i uciekać. Wtedy Grace zwraca się o pomoc do CIA. Agencja stawia jednak warunek, którego kobieta nie może przyjąć, gdyż naraziłoby to zarówno ją, jak i jej córkę na niewyobrażalne niebezpieczeństwo.
W efekcie odmowy obie z Frankie zostają pozostawione same sobie. Niespodziewane okazuje się, że jedynym sojusznikiem i człowiekiem, który może jej pomóc jest ktoś bardziej niebezpieczny od najgorszego wroga - Jake Kilmer, którego nie widziała od tragicznych wydarzeń sprzed ośmiu lat. 
Grace wie, że tylko on jej może pomóc, ale czy będzie potrafiła zaufać mu po raz drugi? 
Czy zdecyduje się powierzyć mu życie swoje i swojej córki?
To moje pierwsze spotkanie z książkami Iris Johansen, ale na pewno nie ostatnie.
Johansen jest amerykańską autorką doskonałych (jak pokazała w tym wypadku) thrillerów, kryminałów i romansów. Zaczęła pisać w domu (jak sama twierdzi w wywiadach) przy dzieciach, na studiach. Po raz pierwszy osiągnęła sukces w 1980r., jako autorka romansów. 
W 1991r. zaczęła pisać romanse historyczne, publikując je w The Wind Dancer. W 1996r. Johansen włączyła do swojej twórczości nowy gatunek - powieść kryminalną, która przyniosła jej wspaniały sukces.
Tajemnica pustyni to doskonałe połączenie wątku sensacyjnego z elementami nawet nie romansu, a takiej prawdziwej, szaleńczej miłości, spalającej na popiół:), wiecie o co mi chodzi... Akcja toczy się błyskawicznie, a sama fabuła jest tak wciągająca, że od lektury trudno się oderwać. Jest to książka pędząca wręcz, pełna dynamiki. Bohaterowie są doskonale narysowani, a zwroty akcji wprawiają momentami w prawdziwe zdumienie. 
Jest to doskonała pozycja zarówno dla wielbicieli powieści sensacyjnych, jak i osób lubiących połączenie klimatów sensacyjnych z romansowymi. Wszystkie te gatunki literackie autorka serwuje nam w idealnych wręcz proporcjach. 
Nie jest to arcydzieło literackie, ale nie takiej lektury szukałam. Otrzymałam dokładnie to, o co mi chodziło. Doskonałą niezobowiązującą, ale dającą wytchnienie lekturę, zarówno na jesienne popołudnia jak i wieczory.

Dzień kłamstwa - William Brodrick

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 506 s., Moja ocena 5,5/6
Książkę bardzo trudno zaklasyfikować do jednego konkretnego gatunku literackiego. 
Z jednej strony to pozycja sensacyjna, z drugiej historyczno-obyczajowa, a z trzeciej świetny thriller, od lektury którego nie sposób się oderwać.
Ogromny atut książki, który zauważamy już po lekturze pierwszych kilku stron, to bohaterowie. Mamy ich kilkoro, ale na czoło wybijają się zdecydowanie dwie osoby - ojciec Anselm i Róża Mojeska.
Ojciec Anselm to niezwykły mnich z zakonu gilbertynów. Pewnego dnia odwiedza go John, przyjaciel z dawnych lat (jeszcze ze szkolnej ławy) i opowiada mu mrożącą krew w żyłach historię kobiety, która została zdradzona przez czas, los i kogoś niezwykle bliskiego.
Ową kobietą jest 80-letnia Polka, Róża Mojeska, którą poznajemy w momencie, gdy dosyć żwawo...ucieka przed na oko 30-40 letnim Sebastianem Voightem, pracownikiem IPN-u. Voight od jakiegoś czasu próbuje namówić Różę, żeby zajrzała do swojej teczki, która znajduje się w Instytucie i opowiedziała mu ze szczegółami swoją historię. Kobieta początkowo wzbrania się, ale Voight niezwykle umiejętnie zasiewa w niej ziarno ciekawości, niepewności i strachu jednocześnie.
Po kilku dniach Róża pojawia się w Instytucie i przegląda ze zdumieniem oraz przerażeniem swoją teczkę. Dokumenty i rozmowa z Sebastianem budzą w starszej kobiecie mnóstwo wspomnień, przed którymi przez tyle lat próbowała uciec, przypominają o wydarzeniach o których (jak sądziła) udało jej się zapomnieć. W efekcie decyduje się na opowiedzenie Voightowi  o swoim życiu.
Jest to historia okrutna, przerażająca i porażająca swoim okrucieństwem, bezsensem i realizmem. Rozpoczyna się pod koniec II wojny światowej, gdy Róża znajduje się w sierocińcu. Jej najbliższym przyjacielem jest Otto Brack. Ten sam Otto, jako dorosły mężczyzna wiele lat póżniej będzie torturował Różę, przyczyni się do zamordowania w majestacie ówczesnego prawa jej męża Pawła i odbierze Róży nowo narodzone dziecko. Niewyobrażalne, ale taka była ówczesna rzeczywistość. 
Ponieważ kobieta w swojej opowieści skupia się na wydarzeniach dla niej najistotniejszych, kilkakrotnie następuje przeskok o kilka bądź nawet kilkanaście lat, ale w lekturze to absolutnie nie przeszkadza.
Mamy lata 50., Róża zostaje wypuszczona po kilku miesiącach z więzienia. Nie ma nikogo - mąż nie żyje, dziecko jej odebrano i oddano do rodziny o prawidłowym pochodzeniu i wyznającej odpowiednią i jedynie słuszną ideologię. Kobieta nie ma też mieszkania, które władze PRL-u jej odebrały. Udaje się po pomoc do przyjaciółki, którą poznała w więzieniu. Zamieszkuje u niej, znajduje pracę i powoli, bardzo powoli odżywa. Nie wie, że dosłownie za ścianą czai się wróg, że osoba, której zaufała sprzedała ją i sprzedaje nadal, każdego dnia. Ale to dopiero początek tragicznego losu Róży, początek jej opowieści, która jest odzwierciedleniem naszej tragicznej, powojennej  historii.
Więcej treści książki nie zdradzę. Musicie sami koniecznie poznać Różę Mojeską, kobietę niesamowitą i główną oś książki.
Róża  to bohaterka, za którą autorowi należą się ogromne brawa. Stworzył postać, która jest odzwierciedleniem naszej narodowej historii, dramatu i poznając jej losy, wydaje się, aż niemożliwe, żeby jedna osoba to wszystko wytrzymała i mimo wszystko była pogodną, starszą panią. Była bowiem świadkiem hitlerowskiej napaści na Polskę, widziała, co w okresie okupacji działo się w Warszawie, jak zamykano Żydów w getcie, jak mordowano ludzi, widziała Powstanie Warszawskie (autor nie pisze nic o jej ew. udziale, ale wydaje mi się, że nawet biorąc pod uwagę, iż w powstaniu brały udział dzieci, to Róża była jednak jeszcze zbyt młoda), obserwowała zrównanie jej rodzinnego miasta z ziemią i zapewne cieszyła się w dniu wyzwolenia. Później przez kilkadziesiąt kolejnych lat, gdy jedna tyrania zamieniła się w drugą, była dwukrotnie więziona (za każdym razem przez kilka miesięcy), była bita, torturowana psychicznie i fizycznie, straciła wszystkich, którzy dla niej coś znaczyli: przyjaciela z dzieciństwa, męża i dziecko. W 1982r. zaangażowała się publikację podziemnej prasy. 
Na pewno kogoś o podobnych losach mieliście, albo nadal macie w rodzinie lub wśród znajomych.
Róża Mojeska za sprawą autora książki stała się symbolem przeciętnej Polki, którą los i historia zmusiły do takiego, a nie innego postępowania. Jestem pewna, że losy Róży można porównać do losów wielu naszych krewnych. Podobnie z losem jej najbliższych. Dzieci bardzo często odbierano więzionym przez władze komunistyczne rodzicom i oddawano je na wychowanie tym poprawniejszym ideologicznie rodzinom.Także los, jaki spotkał Pawła Mojeskiego nie był niczym nadzwyczajnym. Wszak tablica znajdująca się na murze okalającym więzienie na Mokotowie upamiętnia 283 więźniów politycznych, którzy zostali w tym miejscu straceni w latach 1945-55.
Akcja powieści rozgrywa się na trzech płaszczyznach czasowych – w latach 50. XX w., w okresie stanu wojennego i współcześnie. Te trzy okresy to także trzy ważne etapy życia Mojeskiej. Są to także trzy niezwykle istotne etapy historii naszego kraju.
W latach 50. i 80. Róża (jak wielu jej podobnych) była więziona, a początek XXI w., to okres rozliczeń z przeszłością, poznanie swoich teczek i...właśnie.... Kobieta skrywa w sobie tajemnicę i to wielką, tajemnicę, która ciąży nad nią od wielu lat. Otto Brack wiele lat temu zdradził jej, kto na nią doniósł, wiedział, że Róża, która jest zbyt dobrą osobą, nie zdobędzie się na ujawnienie, kim jest zdrajca, że jest zbyt uczciwa, żeby niszczyć mu życie.
Ale czy na pewno? Czy rozgoryczenie i chęć dokonania rozrachunku ze zdrajcą i okrutną przeszłością nie będzie silniejsza?
Pomocny w rozliczeniu z przeszłością okaże się ojciec Anselm (prawnik z wykształcenia), który przyjeżdża do Warszawy z Anglii. Mnich przedziera się wraz z Różą przez karty dokumentów, przez meandry naszej historii.Odkrywają oni prawdę, która może zniszczyć komuś życie – prawdę tak szokującą, że niejedna osoba mogłaby zabić, aby tylko nie wyszła ona na jaw. Gwarantuję, że będziecie niesamowicie zaskoczeni. 
Dzień kłamstwa to doskonała powieść, najlepsza dot. w/w rozrachunku, jaką miałam okazję w ciągu ostatnich miesięcy czytać. Jest to także lektura z ogromnym bagażem emocjonalnym, lektura w trakcie której wielokrotnie zastanawiałam się, jak ja zachowałabym się na miejscu Róży.
Akcja mimo, iż toczy się na trzech płaszczyznach czasowych jest klarowna, czytelna, a opowiadania Róży Mojeskiej wciągają i przerażają jednocześnie. Ogromne brawa dla autora za doskonałe ukazanie ostatnich prawie 70-ciu lat naszej historii. Za plus i to ogromny poczytuję fakt, że autor zadał sobie bardzo dużo trudu, żeby zgłębić naszą historię, a dzięki książce poznają ją setki tysięcy osób na całym świecie. Ogromny szacunek, że autorowi chciało się chcieć. Sami musicie przyznać, że nasza powojenna historia do łatwych i przyjemnych nie należy. My mamy często z nią ogromny problem, nie lubimy o niej słuchać, uczyć się, a dla cudzoziemca to podwójny wysiłek zgłębić jej meandry.
Jest tylko jeden minusik – realia sądownicze, jakie ukazał autor są realiami, angielskimi, a nie polskimi. I mimo, iż autor wyraźnie to zaznacza w posłowiu, to jednak moim zdaniem zdecydowanie lepiej by było, gdyby zadał sobie trud i prześledził oraz wplótł do książki nasze polskie realia i procedury. Dziwi mnie to, ponieważ biorąc pod uwagę pozostałe aspekty książki (głównie tło historyczne i polityczne) łatwo daje się zauważyć, jak wiele pracy musiał pisarz wykonać, żeby książka powstała.
Jest to jednak tak niewielki mankament, że absolutnie nie wpływa on na przyjemność lektury. Książkę, mimo sporej objętości, czyta się błyskawicznie.
Dzień kłamstwa polecam wszystkim lubiącym powieści sensacyjne, powieści dot. okresu stalinowskiego oraz rozrachunku z tak bolesną dla nas przeszłością oraz osobom szukającym po prostu doskonałej prozy. Gorąco zachęcam do lektury i czekam na wasze wrażenia. Mam nadzieję, że książka przypadnie wam do gustu. Ja od lektury nie mogłam się oderwać. 

Inkwizytor - Mark Allen Smith

Wydawnictwo Hachette, 376 s., Okładka miękka, Moja ocena 5,5/6

Jest to książka, dla której zarwałam noc i teraz w pracy skończyłam czytać, dobrze, że szefa mam wyrozumiałego, czyli siebie:)
Co mamy w Inkwizytorze? Przede wszystkim parę wspólników i to niebanalną. Dwóch mężczyzn (Geiger i Harry) wpada na pomysł własnego biznesu - będą torturować ludzi na zlecenie innych. Nie, źle napisałam, nie torturować, oni będą odzyskiwać informacje, w skrócie OI. I robią to bardzo skutecznie od 10 lat. A ich współpraca jest o tyleż perfekcyjna co dziwna.
Jeden o drugim w zasadzie niewiele wie, nie spotykają się prywatnie, nie wiedzą gdzie partner mieszka, ale wszystko działa idealnie, a firma OI funkcjonuje bez zastrzeżeń.
Z ich usług można skorzystać tylko poprzez wpisanie odpowiedniego hasła na nieszkodliwej z pozoru stronie internetowej i podanie kto jest osobą polecającą. Póżniej potencjalny zleceniodawca wyjaśnia kto jest celem OI. Cel ten zawsze nazywany jest Johnsem. Na ogół jest to Pan Jons, ale zdarzają się też Panie Jons.
Mózgiem w całym przedsięwzięciu, tytułowym Inkwizytorem jest Geiger. Człowiek bez przeszłości, który sam o sobie nic nie wie. Jego obecne życie zaczęło się pewnego mglistego poranka, gdy wysiadł z autobusu w nowojorskim Harlemie. Nie pamiętał kim jest, skąd się tam wziął, jak ma na imię. Nazwisko Geiger pożyczył sobie z albumu H.R. Giger, który dojrzał w oknie wystawowym księgarni. Dodał tylko „e”, ot tak, żeby było symetrycznie, ładniej i już miał nową tożsamość.
Harry i Geiger to jak wspomniałam niebanalna para. Jeden z nich cierpiący na koszmarne migreny i nawracające senne koszmary chodzi w przerwach między sesjami” OI na terapię do psychologa - faceta życiowo przegranego, świeżo po rozwodzie, bez perspektyw na lepsze życie…. Jednak Geiger- pacjent mobilizuje całą wiedzę psychologiczną terapeuty, który chce dowiedzieć się, dlaczego klient jest emocjonalnie martwy i dlaczego nie pamięta nic z własnego dzieciństwa - sprawia wrażenie, jakby narodził się już jako dojrzały mężczyzna. Dzięki niemu życie psychologa za chwilę zacznie przypominać kino akcji.
Geiger mimo, że para się OI ma swoje zasady, taki niepisany kodeks moralny, zawodowy – nie pracuje z dziećmi. Jednak pewnego dnia zleceniodawca zamiast Jonsa dostarcza jego 12 letniego syna. Geiger odmawia wykonania zadania, porywa chłopca i sam staje się Jonsem, jest ścigany przez innego, ale w przeciwieństwie do niego nie mającego żadnych zahamowań OI- Daltona.
Jak dalej rozwinie się akcja nie zdradzę. Napisze tylko, że to jedna z najlepszych powieści sensacyjnych jakie ostatnio czytałam. Akcja wciąga od pierwszej strony i do końca nie puszcza. Malutki niedosyt czułam tylko w związku z przeszłością Geigera. Będąc poddawanym OI przez sadystę Daltona Geiger sięga do swojej podświadomości, dokonuje się w nim coś na kształt cofnięcia się w swoją jażń, przeszłość. Geiger na tyle zapada się w sobie, że nie czuje niewyobrażalnego wprost bólu, jaki zadaje mu Dalton. Dzięki torturom Daltona bardzo wiele dowiadujemy się o Geigerze, o jego przeszłości, ale za mało, nie wszystko zostaje do końca wyjaśnione, a szkoda.  

Wbrew pozorom niewiele w książce znajdziemy krwawych, sadystycznych opisów tortur, czy jakby to Geiger nazwał - OI. Owszem są, ale w ilości dużo mniejszej niż można by się było spodziewać przed rozpoczęciem lektury.

Gorąco polecam Inkwizytora,to świetna pozycja trzymająca w napięciu, z niebanalnymi bohaterami, bardzo wyrazistymi i niebanalną akcją, a w zasadzie pomysłem na nią. 

Liczę na kolejną co najmniej tak dobra pozycję tego samego autora. Czasami warto sięgnąć po książkę pisarza nieznanego, można przeżyć duże, bardzo miłe zaskoczenie.

Poszukiwania - Nora Roberts

Wydawnictwo Świat Książki, Okładka miękka, 448 s., Moja ocena 4,5/6

Chyba większość osób zna Norę Roberts, jej twórczość lub chociażby kojarzy tę autorkę.
Jej książki można znależć dosłownie wszędzie od kiosków poczynając, poprzez księgarnie internetowe, na stacjonarnych kończąc. Pełno ich także na straganach np. w marketach czy na dworcach pkp lub pks. 

Nic dziwnego, książki tej autorki są dobre zarówno na chandrę, jak i na pogodny dzień, sprawdzają się w podróży, jak i w trakcie lektury wieczornej w łóżku.
Większości osób nazwisko autorki zapewne kojarzy się z romansami, ale nic bardziej mylnego. Tzn. Nora Roberts oczywiście pisze romanse i to bardzo dobre, ale nie tylko. Pisze także powieści obyczajowe z lekką nutką sensacji. I taką pozycją jest nowość tej autorki wydana przez Świat Książki.
Tym razem pisarka zabiera nas na niewielką wyspę Orcas znajdującą się przy zachodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, niedaleko Seattle. Główną bohaterką jest zamieszkująca wyspę od niedawna Fiona Bristow, singielka po 30-tce, niezależna, prowadząca szkołę tresury psów i biorąca udział w poszukiwaniach zaginionych osób. W niewielkim domku mieszka wraz z trzema ukochanymi labradorami. Z pozoru wydaje się, że prowadzi szczęśliwe życie, ale to tylko pozory. Bardzo szybko dowiadujemy się dlaczego Fiona przeniosła się z dużego miasta, gdzie miała świetną prace, na niewielką wyspę. Wcale nie (jakby się mogło wydawać) w poszukiwaniu spokoju. Powodem przeprowadzki była przeżyta przez nią tragedia. Fiona jest jedyną żywą ofiarą psychopatycznego zabójcy. Tylko jej udało się uciec i mimo, ze od wydarzenia minął już pewien czas, Fionę nadal dręczą koszmary. Jakby tego było mało, jej narzeczony kilka miesięcy przed ślubem został zamordowany. Takie wydarzenia pokonałyby najtwardszą osobę, ale Fiona z pomocą rodziny i przyjaciół powoli wychodzi na prostą, poznaje nawet niezmiernie interesującego, seksownego właściciela wyjątkowo niegrzecznego, ale też wyjątkowo słodkiego psa, z którym nawiązuje płomienny romans. Wszystko wydaje się toczyć co raz lepiej, aż do dnia, gdy Fiona dowiaduje się, że zostają znalezione zwłoki dwóch kobiet, które zostały zamordowane w identyczny sposób, jak ofiary jej prześladowcy. Zarówno FBI, jak i Fionę poruszają drobne szczegóły (jak np. sposób zawiązania śmiertelnej pętli), których nie podano do publicznej wiadomości, a które zastosował morderca. 
Czyżby zabójca odsiadujący dożywotni wyrok miał kontakt ze swoim naśladowcą? Kolejne pytania podobnie, jak kolejne ofiary zdają się mnożyć w tempie błyskawicznym. Dodatkowo ktoś zaczyna prześladować Fionę.
Jak potoczą się losy Fiony? Czy morderca – naśladowca zostanie złapany zanim do niej dotrze? Co z tak wspaniale rozwijającym się romansem? Czy para ma szansę na wspólna przyszłość? Jakie tajemnice jeszcze kryje Fiona, a jakie jej ukochany?
Na te i inne pytania znajdziecie odpowiedź czytając nową książkę pióra Nory Roberts, do czego gorąco zachęcam.
Poszukiwania to doskonała powieść zarówno na lato, jak i inne pory roku. Ba , uważam, że to jedna z lepszych książek tej autorki. Trzyma w napięciu, bawi, ale także wzrusza. Jak większość książek Nory Roberts tak i ta napisana jest bardzo przystępnym językiem i w doskonałym (mimo wątków miłosnych) absolutnie nie mdłym stylu.
Nora Roberts to świetna autorka, zarówno romansów, jak i powieści sensacyjnych. Ja wolę ten drugi rodzaj jej twórczości, ale wiem, że romanse także mają wiele zwolenniczek.
Pisarka wydała już ponad 190 tytułów w nakładzie ponad 400 mln egzemplarzy. Nic więc dziwnego, że będąc tak płodną i zdolną autorką (oraz wszechstronną od romansu poprzez lekką fantastykę do sensacji) przyciąga do siebie rzesze wiernych czytelniczek. Tym bardziej, że wszystkie jej książki kończą się happy endem. Może nie zawsze, takim jakiego na początku lektury oczekiwaliśmy, ale happy endem.
Poszukiwania to niezwykle wiarygodne studium zarówno małego miasteczka odizolowanego  w zasadzie od świata zewnętrznego (poza sezonem praktycznie nikt tam nie dociera), studium ludzkiego strachu (z każdej kolejnej strony przebija coraz większy strach głównej bohaterki), studium psychiki bardzo zagmatwanej psychopatycznego zabójcy i jego naśladowcy oraz studium namiętności, która rodzi się w trudzie i znoju (dosłownie i w przenośni) pomiędzy dwójką poranionych przez życie bohaterów. Strach, niepewność i bardzo szybkie tempo akcji trzymają w napięciu. Chociaż przyznam szczerze, że przez pierwsze 2-3 rozdziały akcja toczyła się powoli, nawet momentami zbyt powoli, aż sama byłam zdziwiona i zastanawiałam się, co tym razem stało się z autorką, że tak zwolniła tempo akcji, do tej pory każda jej książka rozpoczynała się mocnym uderzeniem, a tu taka niespodzianka. Jednak w kolejnych rozdziałach akcja zdecydowanie przyspieszyła i nie popuściła nawet na moment, aż do końca lektury.
Lubię książki Nory Roberts z wielu powodów,  m.in. za to, że ukazuje ludzi takimi, jacy są bez upiększania i nie prezentuje nam amerykańskiego snu na jawie o ludziach tylko pięknych, bogatych i szczęśliwych. Autorka potrafi ukazać problemy zwyczajnych ludzi, takich jak każdy z nas w sposób bardzo realistyczny, ale jednocześnie tak, żeby czytelnika nie odstraszyć, nie przybić, a wręcz przeciwnie – zachęcić do lektury. 
Mam nadzieję, że i ja zacheciłam was do lektury nowej powieści Nory Roberts. To doskonała lektura na lato:). Gorąco polecam. 

Co do tytułu książki, to wg. mnie można go różnie rozumieć: jako poszukiwanie (które prowadzi Fiona) zaginionych osób; jako poszukiwania ofiary przez psychopatycznego zabójcę; jako poszukiwania samej siebie i wreszcie, jako poszukiwanie miłości i tej właściwej drogi życiowej. 

Tajemnica Mandylionu. - Artur Żamojda

Wydawnictwo Promic, Okładka miękka, Moja ocena 4,5/6

Co mogą mieć ze sobą wspólnego zwyczajny nauczyciel z Białegostoku, napoleoński żołnierz, ikony, stary pamiętnik, tajemnicza dziewczyna oraz rosyjska mafia?

Wydawałoby się że niewiele. Nic bardziej mylnego! Artur Żamojda w swojej  powieści udowadnia nam, że bardzo dużo. Ogniwem, które w/w połączyło był Mandylion. 

Mandylion przedstawia oblicze Chrystusa wpisane w nimb krzyżowy, ukazane na białej chuście, przymocowanej za dwa górne rogi. Centralnym elementem kompozycji jest zamyślone, niekiedy surowe, ale przede wszystkim nieskończenie miłosierne Oblicze Zbawiciela. Na jasnym tle chusty niemal idealnie symetrycznie po oby stronach głowy rozłożone są kosmyki długich włosów i brody. Wokół głowy Chrystusa znajduje się tzw. nimb krzyżowy, atrybut ikonograficzny przysługujący jedynie Zbawicielowi, przypominający o jego śmierci na krzyżu. Na nimbie wypisane są greckie litery oznaczające "Jestem Który Jestem" - imię Boga, przynależne też Boskiej naturze Chrystusa oraz skrót imienia IC XC (ze staro - cerkiewnosłowiańskiego Iisus Christos). Dopełniającym elementem są aniołowie, trzymający górne rogi chusty. Dominuje on w chrześcijaństwie wschodnim. W Kościele katolickim jego odpowiednikiem jest wizerunek typu vera ikon czyli chusta św. Weroniki”.

Mandylion.

Bohaterem powieści jest m.in.  nauczyciel - Andrzej Prybut. Jest to zwyczajny mieszkaniec Białegostoku, który przypadkowo zostaje wplątany w niesamowitą intrygę, której z początku w ogóle nie rozumie, a co gorsza nie zauważa. Staje się też świadkiem morderstwa. Pewnego wieczoru, gdy wraca do domu z przejeżdżającego czarnego jaguara padają dwa strzały w stronę znanego i szanowanego profesora uniwersytetu, wykładającego historię chrześcijaństwa. Andrzej niespodziewanie dziedziczy pewien tajemniczy pamiętnik, a konkretnie dostaje go od umierającego profesora. Zabiera pamiętnik do domu, siada w fotelu i zaczyna lekturę. Nie zdaje sobie sprawy, jakie to będzie miało dla niego skutki, jak bardzo zmieni całe jego (i nie tylko jego) życie. Wokół Andrzeja zaczynają się dziać dziwne rzeczy - bezustannie ma wrażenie, że jest śledzony, wracając z pracy do domu ma wrażenie, że ktoś w nim był pod jego nieobecność. Wieczorami nadal czyta tajemniczy pamiętnik, a historia, która się w  nim znajduje coraz bardziej go fascynuje. Jaką tajemnice kryję pamiętnik, skoro ludzie są gotowi dla niego zabijać? To jedno z wielu pytań, które nasuwały mi się w trakcie lektury.

A morderstwo profesora i dziwne zdarzenia, które spotykają Andrzeja, to dopiero początek.

Zagłębiając się w treść książki oprócz losów Andrzeja, śledzimy losy autora pamiętnika, szlachcica żyjącego na przełomie XVIII i XIX wieku, którego los pozbawił wszystkiego i rzucił w wir burzliwych dziejów okresu napoleońskiego. Zadaniem Prebuta jest strzeżenie zapisków. Równocześnie obserwujemy przemianę bohatera, z początkowo rozbitego odrobinkę ciapowatego, wydawałoby się niezdolnego do udźwignięcia brzemienia, które na niego spadło w...no właśnie w kogo? To już tajemnica, podobnie, jak tajemnicą są dalsze losy pamiętnik, Mandylionu i Natalii - nieznajomej w chuście, która pojawia się nieoczekiwanie w życiu Andrzeja i każe mu nawet za cenę życia strzec pamiętnika. I Andrzej broni pamiętnika przed Jurijem Dychem, rosyjskim mafiosem, bogaczem, znawcą i kolekcjonerem ikon, który chce go zdobyć nie bacząc na przeszkody.

Jeżeli chodzi o treść książki, to pozwolę sobie tylko na małą dygresję - bardzo poruszyły mnie losy osób opisanych w tajemniczym pamiętniku, głównie Stanisława, który starając się bronić rodziny, jeszcze bardziej pogorszył swoją sytuację. Skazany na śmierć ucieka z rąk oprawców, a następnie, dowiadując się o tragicznej śmierci żony i dwójki dzieci, trafia na wojenną tułaczkę.

Tempo książki jest umiarkowanie spokojne, na pewno nie takie, jak np. u Dana Browna czy Kena Folletta, ale niczemu to nie przeszkadza, ponieważ akcja toczy się wartko i jest wciągająca. Książka ma wiele plusów, przede wszystkim taki, że to nasza, polska książka z akcją osadzoną w realiach Polski wschodniej. Dla mnie bardzo interesujące były opisy budownictwa, strojów, obyczajów mieszkańców okolic Białegostoku.

Moim zdaniem Tajemnica Mandylionu powinna zadowolić wszystkich miłośników powieści sensacyjnych.Zachęcam do lektury. 

Obelisk. - Howard Gordon

Wydawnictwo Hachette,  Tytuł oryginalny:Gideon’s War Okładka miękka, 368 s., Moja ocena 5/6

ABY UTRZYMAĆ POKÓJ, MUSI ROZPĘTAĆ WOJNĘ 
to główne hasło książki.

Po Obelisk sięgnęłam z ciekawością, ale i pewną obawą. Obawą, ponieważ na rynku pojawia się coraz więcej thrillerów zapowiadanych przez wydawnictwa, czy samych autorów, jako świetne, rewelacyjne, zapierające dech w piersiach etc. Sami pewnie wiecie, jak to nieraz z tym bywa - można się rozczarować i to bardzo. Ale byłam ciekawa, jak sobie Howard Gordon poradzi z pierwszą książką. Może nie wszyscy kojarzą Gordona, jest to co prawda jego debiut literacki, ale od kilku lat pisze on scenariusze do świetnego serialu  24 godziny z Kieferem Sutherlandem w roli głównej. Ja serial bardzo lubię. Jako scenarzysta Howard Gordon sprawdza się, ale co innego napisać scenariusz, a co innego książkę. Ale nie zawiodłam się. Obelisk wciąga od pierwszej strony, im bardziej zagłębiałam się w  lekturę, tym bardziej zapominałam o całym świecie.

Mamy tu wszystko, czego potrzeba, żeby książka sensacyjna, thriller stała się bestselerem. 
Już w pierwszym rozdziale autor serwuje nam zasadzkę i zabójstwo światowej sławy eksperta. Z każdym kolejnym rozdziałem jest lepiej. Do tego dochodzi niesamowite wprost tempo akcji i wiele niebezpieczeństw, które czyhają na głównych bohaterów. Wiem, wiem fabuła oparta jest na sprawdzonym od dawna scenariuszu, ale w tym przypadku autor zaserwował ją po mistrzowsku.
W Obelisku główne role grają nie byle jacy bohaterowie: bezwzględni terroryści, warta miliardy dolarów platforma wiertnicza (tytułowy Obelisk) oraz dwójka bohaterów Gideon i Kathy, których los połączy w misji ratowania świata i nie tylko:).  Mamy także samotną misję dobrego bohatera i tylko 48 godzin, żeby zapobiegł katastrofie. Czy mu się to uda?

Głównym, samotnym bohaterem w walce przeciwko złu jest Gideon Davis, specjalny negocjator z ramienia ONZ.  Jest on światowej klasy ekspertem, jednym z niewielu na świecie, którzy potrafią pokojowo zakończyć każdy globalny konflikt. Nasz bohater zdecydowanie lepiej radzi sobie w dyskretnej wojnie w zaciszu gabinetów na Kapitolu, niż w walce oko w oko z przeciwnikiem. Musi jednak wykorzystać wszystkie swoje uzdolnienia (a posiada ich niemało), gdy rusza z niebezpieczną misją, by przywieźć do Waszyngtonu amerykańskiego agenta, który przeszedł na stronę wroga. Tym agentem (jak go zapewnia przyszywany wujek Earl) jest brat Gideona - Tillman Davies. Gideon staje przed nie lada wyzwaniem - ma tylko 48 godzin, żeby powstrzymać swojego brata, ocalić Obelisk i życie wielu ludzi oraz  zapobiec globalnej katastrofie. Zadanie jest bardzo trudne ze względu na problemy logistyczne (Gideon samotnie musi przedzierać się przez niedostępną dżunglę ), a także ze względu na więzy emocjonalne. Gideon nie wierzy (mimo dowodów, jakie mu wszyscy przedstawiają), że jego brat mógł sprzeniewierzyć się wszystkim zasadom, przejść na stronę wroga i zostać najbardziej poszukiwanym terrorystą Abu Nasirem. Fakt, bracia w ciągu ostatnich kilku lat oddalili się od siebie, ale nie możliwe, żeby Tillman aż tak się zmienił. Gideon czuje się także winny, że nie zauważył w porę co dzieje się z bratem, nie próbował się z nim pogodzić, pozwolił żeby przepaść między nimi tak bardzo się powiększyła. A przecież mają tylko siebie. Plan przechwycenia agenta kończy się jednak katastrofą. Gideon jadąc z lotniska wpada w zasadzkę dżihadystów, cudem uchodzi z życiem. O jego przybyciu do stolicy Mohanu wiedziały 3 osoby, wszystkie godne zaufania, więc kto zdradził? Kto jest kretem? Gideon musi porzucić dyplomację i przedzierając się przez rozdarte wojną domową państwo - sułtanat Mohan, dotrzeć do Obelisku - najnowocześniejszej platformy wiertniczej, zajętej przez terrorystów. A na platformie kolejne niespodzianki i problemy. Wspierany przez piękną Kate Murphy podejmuje się szaleńczej misji ratunkowej. A czas biegnie nieubłaganie. Jak zakończy się akcja Gideona? Czy uda się ocalić Obelisk? Czy dobry okaże się dobrym, a zły złym? Czy bracia pogodzą się? Czy zdołają zapomnieć o rodzinnej tragedii z dzieciństwa? Tego dowiecie się czytając Obelisk. Gorąco zachęcam. 

Ścigany- Simon Kernick

Tytuł oryginalny Relentless,  Wydawnictwo Albatros, Okładka miękka,  352 s., Moja ocena 6/6 (głównie za tempo akcji)

O tej właśnie powieści Harlan Coben napisał: ;Kernick pisze z nogą przyciśniętą do pedału gazu. Trzymaj się mocno! Jeden telefon od przyjaciela powoduje, że spokojne popołudnie Toma Mertona, sprzedawcy oprogramowania i przykładnego ojca rodziny, zamienia się w surrealistyczny koszmar. Jack Calley, prawnik, z którym nie miał kontaktu od lat, przerażony błaga go o pomoc. Zanim rozmowa zostanie przerwana, Tom słyszy w słuchawce, jak nieznani prześladowcy mordują jego przyjaciela. Słyszy też coś jeszcze, co zmusza go do ucieczki. Jack podaje im jego adres. W jakim celu? Kogo może interesować miejsce zamieszkania człowieka, który prowadzi tak bezbarwne, bezkonfliktowe życie? To dopiero początek, mnożą się kolejne zagadki. Ktoś tropi Toma z wyjątkową bezwzględnością, jego żona Kathy, pracownica uniwersytetu, dosłownie rozpływa się w powietrzu, zostaje wrobiony w morderstwo... 

A to dopiero początek. Dałam książce ocenę najwyższą, jak napisałam- za tempo akcji, bo akcja u Kernicka na prawdę pędzi, jak kolejka górska. Dodatkowym plusem wg. mnie  jest fakt, że niemal cała akcja książki rozgrywa się w ciągu zaledwie dwóch dni, a miałam wrażenie, że trwa dłużej. Schemat powieści jest bardzo podobny do książek autorstwa Harlana Cobena, ale na tym podobieństwo się kończy. Wiem, wiem, wielbiciele Cobena zaraz mnie zakrzyczą, ale moim zdaniem Kernick jest o wiele lepszy niż Coben. Poniżej - wywiad z Kernickiem na temat jego książki- Ścigany.

Simon Kernick

To pierwsza książka Kernicka,którą przeczytałam, ale po następne na pewno sięgnę (tym bardziej, że mój prywatny mikołaj mnie obdarował czterema:)), a poza tym styl pisarski autora bardzo przypadł mi do gustu. Autor potrafi czytelnika zaskoczyć i obudzić w nim napięcie.

Okładka oryginalnego  wydania.

MORDERSTWA W MIDSOMER

Morderstwa w Midsomer - to jedna z moich ulubionych serii kryminalnych. Akcja odbywa sie w na pozór spokojnym, fikcyjnym hrabstwie Midsomer. Na pozór, gdyż często zdarzają się tam tajemnicze morderstwa.

Główną postacią jest nadinspektor Tom Barnaby, który wraz ze swoim pomocnikiem stara się rozwiązać zawikłane sprawy morderstw w Midsomer.

Głównym bohaterem serii jest detektyw Nadinspektor Tom Barnaby - oddany swej pracy inspektor Barnaby, stara się rozwikłać przyczyny zagadkowych morderstw, które w Midsomer zdarzają się nadspodziewanie często. Dociekliwy, prowadzi dochodzenie metodycznie, jest uczciwy i zawsze stara się znaleźć prawdziwego sprawcę wszystkich przestępstw. W przeszłości pracował pewien czas w MI6. Barnaby jest racjonalistą, poświęca się pracy, często odwołuje umówione wcześniej spotkania z żoną lub wybiega z restauracji, by móc jak najszybciej rozwiązać sprawę.

Książki mają niepowtarzalny klimat. Wszystko dzieje się na prowincji, w zamkniętych społecznościach wsi i miasteczek hrabstwa Midsomer (które jest miejscem fikcyjnym), gdzie pod fasadą normalności, równo przyciętych trawników oraz spotkań przy herbatce lub w pubie, skrywają się przeróżni ekscentrycy, zdrady są na porządku dziennym, a dewiacje seksualne równie częste co homoseksualizm. Z tego wszystkiego wyróżnia się nadinspektor Barnaby, który wraz z żoną mógłby uchodzić z wzór normalności. Wszystko to jest pokazane z przymrużeniem oka, tak samo jak duża liczba zgonów, co wydaje sie dziwne, gdyż Midsomer, jest raczej małym wiejskim hrabstwem.

Zabójstwo w Badger's Drift  to pierwsza część przygód inspektora Barnaby'ego i sierżanta Troya, którzy rozpoczynają śledztwo dotyczące z pozoru naturalnej śmierci starej panny Simpson. Okazuje się, że Badger's Drift nie jest tak spokojną i bezpieczną wioską, na jaką wygląda, a jej mieszkańcy ukrywają mniej lub bardziej nieprzyjemne dla nich tajemnice. Gdy policyjne dochodzenie zaczyna ujawniać to zaskakujące oblicze wsi, popełnione zostaje kolejne, makabryczne zabójstwo. Powieść znalazła się na liście 100 najlepszych powieści kryminalnych wszech czasów, a Caroline Graham otrzymała za nią nagrodę Macavity Award!

Śmierć pustego człowieka to drugi tom serii.  Amatorski teatr w Causton przygotowuje się do wystawienia Amadeusza. Atmosfera w teatrze staje się coraz bardziej napięta. Wiele nerwowości wprowadza apodyktyczne zachowanie reżysera, Harolda Winstanleya, oraz złośliwość odtwórcy roli Salieriego - Eslyna Carnichaela. Tuż przed premierą Esslyn dowiaduje się o zdradzie swej młodziutkiej żony z innym członkiem zespołu, co powoduje, że w trakcie przedstawienia zaczyna zachowywać się, jakby oszalał. Ale prawdziwe coup de theatre widzowie mają okazję obejrzeć pod koniec sztuki. Całe szczęście, że są tam też policjanci: nadinspektor Barnaby i sierżant Troy.

Na razie tylko te dwie części mam za sobą z czego bardzo się ciesze, ponieważ jeszcze dużo  wspaniałej lektury przede mną.

Poza tym brytyjska tv nakręciła serial kryminalny oparty na w/w serii książek. Akcja (podobnie jak w książkach) odbywa się w na pozór spokojnym, fikcyjnym hrabstwie Midsomer. Na pozór, gdyż często zdarzają się tam tajemnicze morderstwa. Podczas 67 odcinków, w Midsomer miejsce miały aż 132 podejrzane zgony, w tym 113 morderstw, sześć samobójstw, pięć śmierci z przyczyn naturalnych oraz osiem w wypadkach.

Jeżeli lubicie dobre kryminały, pozorną sielskość angielskiej wsi i małych angielskich miasteczek, detektywów, którzy nigdzie się nie spieszą, zachęcam zarówno do przeczytania serii książek autorstwa Caroline Graham, jak i obejrzenia serialu nakręconego na ich podstawie.
Poniżej Caroline Graham z aktorami odtwarzającymi główne role w serialu Morderstwa w Midsomer i trailer z serialu

ŚLEPA ZEMSTA- ERICA SPINDLER

 

Wydawnictwo:  Harlequin

Oprawa: miękka Stron: 480   Moja ocena 5/6

W Nowym Orleanie, zniszczonym przez huragan Katrina, policja dokonuje makabrycznego odkrycia - na składowisku lodówek w jednej z zamrażarek leży sześć kobiecych dłoni. Brak jakichkolwiek śladów powoduje, że śledztwo prowadzone przez trzymającą się twardo regulaminu kapitan Patti O'Shay zostaje umorzone. Dla Patti to duży wstrząs, zwłaszcza że przeżywa też osobistą tragedię. Jej mąż, kapitan policji, został brutalnie zamordowany, prawdopodobnie przez grasujących w zniszczonym mieście szabrowników. Po dwóch latach policja odkopuje w miejskim parku zwłoki kobiety pozbawione prawej dłoni. Patti znów prowadzi śledztwo, z tym większą determinacją, że w pobliżu miejsca zbrodni odnaleziono odznakę jej męża. Tym razem jednak postanawia odrzucić wszystkie zasady, którymi się kierowała. Naraża na szwank nie tylko karierę zawodową, ale także własne życie...
To kolejna książka tej autorki, którą przeczytałam. Wyszperałam ją na półce w mojej ukochanej bibliotece. Nie jest to żadna nowość bo wydana u nas została w 2009r., a od tego czasu autorka opublikowała kilka innych pozycji, wydawało mi się, że wszystkie książki Erici znam, a tu takie zaskoczenie...
Lubię książki Spindler, dobrze się je czyta, przeczytałam już chyba większość, ale moim zdaniem czegoś im brakuje-podobnie jest ze Ślepą zemstą-brak w niej tego "czegoś", co trudno zdefiniować, odrobiny napięcia, akcji, która by sprawiła, że nie mogę się od książki oderwać. Czyta się dobrze, nawet bardzo dobrze, ale gdy w połowie przerwałam czytanie na 2 dni, wcale nie żałowałam. Z powodu braku tego "czegoś" wystawiam książce ocenę 5/6.
Na prawdę wciągnęła mnie dopiero końcówka i ujawnienie, kto był odpowiedzialny za wszystko, byłam wierzcie, totalnie zaskoczona. Nawet nie brałam pod uwagę takiej możliwości. I za samo zakończenie daję autorce 6/6.
Książkę na pewno warto przeczytać, ale nie koniecznie trzeba ją kupować (chyba, ze okazyjnie w antykwariacie albo na allegro). Jeżeli chcecie przeczytać Ślepą zemstę-poszukajcie na półce w waszej bibliotece.