Rzymska przepowiednia - Jon Trace

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 520 s., Moja ocena 5,5/6
Kolejne spotkanie z byłym księdzem Tomem Schamanem i piękną włoską policjantką Valentiną Morassi. Początek ich znajomości autor opisał w Spisku weneckim, który recenzowałam o tutaj!!! 
Akcja Rzymskiej przepowiedni rozgrywa się kilka miesięcy po wydarzeniach, które miały miejsce w Wenecji. Policyjna góra doceniła osiągnięcia Valentiny opisane w Spisku weneckim i dziewczyna dostała awans na kapitana carabinieri, jest najmłodszą (29-letnią) i najładniejszą pania kapitan w szeregach tej formacji. Z kolei Tom tułał się trochę po Europie, podejmował różne prace, dorabiał nawet jako Pluto w paryskim Disneylandzie, aż otrzymuje zaproszenie od Valentiny i udaje się do Rzymu. Zanim jednak wyląduje w Wiecznym Mieście, ma tam miejsce wydarzenie, które w znacznej mierze zdeterminuje przebieg najbliższych dni. W przedsionku rzymskiej bazyliki Santa Maria in Cosmedin przy słynnych Ustach Prawdy zostaje znaleziona odcięta ludzka dłoń. Tak sobie po prostu ta dłoń leży. Rzymska policja zostaje postawiona w stan gotowości. Niebawem na ulicy zostaje aresztowana piękna, młoda zakrwawiona kobieta, która twierdzi, że jest starożytną wieszczką, uciekającą przed złowrogą mocą...Kasandrą.

Santa Maria in Cosmedin (Wikipedia)

Bocca della Verita (Wikipedia)

A Usta Prawdy pojawią się w książce jeszcze kilkakrotnie. Bocca della Verità to okrągły, marmurowy medalion, o średnicy ok. 175 cm, przedstawiający oblicze brodatego bóstwa. Istnieje wiele teorii na temat jego pochodzenia i funkcji. Jego wiek szacowany jest na ponad 2000 lat. Uważa się, m.in. że medalion mógł być przykrywą zbiornika na wodę, częścią fontanny lub też służyć jako pokrywa wejścia do antycznego wodociągu. Wg legendy, rzeźba pełniła funkcję wykrywacza kłamstw – podejrzany wkładał dłoń w usta, które miały zamykać się, odgryzając kończynę, gdy osoba mówiła nieprawdę.
Tom wraz z Valentiną starają się rozwiązać mroczną zagadkę. Jednak będzie to trudniejsze niż się mogło z początku wydawać. Ktoś podkłada ogień w mieszkaniu Valentiny i Tom ledwo uchodzi z życiem. Na skutek intryg przełożonego policjantka wraz ze współpracownikiem zostaje zawieszona. Mimo to Valentina wraz z Tomem nadal prowadzi prywatne śledztwo.
W międzyczasie znajdują specyficznie okaleczone zwłoki tuż nad brzegiem Tybru. Przy czym ku ich zdziwieniu okazuje się, że krew z ubrania rzekomej Kasandry to zupełnie inna krew niż ta z odciętej ręki, czy znalezionych zwłok. Wszystko coraz bardziej się gmatwa, wszystkie poszlaki nawzajem się wykluczają.
Na dodatek okazuje się, że kobieta podająca się za Kasandrę cierpi na rozdwojenie jażni.
A to tylko początek. Wpadają na trop czegoś, czego z początku nie potrafią ogarnąć, a czego korzenie sięgają 2000 lat wstecz, złotego okresu antycznego Rzymu. To jednak dopiero czubek góry lodowej, zła z którym muszą się zmierzyć, na prawdę wielkiego zła.
Ich przeciwnicy okażą się potężniejsi i bardziej szaleni niż się obojgu wydawało, a kryją się w cieniach rzymskich kościołów i gabinetach władzy.
Tymczasem ktoś odtwarza kolejne okrutne legendy z przeszłości miasta, pojawiają się kolejne trupy, zagrożenie wzrasta.
Razem z Tomem i Valentiną tropimy krwawe tajemnice sprzed wieków, spiski, wędrujemy między najwspanialszymi budowlami Wiecznego Miasta, walczymy na gotyckich placach, w majestatycznych katedrach i posępnych katakumbach Rzymu. A tempo akcji nie spada nawet o odrobinę.
Zakończenie jest zaskakujące i niezwykle smutne, okaże się bowiem, że antyczny kult służył do wyjątkowo obrzydliwych praktyk.
Więcej nie zdradzę. Zachęcam za to do sięgnięcia po książkę.
Bardzo podobała mi się I część cyklu o Tomie Schamanie i Valentinie Morassi, Spisek wenecki. Śmiało jednak mogę napisać, że Rzymska przepowiednia jest jeszcze lepsza. Mam nadzieję, że to nie koniec serii i z każdą kolejną książką będzie jeszcze lepiej. 
Bohaterowie są sympatyczni, inteligentni. W trzon głównej akcji wplecione są odniesienia do okresu antycznego (w przypadku Spisku weneckiego byli to Etruskowie, teraz mamy okres antycznego Rzymu), przy czym historia jest tak zaserwowana, że nikogo nie znudzi, autor bardzo umiejętnie wplata co bardziej intrygujące wątki rzymskiej historii w treść książki i potrafi zbrodnie i przepowiednie antyczne przenieść na grunt XXI w. Napięcie nie spada ani przez moment. Do tego opis wspaniałego miasta, jakim jest Rzym + niebanalne zakończenie. Czego chcieć więcej? Tylko czasu na czytanie:)
Zachęcam do sięgnięcia po obie części przygód Toma i Valentiny, gdyby jednak najpierw trafiła do was Rzymska  przepowiednia, śmiało czytajcie, w książce znajdziecie sporo przypomnień i nawiązań do zdarzeń ze Spisku weneckiego, na pewno nie poczujecie się zagubieni.
Obie części możecie kupić na stronie wydawnictwa z 25% rabatem  o tutaj!
Polecam także inne książki Wydawnictwa Hachette, które recenzowałam:
Inkwizytor 
Dzień kłamstwa 
Gra z mordercą
Pozwól mi odejść
Kochałam psychopatę
Cena mojego życia
Obelisk
 

 

Spisek wenecki - Jon Trace

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 522 s., Moja ocena 5,5/6
Tom Shaman, główny bohater cyklu świetnych kryminało-thrillerów autorstwa Jona Trace'a jest księdzem. Swoją posługę pełni w Los Angeles,  w najniebezpieczniejszych dzielnicach tego miasta.
Pewnego dnia jest świadkiem gwałtu na młodej dziewczynie. W jej obronie zabija obu napastników, a co za tym idzie zgodnie z wiarą katolicką, popełnia śmiertelny grzech. Dręczony zarówno wyrzutami sumienia, jak i rozczarowany latami dotychczasowej posługi, porzuca swoje dotychczasowe zajęcie, przestaje być księdzem i w sumie nie bardzo wie co z sobą ma dalej zrobić. Za sprawą tajemniczego impulsu decyduje się w spontaniczną podróż do Wenecji. Od samego początku ma pecha, ginie mu bagaż i zostaje tylko z tym co ma na sobie. A po kilku godzinach od przybycia do Wenecji, idąc na spacer znajduje w kanale zwłoki brutalnie zamordowanej nastolatki. Na miejsce zbrodni przybywa wenecka policja, która po zapoznaniu się z przeszłością Toma uznaje go za jednego, a właściwie jedynego podejrzanego.
Ale to nie koniec, a w zasadzie dopiero początek problemów i naprawdę wielkich kłopotów. Kobieta, urocza, seksowna Tina, którą Tom poznaje już pierwszego dnia pobytu w Wenecji i z którą spędza naprawdę upojne chwile, okazuje się być zupełnie inną osobą, niż wyobrażał to sobie Tom i wyrządza mu wielką krzywdę. A na Toma zamiast odpoczynku czeka istny koszmar: miastem wstrząsa seria okrutnych, rytualnych morderstw, z których zabójstwo nastolatki było najłagodniejszym. Co ciekawe na ciele dziewczyny odkryto dokładnie 666 ran kłutych. Wiadomo z czym wiąże się taka liczba – z satanistami. Takie skojarzenie przychodzi też do głowy weneckim policjantom, którzy zapraszają Toma do współpracy. Tom łączy siły z wenecką policjantką Valentiną Morassi (na marginesie, chyba najlepiej ubraną policjantką świata). Razem zagłębiają się w najmroczniejsze sekrety historii miasta, rozciągające się od czasów starożytnej cywilizacji siedem wieków przed Chrystusem, przez zepsucie i rozwiązłość osiemnastowiecznej Italii, po półświatek współczesnej Wenecji. Podążając tropem rytualnych mordów, Tom i Valentina wpadają na ślad śmiertelnie niebezpiecznego sekretu, przez stulecia utrzymywanego w tajemnicy: bezcennej, etruskiej mozaiki, nazywanej Bramami Piekła.
Więcej treści już nie opiszę. Starałam się tylko nadmienić o tym, co czeka czytelnika w trakcie zagłębiania się w kolejne strony Spisku weneckiego. Autor, zupełnie mi wcześniej nieznany, stworzył doskonały thriller i kryminał w jednym. Jedno rytualne, a co za tym idzie niezwykle krwawe zabójstwo goni kolejne, akcja z każdym rozdziałem przyspiesza coraz bardziej, a wszystko to w zaułkach i kanałach najpiękniejszego moim zdaniem miasta – Wenecji.
Fabuła toczy się dwutorowo. Od pierwszego rozdziału śledzimy akcję rozgrywającą się współcześnie i w 666 r. p.n.e. później z VII w p.n.e. akcja przenosi się do XVIII w. Tutaj ogromny plus dla autora za bardzo wierne przedstawienie świata Etrusków z VII w. p.n.e. 
Atutem jest także doskonałe oddanie weneckich realiów, zaułków, kanałów, kanalików, domów i pałaców, do których nie maja raczej szans zajrzeć turyści i specyficznej dla tego miasta mentalności mieszkańców.
Mimo, iż akcja jest dwutorowa, jest bardzo dobrze zarysowana, nic się nie myli,  a przeskoki o kilka – kilkanaście stulecie wstecz, w niczym nie zakłócają lektury.
W książce każdy (no prawie) znajdzie coś dla siebie: jest sporo historii (zaserwowanej tak, że nikogo nie znudzi), jest zwiedzanie Wenecji (ale niekoniecznie trasą stricte turystyczną), są opisy pysznych dań kuchni włoskiej, jest romans (krótkotrwały, ale zawsze), są pościgi (a tak w Wenecji, pościg na wodzie to też pościg, prawda?!), jest wartka akcja, są makabryczne zbrodnie, rozczłonkowane prawie poszatkowane zwłoki i wielka tajemnica. Czyli mamy wszystko, czego potrzeba, żeby książka stała się doskonałą, wciągającą lekturą. Żeby to wszystko posklejać sensownie i stworzyć lekturę wartą przeczytania, potrzebny jest pisarz z darem i ten dar Jon Trace na pewno posiada. Brawa należą się także za bardzo wyraziste postacie, doskonale wręcz odmalowane, zarówno po stronie tych dobrych jak i złych.
Zachęcam do lektury, a ja na pewno sięgnę po kolejną książkę Jona Trace'a. Mam nadzieję, że kolejna pozycja tego autora utrzyma poziom, a Spisek wenecki zasługuje na tak wysoką (jak moja) ocenę.

Kocham Wenecję, w tym roku byłam tylko 2x w tym mieście, ale w ub. latach ze względów zawodowych bywałam po 6-7 razy każdego roku.Poniżej jedno ze zrobionych przeze mnie zdjęć. Miasto ma w sobie taką magię, że można robić w nim setki zdjęć i żadnego się nie powtórzy.