Na cienistej plaży - Barbara Freethy

Wydawnictwo Bis, Okładka miękka, 325 s., Moja ocena 5-/6
Idealna lektura na poprawę humoru i na leżakowanie w łóżku. Książkę bardzo szybko się czyta, akcja wciąga, jest lekko, przyjemnie, ale z dreszczykiem sensacji i romansu w tle. Po kolei jednak:)
Na cienistej plaży, to II część cyklu o Zatoce Aniołów. I część opisywałam tutaj,
III część Trzy twarze Ewy, mam nadzieje, że uda mi się jutro przynieść z Salonu Ciekawej Książki .
Na cienistej plaży bardziej mi się podobało niż I część, stąd ocena też wyższa. 
Akcja rozgrywa się ponownie w urokliwym nadmorskim miasteczku położonym nad słynną Zatoką Aniołów. Miasteczko jest o tyle niezwykłe, że miłość przeplata się tam ze zbrodnią, a do tego dołącza magia i anioły, które (jak głosi legenda)  pojawiają sie zawsze wtedy, gdy ktoś najbardziej ich potrzebuje. 
Tym razem główną bohaterką jest 30-letnia Laureen Jamison, która wraca do miasteczka po 13 latach nieobecności. Rodzinną miejscowość opuściła w dramatycznych okolicznościach, tuż po śmierci i pogrzebie jej młodszej siostry Abby, która została bestialsko zamordowana. Początkowo podejrzenie padło na Shane'a chłopaka Laureen. Jednak to był fałszywy trop. Laureen wraz z matką nie mogły znieść atmosfery panującej w miasteczku, współczujących spojrzeń i życia ze świadomością, że morderca Abby może być wśród nich, dlatego wyjechały do innego miasta. W rodzinnym domu został tylko ojciec Laureen. Po latach córka wraca do ojca, gdy dostaje od sąsiadów coraz bardziej niepokojące wiadomości o jego chorobie. Postanawia zabrać ojca do siebie. Jednak wszyscy są temu przeciwni w myśl zasady, że starych drzew się nie przesadza. Laureen ma więc nie lada problem - jak rozwiązać kwestię choroby ojca i opieki nad nim. 
Dodatkowo dochodzi kwestia ciągle żywego w jej pamięci morderstwa siostry. Sprawy zabójstwa Abby do tej pory (mimo upływu lat) nie rozwikłano. Próbuje to po latach zrobić Mark Devlin, który pragnie nakręcić filmową rekonstrukcję zbrodni zabójstwa. Laureen jest temu przeciwna i z całą stanowczością postanawia Devlinowi przeszkodzić w jego zamiarach. Czy jej się to uda? Czy uda się rozwikłać w końcu zagadkę morderstwa Abby?
Kolejną kwestią jest ciągle istniejące (i to z jaką siłą:)) uczucie miedzy Laureen i Shanem. Okres 13 lat, w trakcie których nie widzieli się, absolutnie niczego nie zmienił w namiętności, jaką do siebie kiedyś czuli.
Czy jest jeszcze szansa dla związku tych dwojga? A może mroczna przeszłość mimo wszystko zwycięży?
II część cyklu o Zatoce Aniołów jest w pewnym sensie kontynuacją I części (wielu bohaterów znanych z poprzedniego tomu w tym także występuje), ale jednocześnie jest to odrębna historia, każdą część można czytać niezależnie.
Co istotne autorka nie ogranicza się do zamkniętego kręgu Laureen i jej problemów. Ciekawy wątek stanowią także losy pozostałych mieszkańców miasteczka, m.in. nieudanego małżeństwa szeryfa z wyjątkowo niepasującą do niego kobieta, czy wielkiego uczucia jakie łączy pozostającego w śpiączce Colina z jego żoną i ich nienarodzoną córeczką. A scena, która pisarka umieściła w epilogu wyjątkowo mnie poruszyła. 
Na cienistej plaży to pół na pół opowieść obyczajowo-sensacyjna z silnym wątkiem romantycznym, lekka,  przyjemna i słoneczna lektura. Bardzo ciekawie ukazane jest życie w niewielkiej społeczności, jaką jest nadmorskie miasteczko. Bardzo szybko okazuje się, że z pozoru sielska miejscowość wcale taką nie jest i nie wszyscy mieszkańcy są rzeczywiście tak przyjaźni, jakby się zdawało. Nie wszystkim także jest na rękę powrót Laureen i rozgrzebywanie starych spraw.
Książka wydaje się być prostą opowieścią, ale ma w sobie to coś, co sprawia, że od lektury nie mogłam się oderwać. 
Jeżeli szukacie lekkiej, wciągającej,  ale i intrygującej lektury, cykl o Zatoce Aniołów sprawdzi się doskonale.

Tajemniczy książę - Jo Beverly

Wydawnictwo Bis, Okładka miękka, 464 s., Moja ocena 5/6
Jeszcze nigdy nie dałam romansowi historycznemu tak wysokiej oceny, ale też nigdy tak dobrego nie czytałam.
Jo Beverly była dla mnie całkowicie nie znaną autorką, ale po tej lekturze wpisuje ją na listę moich ulubiony pisarek. Beverly zabrała mnie do XVIII wiecznej Anglii, w świat arystokracji, pięknych sukien, rozbójniczych awantur, gorących uczuć, przystojnych kawalerów. Oklepane, mdłe? 
Może, ale jakże przyjemnie się czytało i przebywało w tym świecie:).
Mamy rok 1760, główną bohaterką jest piękna (bo jakże by inaczej) Bella Barstowe. Dziewczyna zostaje uprowadzona z rodzinnego domu. Powód prozaiczny, żadna tam wielka miłość tylko pieniądze. Jednak porywacze źle trafili, nie na jakąś głupiutką gąskę, która będzie cicho siedzieć i czekać aż ją uratują. O co to to nie. Bella ucieka, a schronienie znajduje w najmniej odpowiednim miejscu dla młodej, ładnej, pochodzącej z dobrego domu panienki - w tawernie na obrzeżach miasta. I w tym momencie zaczynają się jej prawdziwe problemy. Można powiedzieć, że sprawdza się przysłowie – z deszczu pod rynnę. Bella staje się ofiarą napastliwości kilkorga mężczyzn, gości tawerny i nie wiadomo (a raczej wiadomo...) jakby się to skończyło, gdyby na ratunek dziewczynie nie ruszył, szarmancki, przystojny kapitan Rose, który postanawia pomóc młodej damie znajdującej się w opałach. Efekt jest taki, że wyswobodzona z opresji Bella ucieka na jego koniu. Gdy dociera do domu zostaje uwięziona przez rodzinę, która nie mogąc zapanować w tradycyjny sposób nad dziewczyną, postanawia ją uwięzić. Wg nich nie mogąc zapanować, bo wg Belli jest ona po prostu więźniem paskudnego, chytrego brata i głupiej, histerycznej siostry.
Bella od zawsze była czarną owcą w rodzinie. Jak sama twierdzi,gdyby żyła w innych czasach, z pewnością zamknięto by ją w klasztornej celi i wyrzucono klucz. Ponieważ było to jednak niemożliwe, uwięziono ją w rodzinnej posiadłości, w Carscourt. Pozbawiono ją przy tym pieniędzy, nowych ubrań i zabroniono wychodzenia na dwór. Cały czas spędza z paskudną siostrą i jeszcze gorszym bratem Agustusem, chytrym tłuściochem o rumianych policzkach i małych, świdrujących oczkach.
Mijają 4 lata, Bella żyje niczym mniszka, gdy nagle dostaje wiadomość, że odziedziczyła spadek i to bardzo duży, bo w kwocie 15 tys. funtów. Spadek ten zapisała jej ukochana prababcia, pomijając przy tym całkowicie Augustusa, chytrego brata Belli i Lucindę, ową histeryczną siostrę. Warunek jest jednak taki, że Bella w ciągu godziny wraz z adwokatem prababci musi opuścić rodzinne więzienie, co też dziewczyna niezwłocznie czyni.  Bella mimo, iż spadek należy się prawnie jej, wcale tak łatwo go nie otrzyma, będzie do niego prowadziła długa i wyboista droga.
W dalszych perypetiach, m.in. w wymierzaniu kary wstrętnemu bratu (za co, nie zdradzę) pomaga jej po raz kolejny przystojniacha, czyli znany już nam kapitan Rose, który okazuje się kimś zupełnie innym, niż na początku sądziła Bella.
Dalszych losów tej pary nie zdradzę, napiszę tylko, że czekają na nich niesamowite wręcz przygody, a iskrzyć między nimi będzie od samego początku.
Tajemniczy książę to książka wciągająca, książka o tajemnicy, miłości, przygodach i problemach rodzinnych. Trochę przypomina mi bajkę o Kopciuszku, który zostaje wyratowany ze szponów złej rodziny przez pięknego, walecznego kawalera. Ale nie jest to zwykły Kopciuszek, bo Bella ma charakterek, oj ma, jest niezwykle odważna i wyemancypowana, jak na połowę XVIII w., przy tym ma niewyparzony język, jest pomysłowa i inteligentna, co w tamtych czasach było niedopuszczalne, a co w połączeniu z lekkim piórem Jo Beverly, daje gwarancję świetnej zabawy.
Jak na wstępie wspomniałam, nie bez powodu daję książce tak wysoką ocenę. 
Przede wszystkim ujął mnie język, jakim operuje autorka, prosty, lekko sarkastyczny, bardzo plastyczny. W trakcie lektury miałam wrażenie, jakbym razem z bohaterami przeżywała wszystkie przygody.
Poza tym książka ma niesamowite tempo, ani przez chwile się nie nudziłam no i to poczucie humoru, kilkakrotnie czytając o kolejnych przygodach Belli, zaśmiewałam się do łez.
Tajemniczy książę to bez wątpienia jeden z najlepszych historycznych romansów, jakie czytałam. Po ostatnich moich lekturach, które aż ociekały tragizmem, II wojną i martyrologią, tego typu lektura była mi niezbędna. Szukałam lekkiej, porywającej i zapewniającej miłe spędzenie czasu książki i taką znalazłam. Polecam wam lekturę Tajemniczego księcia. A ja z  pewnością sięgnę po kolejny romans autorstwa Jo Beverly, może nie od razu (raczej na pewno nie), bo co za dużo to nie zdrowo, ale wkrótce...

Jo Beverley, z domu Mary Josephine Dunn (ur. 22 września 1947 w Lancashire , Anglia ) kanadyjska pisarka zabytkowego romansu i powieści. Jej prace są uważane za bardzo dobre, pełne szczegółów historycznych i rozciągające się w granicach historycznych gatunków romantycznych fikcji. Zostały one przetłumaczone na wiele języków, a ona otrzymała kilka nagród. 






A poniżej fragment I rozdziału...na zachętę:)
 Rozdział 1
 Dover, rok 1760
  Śmiech może przybierać różne formy, odzwierciedlać różne stany emocjonalne: od czystej radości szczęśliwego dziecka po chichot szaleńca. Śmiech, który zakłócił ciszę pogrążonego w ciemności i mgle Dover brzmiał jak rechot okrutnego drapieżcy, który dopadł właśnie bezbronną ofiarę.
  Jego dźwięk sprawił, że podążający ulicą mężczyzna się zatrzymał.
  Po lewej woda uderzała o nabrzeże, a wiatr szarpał takielunkiem przycumowanych statków. Nieco dalej pobrzękiwała metalicznie boja, podskakując na wysokiej fali. Po prawej latarnie zawieszone na pobliskim budynku rozpraszały nieco mgłę, dostarczając jedynie tyle światła, by dało się wyminąć co bardziej pokaźne przeszkody – zaśmiecające nabrzeże zwoje lin, fragmenty gnijących bali i połamanych beczek, z których wyciekała cuchnąca zawartość.
  Mężczyzna potrząsnął głową i ruszył dalej, lecz śmiech rozległ się znowu, tym razem przerwany ostrym słowem. Nie był w stanie zrozumieć, co zostało powiedziane, głos brzmiał jednak, jakby należał do kobiety.
  Co prawda mógł to być chłopiec okrętowy, z którego podśmiewali się marynarze, lub dziwka doskonale wiedząca, jak przetrwać w niebezpiecznej okolicy. Nic, czym powinien lub chciałby się interesować.
  Lecz potem usłyszał kilka następnych słów. Wypowiedzianych wyższym, pełnym napięcia, lecz władczym tonem. Nie chłopiec. I niemal na pewno nie dziwka. Ale co przyzwoita kobieta mogłaby robić w porcie w zimny październikowy wieczór?
  A niech to wszyscy diabli! Spędził na morzu dwie doby, przemarzł i nie mógł się już doczekać smacznego posiłku oraz ciepłego łóżka czekającego nań w tawernie Busola. Rankiem zamierzał opuścić Devon i wrócić do domu.
  Nasłuchiwał przez chwilę, lecz nie usłyszał nic więcej.
  Cokolwiek się tam działo, zapewne było już po wszystkim. Jednak kolejny wybuch głośnego, wulgarnego śmiechu i towarzyszące mu pogwizdywania sprawiły, że zaklął znowu i skierował się w stronę źródła hałasu. Jedna z rzucających przymglone światło kul wskazywała zapewne wejście do tawerny, ale poza tym niewiele dało się dostrzec.
  Gdy podszedł bliżej, zobaczył dwa niewielkie okna, umieszczone po obu stronach krzywych drzwi i zakryte okiennicami z listewek. Przez szpary w drewnie przenikały smugi mdłego światła. A także dym tytoniowy, woń piwa, zarówno świeżego, jak starego oraz smród potu. Miał przed sobą portową knajpę najgorszego rodzaju, spelunkę odwiedzaną przez najtwardszych, najbardziej nieokrzesanych ludzi morza i robotników portowych.
  Chrapliwy głos wycedził coś na temat cycuszków.
  Kobieta nie odpowiedziała.
  Nie była w stanie odpowiedzieć?
  Gdy podszedł do drzwi, zobaczył przybity powyżej, niezdarnie namalowany szyld informujący z dumą, że lokal nazywa się Pod  Czarnym Szczurem.
  - A niech was zaraza - wymamrotał, napierając barkiem na spaczone drzwi.
  Miał rację co do dymu i światła. Przymglony blask łojówek okazał się jednak wystarczający, by mógł dostrzec, co dzieje się we wnętrzu.
  Lokal był zatłoczony. Większość mężczyzn siedziała na stołkach i ławach, popijając z kufli i kubków. Spoglądali w stronę, gdzie działo się coś, co zapewniało im rozrywkę. W kącie po prawej pięciu mężczyzn przypierało do ściany kobietę. Prawdopodobnie zapędzili ją tam zaraz po tym, gdy okazała się na tyle nierozsądna, by wejść.
  Co też sobie, do diaska, myślała? Na pierwszy rzut oka widać było, że jest młoda i dobrze urodzona. Suknia w kremowo- brązowe pasy musiała sporo kosztować, na głowie zaś miała wykwintny czepeczek, obszyty koronką. I rzeczywiście, pod zakrywającą dekolt, ozdobną chusteczką skrywała z pewnością ładne cycuszki. Jeden z mężczyzn wyciągnął rękę, jakby chciał zerwać delikatny materiał. Bawił się z dziewczyną niczym kot z myszą, pewny ostatecznego zwycięstwa.
  Trzepnęła natręta po dłoni.
  Mężczyzna się roześmiał.
  Rose rozejrzał się, szukając sojuszników, lecz nie zobaczył znajomej twarzy.
  W tawernie znajdowała się jeszcze jedna kobieta, zaprawiona w bojach czterdziestoletnia weteranka, strzegąca beczki z piwem. Właścicielka tawerny lub żona właściciela. Widać było, że nie zamierza interweniować. Jak gdyby nigdy nic napełniała kufle oraz szklaneczki, inkasując monety. Był sam przeciwko pięciu, na domiar złego pijący zauważyli już, że przyszedł ktoś nowy. Trącali się łokciami, mamrocząc pod nosem.
  Nic w tym dziwnego. Był tu tak samo obcy jak dziewczyna. Jego ciemny surdut wprawdzie dawno już wyszedł z mody, ale uszyto go z doskonałego materiału. Puszczone luzem włosy opadały mu na ramiona, a twarz pokrywał kilkudniowy zarost, bywalcy potrafili jednak rozpoznać człowieka z wyższych sfer, posiadającego władzę i autorytet.
  Obie te cechy mogły mu pomóc, lecz mogły też sprawić, że ktoś poderżnie mu gardło. Nietrudno byłoby pozbyć się ciała: wystarczyło zepchnąć trupa z nabrzeża i ślad by po nim zaginął. W miejscach takich jak to, ludzie przywykli trzymać język za zębami.
  Któryś z bywalców mógł zorientować się, że ma przed sobą kapitana Rose – czerwona chusta na szyi i kolczyk w kształcie czaszki stanowiły znak rozpoznawczy  - lecz to by go nie ocaliło, gdyby tłum zwrócił się przeciwko niemu.
  Na razie nie wyczuwał wrogości, jedynie zainteresowanie: na scenie pojawił się nowy aktor, a to zapowiadało więcej darmowej rozrywki. Przeniósł znowu uwagę na scenę w kącie. Tak, dziewczyna była zdecydowanie damą. Świadczył o tym nie tylko jej strój, ale i postawa, o gniewnym błysku w oku nie wspominając. Czyżby spodziewała się zastać w miejscu takim jak to dżentelmenów?
  Wyniosłe maniery i zmysłowa figura zachęcą mężczyzn do gwałtu. Nawet ci szakale zawahaliby się przed dręczeniem przerażonej i drżącej ofiary, jednak odważna dziewczyna byłaby dla nich pożądaną zdobyczą, zwłaszcza jeśli znalazła się tu z własnej woli.
  Czyżby szukała tego rodzaju przygody? Niektóre damy uważały prymitywnych mężczyzn za podniecających, musiałaby postradać jednak rozum, by upaść tak nisko. Poza tym, choć próbowała zachowywać się z godnością, widział, że jest bardzo młoda. Zapewne nie miała nawet osiemnastu lat. Zbyt młoda, aby być tak zdeprawowaną. Kilku spośród dręczycieli odwróciło się tymczasem ku niemu. Może mógłbym uratować dziewczynę zapewniając, że jest niespełna rozumu, pomyślał.
  Jeden z mężczyzn był poznaczony bliznami i żylasty, drugi wyglądał niczym wół: wielki, umięśniony, o niskim, guzowatym czole. Wydostanie dziewczęcia z tawerny bez rozlewu krwi nie będzie łatwe, i to mogła być jego krew. Niższy mężczyzna zdążył już wyciągnąć długi, ostry jak brzytwa nóż do filetowania ryb.
  Za późno na zastanawianie się. Jak w przypadku każdego dzikiego zwierzęcia okazanie strachu mogłoby zakończyć się katastrofą, ukrył go zatem, choć serce mocno biło mu w piersi. Bał się, lecz wiedział, że nie potrafi zostawić niemądrego stworzenia na pastwę łotrów z portowej spelunki.
  Ruszył zatem przed siebie, przepychając się między stołami.
– Mam cię, tępa dziwko! – wrzasnął tonem, jakiego używał, wydając rozkazy podczas sztormu. – Co ty sobie, do czorta, myślałaś, żeby tu przyłazić?
  Żaden z dręczycieli się nie poruszył. Podobnie ich ofiara. Stała, wpatrując się w niego okrągłymi z przerażenia oczami. Miał nadzieję, że jego spojrzenie nie zdradza podobnego strachu. Graj swoją rolę, do cholery, nakazał jej w duchu, oceniając niebezpieczeństwo.
  Zapewne najgroźniejsi mogli okazać się dwaj mężczyźni, których miał teraz przed sobą, lecz gdyby pozostali wyczuli, że choć trochę się boi, rzuciliby się na niego niczym sfora dzikich psów. Miał w kieszeni pistolet, ale mógł oddać tylko jeden strzał. Miał także szpadę, nie łudził się jednak, że zdoła zwyciężyć w walce na noże, poza tym wyciągnięcie akurat w tej chwili broni oznaczałoby pokazanie im, że się boi.
  Za późno na wycofanie się: musi stawić czoło sytuacji. Przepchnął się obok mężczyzn, jakby ich w ogóle nie zauważył i chwycił dziewczynę za ramię.
– No, dalej - warknął.
  Odsunęła się instynktownie, lecz tylko o krok. Wyglądało to bardzo przekonująco: ot, kobieta przyłapana w chwili szaleństwa przez rozgniewanego męża lub opiekuna. Lecz kiedy ruszył, ciągnąc ją za sobą, ku drzwiom, mężczyźni zastawili mu drogę.
  - Twoja damulka wpadła tu z wizytą – powiedział osiłek, zginając wielkie dłonie. Uważał widać, iż jako broń w zupełności mu wystarczą i miał zapewne rację. – Teraz jest nasza.
  - To moja żona – powiedział Rose znużonym tonem. Miał nadzieję, że zaskarbi sobie w ten sposób odrobinę współczucia. – Jak widzicie, ma trochę nierówno pod sufitem. Puśćcie nas.

Paląca miłość - Robin Kaye

Wydawnictwo BIS, Okładka miękka,392 s., Moja ocena 5/6
Możecie być zdziwieni, że książce dałam tak wysoką ocenę, ale moim zdaniem  zasługuje na nią. Szukałam lekkiej, zabawnej, odprężającej lektury i taką otrzymałam. Dostałam nawet dużo więcej niż oczekiwałam. Paląca miłość to lekka, wywołująca salwy śmiechu, ale przy tym nie pozbawiona życiowej mądrości lektura. 
Nie ma jednego głównego bohatera, jest para - Mike i Annabella. On super przystojny, inteligentny z poczuciem humoru chirurg i ona kierowniczka galerii, dusza artystyczna, bałaganiara, po przejściach, lecząca duszę po śmierci swojego narzeczonego. Oboje poznają się na weselu, Annabella jest druhną siostry, a Mike drużbą pana młodego. Annabella od razu zauważa uderzające podobieństwo Mike'a do jej zmarłego narzeczonego, wypija kilka drinków za dużo i (jak to bywa w takich przypadkach) lądują w jej sypialni. Gdy dziewczyna budzi się rano, ma wrażenie, że noc spędziła z duchem, ale czy duchy mogą uprawiać seks? 
Duchy nie uprawiają seksu, prawda? Annabella Ronaldi nie była tego do końca pewna. Zawieszona pomiędzy jawą i snem, po nocy obfitującej w szampana, doszła do wniosku, że albo zaznała nieziemskiego seksu z duchem swojego zmarłego chłopaka Chipa, albo z jego sobowtórem. Modliła się, by to ten drugi wariant okazał się prawdziwy.
Spała w swoim życiu jedynie z dwoma mężczyznami, więc perspektywa zwiększenia tej liczby o pięćdziesiąt procent wydawała się znacznie bardziej prawdopodobna od przygody miłosnej z duchem, zwłaszcza gdy zastanawiała się nad tym już na półtrzeźwo. Zeszłej nocy bowiem daleko jej było do trzeźwości. 
Musiała przyznać, że jej dawny związek z Chipem wiele by zyskał, gdyby chłopak był za życia choć w połowie tak dobry w łóżku jak jego duch zeszłej nocy – jeśli, oczywiście, to właśnie duch Chipa spał teraz obok niej. To zaś znów sprowadzało ją do pierwotnego pytania: czy duchy potrafią się bzykać? I to jeszcze w tak obłędny sposób? (...)
Oboje próbują sobie wszystko wyjaśnić, ale nagle Mike musi biec do szpitala, nie chcąc jednak tracić kontaktu z Annabella umawia się z nią na wieczór. Zjawiskowa dziewczyna od pierwszego momentu wpadła mu w oko, przykuła jego uwagę i rozpaliła zmysły. Zauroczenie wydaje się odwzajemnione (mimo zakłopotania Annabella mężczyzna wie, że nie jest jej obojętny), więc Mike obmyśla plan zdobycia serca wybranki. Pragnie zaopiekować się nią i zatrzymać ją przy sobie na dłużej. I tak zaczyna się komedia omyłek, pomyłek, podchodów, nieporozumień etc. Ale to nie koniec problemów, nawet, gdy większość nieporozumień zostanie wyjaśniona, okaże się, że Annabella skrywa sekret, który może zniweczyć starania Mike'a.
Nie zdradzę, jak potoczą się ich losy. Czy będą razem? Zachęcam do lektury.
Zarówno książka, jak i tematyka wydają się banalne, trochę infantylne (sama tak myślałam, zanim zaczęłam lekturę), ale nic bardziej mylnego. Z każdą przeczytaną stroną upewniałam się, że wybór lektury jest doskonały. Przesympatyczni bohaterowie, w sumie nie ma osoby, której w trakcie lektury nie polubiłabym, ale mam swojego faworyta, a raczej faworytów - to para gayów mieszkająca obok Annabelli. Poza tym: wiele komicznych gagów i nieporozumień, problemy bardzo życiowe, które przeżywa wielu z nas, namiętne uczucie, ze 3-4 sceny erotyczne (ale leciutkie, nic ostrego), to wszystko sprawiło, że wspaniale spędziłam czas.
Książka niezwykle ciepła, pełna humoru i perypetii głównych bohaterów. Powieść idealna do przeczytania  w jeden dzień. Książkę czyta się błyskawicznie (co widać po mnie, wczoraj zaczęłam lekturę), przyjemnie i z uśmiechem na ustach. Miłość z happy endem jest dobra na wszystkie problemy, a i przy ich braku także doskonale się czyta tego typu lekturę..

Palącą miłość polecam wszystkim bez wyjątku zarówno wielbicielom romansów, komedii romantycznych, jak i osobom szukającym odprężenia po dotychczasowej lekturze sensacji, ciężkich powieści,  horrorów. Spodziewałam się lekkiej, sympatycznej, wprawiającej w dobry nastrój historii i się nie zawiodłam. Na pewno sięgnę po kolejne książki autorki.
Robin Kaye urodziła się na Brooklynie w Nowym Jorku i tam spędziła dzieciństwo. Obecnie mieszka w Maryland z mężem i trójką dzieci, dwoma psami i trzema kotami. Autorka zdobyła w 2008 roku nagrodę RITA za nieopublikowany maszynopis i od tej pory wydała cztery książki, które cieszą się coraz większą popularnością. Jej książki to smakowita mieszanka włoskich temperamentów, gorących namiętności i przepysznego jedzenia, a do tego duża dawka humoru.

Pan Mruczek i mysia rodzina - Danuta Parlak

Wydawnictwo Bis, Okładka twarda lakierowana, 60 s., Moja ocena 6/6
To druga z książek dla dzieci, które chciałam dzisiaj zaprezentować. Nie recenzuję bajek, ale ta pozycja niezmiernie przypadła do gustu zarówno mnie, jak i mojemu 5-cio latkowi.
Z dziada pradziada, z myszy pramyszy, Antykwariat pod numerem 5 przy jednej z ulic prowadzących do rynku zamieszkiwała Mysia Rodzina. Kolejne mysie pokolenia wiodły żywot wśród stosów książek, starych map i roczników czasopism, z zapałem wgryzając się w mniej lub bardziej opasłe tomu. (...)

Myszy te są wyjątkowe, wieczory spędzają na długich dyskusjach, rozmawiają o tym, co się której myszy w danym, dniu przydarzyło, a używają przy tym mysiego języka pełnego trudnych zwrotów.  Wieczory zazwyczaj spędzają na długich dyskusjach pełnych trudnych zwrotów. Każda z nich nosi przedziwne imię. Znajdziemy w antykwariacie: Katodę, Encyklopedię, Senekę, Konstrukcję, Rododendrona i Potencjometr.

 I tak sobie rodzinka mysia żyje, aż do dnia, w którym jedna z młodych myszy o imieniu Konstrukcja, miłośniczka książek podróżniczych, zakochuje się w eleganckim Winterze. I wszystko byłoby w jak najlepszym porządku, gdyby nie  fakt, iż o zgrozo Winter mieszka w...supermarkecie. Rodzice Konstrukcji są przerażeni, ale widząc upór córki i miłość młodych, zgadzają się na ślub. A Winter jest bardzo dobrze ułożonym, młodym myszem, z perspektywami, jak to się mówi. W prezencie ofiarowuje teściom krążek aromatycznego francuskiego sera.

Po ślubie Konstrukcja wraz z Winterem zamieszkują w supermarkecie. Do Antykwariatu szybko dociera wiadomość, że mysia rodzinka się powiększyła, Konstrukcja została szczęśliwą mamą.
Jednak pewnego dnia wydarza się coś, co zmusza Tatę i mamę, rodziców Konstrukcji, do wysłania do supermarketu Pana Mruczka, zaprzyjaźnionego antykwarycznego kota, słusznej postury. Pan Mruczek ma uratować Konstrukcję i jej rodzinę. A przed czym? Tego już dowiecie się z książeczki.
Pan Mruczek i mysia rodzina to wspaniała pozycja. Bardzo staranne wydanie sprawia, że książeczka odporna jest na ew. niszczycielskie działanie dziecięcych rączek. Śmiało można powiedzieć, że pod względem edytorskim jest to perełka.
Kolorowe ilustracje na pewno umilą lekturę.
A treść...nie dość, że napisana przecudownym, zabawnym jeżykiem, to dodatkowo jest to treść bardzo mądra z morałem na końcu. I co istotne, autorka nie moralizuje, nie przybiera tonu znanego z niektórych szkolnych pogadanek, bawiąc uczy i o to chodzi. 
Cała opowieść aż iskrzy dowcipem i bajecznymi, niesamowicie kolorowymi ilustracjami.
Jest to pozycja godna polecenia zarówno dla małych, jak i dużych czytelników. Morał, który w sobie zawiera powinien przemyśleć każdy, bez względu na wiek.Jakże często (zbyt często) zachłystujemy się nowym, dotąd nieznanym, co w efekcie często okazuje się dla nas szkodliwe.

Pan Mruczek i mysia rodzina Danuty Parlak znalazła się w dziesiątce tytułów nominowanych do nagrody w konkursie na NAJLEPSZĄ KSIĄŻKĘ DZIECIĘCĄ „PRZECINEK I KROPKA” 2009.

Lato w Zatoce Aniołów - Barbara Freethy

Wydawnictwo BIS, Okładka miękka, 320 s., Moja ocena 4,5/6

Akcja książki rozgrywa się w niewielkim nadmorskim miasteczku położonym nad piękną Zatoką Aniołów. Tam w samym szczycie sezonu urlopowego przybywa tajemnicza Jenna Davis wraz z siedmioletnią  córeczką Lexie.

Skąd kobieta przybyła nikt w miasteczku nie wie, po prostu pewnego dnia zjawiła się, wynajęła dom, zamieszkałą w nim z córką i zaczęła prowadzić normalne życie, zarabiając na nie lekcjami gry na pianinie. 

Jenna nie szuka towarzystwa, nie nawiązuje bliższych przyjażni, potrzebuje tylko spokoju i bezpiecznego azylu.  Zarówno matka, jak i córka czują się w miasteczku doskonale. Obie uwielbiają ustronną i cichą Zatokę Aniołów, która jest położona w wyjątkowo malowniczym miejscu na skalistym kalifornijskim wybrzeżu. Wyrażnie jednak widać, że ukrywają się przed czymś albo przed kimś, że szukają spokoju, a ostatnia rzeczą, której pragną jest rozgłos i żeby o nich napisały gazety. Pewnego dnia wracając z zakupów widzą na molo młodą kobietę, która skacząc do wody próbuje popełnić samobójstwo. Nie wiele się namyślając Jenna rzuca się  na ratunek. Przyjeżdża policja, pogotowie, tv i Jenna niestety staje się sławna. Jej brawurowa akcja staje się idealnym tematem dla tv i prasy w martwym sezonie ogórkowym. 

Czyn Jenny być może nie był by aż takim wydarzeniem gdyby nie pewna legenda związana z miasteczkiem. Głosi ona, że anioły z rozbitego w zatoce przed wiekami statku zjawiają się zawsze, gdy ktoś potrzebuje pomocy. Dodatkowo w internecie ktoś zamieszcza film o aniołach ukazujących się na pobliskich skałach. Sprawa bohaterstwa Jenny błyskawicznie nabiera ogólnokrajowego rozgłosu, co wprawia kobietę w ogromne przerażenie. 

W międzyczasie w miasteczku ma miejsce kilka dziwnych zdarzeń, mala Lexie zaczyna wykazywać wyjątkowe, wręcz obsesyjne zainteresowanie aniołami, a Jenna  na jednej z wyrabianych przez kobiety w miasteczku narzut patchworkowych widzi wzór, który do złudzenia przypomina znamię, jakie na ramieniu ma jej córka. Co jeszcze dziwniejsze, taki sam wzór miała na ramieniu dziewczynka w wieku Lexie, która kilka wieków temu zatonęła na statku u wybrzeży Zatoki Aniołów. 150 lat temu statek "Gabriela" opuścił San Francisco zabierając na pokład poszukiwaczy złota wraz z ich zdobyczami. W połowie drogi wzdłuż wybrzeża, statek wpłynął w straszny sztorm i rozbił się. Ocalało 24 rozbitków, którzy dotarli do brzegu. Osiedlili się w zatoce gdzie zginęli ich najbliżsi. Miasto nazwali Zatoką Aniołów na cześć tych, którzy stracili życie. Krąży wiele sprzecznych informacji, na temat tego, co tak naprawdę stało się na statku, mówiących zarówno o heroizmie jak i morderstwie. Legendy te przekazywane są z pokolenia na pokolenie do dziś, szczególnie historia o aniołach i duchach, pojawiających się w zatoce. Wrak nie został znaleziony i wielu wierzy, że statek wpadł do jednego z przepastnych kanionów, znajdujących się w okolicach centralnego wybrzeża.

Dlaczego Jenna ucieka? Dlaczego tak rozpaczliwie szuka izolacji? Co takiego ukrywają ona i Lexie? Przed kim albo przed czym uciekają? Co ma wspólnego znamię na ramieniu Lexie z tym sprzed kilku wieków? O co chodzi z aniołami, które pojawiają się w miasteczku?

Na te i wiele innych pytań próbuje znależć odpowiedż przystojny i wyjątkowo dociekliwy reporter jednej z gazet Reid Tanner. Dziennikarz przyjechał do miasteczka, żeby napisać artykuł o tajemniczych zjawiskach, lub jak większość mieszkańców twierdzi - aniołach. Reid zauroczony Jenną chce ku jej przerażeniu poznać tajemnicę, którą skrywa. Nie zdaje sobie jednak sprawy jak może być to niebezpieczne i na jak wielkie zagrożenie naraża swoimi uporem i dociekliwością Jennę i Lexie.

Więcej fabuły już wam nie zdradzę, żeby nie psuć przyjemności lektury. Zdradzę tylko, że bardzo szybko okaże się, iż nie można odciąć się całkowicie od przeszłości bowiem jest ona nierozerwalnie związana z terażniejszością i przyszłością.

Rozpoczynając przygodę z mieszkańcami Zatoki Aniołów byłam nastawiona na typowy romans. Romans owszem jest w książce i to w niemałej ilości, ale główną osią są tajemnicze wydarzenia, jakie mają miejsce w niezwykłym nadmorskim miasteczku, wątek sensacyjny, a momentami wręcz zbrodniczy i magia tego unikalnego miejsca. A miejsce jest na prawdę niezwykłe. Nie tylko pięknie położone, ale także pełne dobrych, pogodnych i życzliwych osób. Chociaż w książce nie zabraknie tego złego, ale to już element napływowy:). 

Poznając kolejnych mieszkańców miasteczka przyłapałam się na tym, że sama chciałabym chociaż na kilka miesięcy przenieść się w takie miejsce, pełne uroku, wspaniałych krajobrazów i ciepłych, życzliwych ludzi.W życiu wiadomo, różnie bywa z miejscami, w których aktualnie żyjemy, często nie mamy na miejsce pobytu żadnego wpływu. Dzięki takim książkom, jak Lato w Zatoce Aniołów chociaż na chwile możemy się przenieść w inne, magiczne miejsce.
Dzięki bohaterom, których w mistrzowski sposób stworzyła Barbara Freethy oraz napięciu i niepewności co dalej, książkę czyta się błyskawicznie. Idealna lektura nie tylko na lato. Polecam.

Lato w Zatoce Aniołów to pierwsza z cyklu książka. Wkrótce mają się ukazać: Na Cienistej Plaży (w sierpniu) i Trzy twarze Ewy. Na pewno sięgnę po te pozycje, a wam na razie polecam Lato w Zatoce Aniołów. 

Maniusia Marynia Maria - Maria Stępkowska - Szwed

Wydawnictwo BIS, Okładka miękka, 444 s., Moja ocena 5,5/6

Ja, Maria Elżbieta Szwed z domu Stępkowska, nosząca po mieczu herb Suchekomnaty, po kądzieli Starża, opisuję sagę naszej rodziny, opierając się wiernie na dokumentach i zasłyszanych opowiadaniach mojej babki, Urszuli Sulimierskiej, rodziców: Michała Wacława i Walerii Stępkowskich, a także na opowieściach ciotek. Ponieważ noc jest dla mnie zawsze dobrym doradcą, zaczynam w imię Boże opowiadanie l stycznia 1989 roku o północy, w siedemdziesiątym trzecim roku życia, i zostawiam dzieciom i wnuczętom dla pamięci. (...)

Marzyłam o dotarciu do korzeni mojego rodu, do ustalenia faktów, cofnięciu się mocno w czasie, aby głębiej przeżyć losy osób mi bliskich, znanych i nieznanych, które tworzyły również moją historię. (…)

Książka jest wyjątkowa tak, jak wyjątkowy jest zacytowany wyżej wstęp. Daje on przedsmak, ale tylko przedsmak tego, co was pochłonie po rozpoczęciu lektury. A, że książka was porwie, tego jestem pewna. Jest to przewspaniała saga rodzinna opowiadająca o życiu autorki, jej dzieciństwie, takim sielskim i anielskim, który spędzała w majątku rodziców, majątku, który niestety już dzisiaj nie istnieje, ale ważne, że pozostały wspomnienia, tych nikt nie odbierze. Autorka opowiada także o młodości w niewielkim, ale uroczym miasteczku. Miasteczko to dzisiaj nazwalibyśmy po prostu dziurą, ale kilkadziesiąt lat temu miało ono swój niepowtarzalny klimat, klimat, którego niestety na próżno teraz szukać. 
Wraz z autorką zanurzamy się w świat magiczny, który niestety już zaginął. Maria Stępkowska – Szwed powiada nam także życiu w magicznej leśniczówce w Puszczy Kozienickiej; opowiada o psikusach płatanych w dzieciństwie, o przywarach poszczególnych członków rodziny, o miłości, która wszystkich łączyła. 
Książka jest sagą dwóch rodów szlacheckich chlubiących się herbami Suchekomnaty i Starża. Autorka w swojej opowieści sięga, aż do czasów swego dziadka Ludwika Błażeja Stępkowskiego – sędziego radomskiego z czasów zaboru rosyjskiego; opowiada nam historię od powstania styczniowego począwszy, a na II wojnie światowej skończywszy. 
Co istotne, autorka opiera się nie tylko na swoich wspomnieniach, czy wspomnieniach bliskich, wiadomo – pamięć może być zawodna, korzysta także z rodzinnych zbiorów magicznych, czyli zdjęć, zapisków, listów – skarbów pielęgnowanych i przekazywanych, jak najcenniejsze relikwie z pokolenia na pokolenie. Skarby te są duszą rodziny, są jej sensem, bo czymże byłaby rodzina bez wspomnień, bez tych skrawków codzienności, chwil zwyczajnych i magicznych, o których tak fascynująco opowiada autorka. Powinnam przepisać co najmniej pół książki, żebyście chociaż odczuli odrobinę, co mnie tak uwiodło w książce, ale poprzestanę na fragmencie.   

(...)Dwa razy w tygodniu piekła Katarzyna pieczywo, a więc dla czeladzi bochny razowego chleba, kilka bochenków pytlowego na stół dla państwa, jakieś bułeczki, rogaliki i obowiązkowo biszkopt, który wybornie smakował z zimnym mlekiem. Pamiętam również wspaniały kompot, podawany prosto z piwnicy pod koniec smakowitego obiadu. Był wychłodzony, pachnący malinami i agrestem. Pływały w nim nieraz olbrzymie renklody, żółte albo czerwone. Podczas gotowania wrzucała Katarzyna dla zapachu laskę cynamonu i parę goździków. Albo te półmiski kurcząt pieczonych, salaterki mizerii i młodych ziemniaków z koperkiem. Podczas upałów bywał chłodnik z botwinki z pysznym mięsem lub zsiadłe mleko z piwnicy, które można było nożem kroić, tak było sztywne.
Dzieci przy posiłkach siedziały zwykle na tak zwanym „szarym końcu” stołu. Tam nam było najlepiej, bo można się było nawet pośmiać. Kiedyś podano na deser kompot ze śliwek. Ja, chcąc kuzynkowi posłać pestkę, wzięłam ją w dwa palce i tak niefortunnie nacisnęłam, że ta przeklęta przeleciała parabolą nad stołem i zadzwoniła o talerz stryja. Nic nie powiedział, tylko spod nawisłych brwi przyjrzał mi się surowo. Wolałabym zapaść się wtedy pod ziemię. Ale dzieci szybko zapominają o swych skądinąd niewinnych wykroczeniach. Myślę, że i dorośli również. Grunt, że lato, że wesoło, że apetyt!
Tego właśnie apetytu dodawała nam, dzieciom, kuracja letnia księdza Kneippa, do jakiej wdrożone byłyśmy przez naszą babcię Urszulę. Biegłyśmy więc z Aniusią co rano na rosę prosto z łóżek, jeszcze w nocnych koszulach. Aby skrócić sobie drogę, wyłaziłyśmy przez okno na daszek od piwnicy i po drzwiach skakały na trawę. Rosa rano była zimna. Nieraz aż nogi marzły. Po pięciu minutach spaceru tą samą drogą wracałyśmy do łóżek, obmywszy tylko nogi z piachu. Rozgrzewka nie trwała więcej niż kilka minut, bo wnet trzeba było ubierać się na śniadanie. (...) 
Opowiem teraz o piwnicy. Zawsze nas kusiła swoim chłodnym i ciemnym wnętrzem. Po zejściu z kilku stopni ukazywały się oczom nieoswojonym z ciemnością olbrzymie brzuchate beki z kapustą kiszoną. Pod ścianą stały rzędem antałki z kiszonymi ogórkami, przykryte liśćmi wiśniowymi dla twardości. Za nimi jakieś paki i skrzynie. Na kupach stosy kalarepy, rzodkwi czarnej i rzepy zachęcały do chrupania. Pod sufitem, na drążkach, wisiała do góry korzeniem brukselka i kapusta włoska. Drzwi na przeciwległej ścianie od wejścia, grube i ciężkie, były zawsze zamknięte na olbrzymią kłódkę. Ciekawe, zaglądałyśmy nieraz przez szparki, co też dzieje się za nimi, ale jakoś nic nie było widać. Pytałyśmy nieraz dziewcząt, które nabierały kapustę z beczek do olbrzymich garów, co też tam jest za drzwiami. Ale one pytały z kolei niezmiennie, czy znamy bajkę o trzynastym pokoju, do którego nie wolno było wchodzić. Tym bardziej nas to intrygowało. Dopiero kiedy byłam większa i mama po ciemnych schodkach sprowadziła mnie do piwnicy przyległej obok, zobaczyłam, co znajdowało się za tą ścianą z desek i za tymi grubymi drzwiami. Naprawdę było co oglądać. Na półkach pod ścianami leżały poukładane jabłka i gruszki, każde ogonkiem do góry, a w opałkach, zerwane przed mrozem węgierki. Mama mówiła, że najpiękniejsze poszły do kamiennego garnka i są zakopane w piwnicy w piachu. Dopiero na Boże Narodzenie były wyjmowane i piętrzyły się w szklanych kloszach, śliwki jak z drzewa zdjęte, jeszcze z kolorkiem, a niektóre nawet z listkami. Na innej wąskiej półce stały słoiki z konfiturami i galaretką, butelki z sokami. Na zimnej podłodze szare siwaki z mlekiem (garnki wypalane z siwej gliny), z których wielką chochlą zbierała mama śmietanę do drewnianej maślnicy. I tu, w chłodzie, na schodkach siadała dziewczyna i robiła masło, a było pyszne, pachnące, z łezką wody.  (...)

Mnie od razu łezka kręci się, ale  w oku, gdy czytam takie wspomnienia. Wiele z nich śmiało mogę także przypisać wakacjom u mojej ukochanej prababci, które do dziś (mimo, iż upłynęło wiele lat) pamiętam doskonale. Pamiętam i zrywanie owoców o świcie, wypiekanie chleba w specjalnym piecu, smażenie konfitur (jakie pyszne były takie przypalone, walczyłyśmy o nie z kuzynką:)), pamiętam też długie rozmowy i szacunek dla rodziny i osób starszych.Ten świat także odszedł wraz ze śmiercią prababci i niestety nikt w mojej rodzinie nie potrafi go odtworzyć, choćby w minimalnym stopniu.
Co przez cały czas lektury rzucało mi się w oczy, to wyjątkowe wprost więzi, które łączyły członków rodziny. Autorka opisuje historię rodów na przestrzeni burzliwych dziejów naszej ojczyzny. W tamtym okresie wiadomo, różnie bywało, ale w tych rodzinach zawsze było wiadomo jedno, że wszyscy mogą na siebie liczyć. Mimo przeciwności historii i losu członków rodzin zawsze wiązały ze sobą wyjątkowe więzy, co widać od pierwszej strony. 
Ogromną przyjemnością była dla mnie lektura książki, raz ze względu na niesamowitych wprost ludzi, którzy przewijali się na jej kartach, a dwa ze względu na wspaniały język, jakim posługuje się pisarka. Język Marii Stępkowskiej – Szwed jest językiem pięknym, to wspaniała, coraz rzadziej niestety używana dziś polszczyzna. A przy tym nie jest to język absolutnie anachroniczny, jest on piękny, a autorka posługuje się nim wspaniale i z ogromna swadą. 
Ciekawostką jest to, że autorka jest matką Tomasza Szweda – znanego twórcy muzyki country, spełnioną żoną i matką. Nic więc dziwnego, że będąc tak wspaniałą, w pełni  zrealizowaną życiowo i uczuciowo kobietą, napisała tak niesamowitą książkę, którą mimo blisko 500 s. czyta się błyskawicznie. I tylko na końcu żal, że już się skończyła, ta wspaniała opowieść o życiu... Jedyny minus, ale naprawdę drobny, to brak fotografii, które w tego typu pozycjach wydają mi się wręcz niezbędne. 
Polecam książkę wszystkim, zarówno tym lubiącym sagi, jak i tym lubiącym historię, dobrą literaturę, czy szukającym chwili zapomnienia i oderwania od rzeczywistości. 
Dajmy się choć na chwilę porwać magii świata Marii Stępkowskiej – Szwed; świata, który niestety bezpowrotnie odszedł.  

Błękitna Gwiazda - Juliette Benzoni

Wydawnictwo BIS, Tytuł oryginalny: Le Boiteux de Varsovie t. 1: L`Etoile Bleue, Okładka miękka, 317 s., Moja ocena 4,5/6

Jestem świeżo po lekturze pierwszej w mojej karierze mola książkowego:) pozycji autorstwa Juliette Benzoni.I wrażenia są bardzo pozytywne, może nie ekstaza czytelnicza, ale lektura była na prawdę przyjemnością. Coś w tej autorce musi być, bo u mnie w bibliotece są zapisy na wszystkie jej książki...

Postanowiłam i ja zapoznać się z jej twórczością, chociaż przyznam sie, że na początku podchodziłam do jej książek sceptycznie, myślałam...ot ckliwe romanse. Nic bardziej mylnego. 

Znajomość z autorką zaczęłam od cyklu Kolekcjoner z Warszawy.  Składa się on z czterech książek: Błękitna gwiazda, Róża Yorku, Opal księżniczki Sissi i Rubin Joanny Szalonej. Wszystkie części łączy wspólny bohater Morosini – młody książę, który jest wybitnym znawcą kamieni szlachetnych oraz weneckim arystokratą.

Akcja Błękitnej Gwiazdy rozpoczyna się w 1918r., gdy książę Aldo Morosini po 4 letniej niewoli wraca do ukochanej Wenecji. Jednak po powrocie zamiast spokoju i ciepłego przyjęcia, na księcia czeka wiele nie miłych niespodzianek.

Przede wszystkim dowiaduje się, że w zasadzie jest zruinowany. Tzn. ma co prawda wspaniałą willę poza Wenecją, ale na niej ciąży ogromna hipoteka.

Ma także wspaniały rodowy palazzo nad Canale Grande, ale wymaga on natychmiastowej gruntownej renowacji, a to z kolei ogromnych nakładów finansowych.

Jedyne zabezpieczenie, które mogłoby go uratować – szafir, tytułowa Błękitna Gwiazda – zniknęło.

Najgorsza jest jednak wiadomość, że jego ukochana mama zmarła na zawał serca. Aldo jest bardzo zdziwiony, gdyż matka jego nigdy na serce się nie uskarżała. Niespodziewanie dokonuje odkrycia, które upewnia go, że matka została otruta.

Książę postanawia zarobić na swoje utrzymanie i wykorzystać zdolności, jakie posiada. Zostaje antykwariuszem. Jego specjalizacją są drogie kamienie. W ten sposób Aldo ma nadzieję natrafić na skradziony szafir.

Kariera księcia w roli antykwariusza rozwija się. Duży wpływ na to mają jego rodzinne koneksje oraz rzesze amerykańskich turystów, którzy po zakończeniu I wojny światowej przybywają do Wenecji. Antykwariat w starym, weneckim palazzo jest dla nich wprost wymarzonym miejscem, żeby dokonać wartościowych zakupów. Dzięki nim Aldo powoli wychodzi z długów, a z biegiem czasu dochodzi do naprawdę sporego majątku, remontuje rodzinne palazzo, staje się sławnym na całą Europę specjalista od szlachetnych kamieni. I właśnie ta sława skieruje jego kroki do Polski i nada nowy sens jego życiu. Aldo dostaje zaproszenie od słynnego Szymona Arnowa. Jest to zaproszenie z typu tych nie do odrzucenia. I na tyle ono intryguje naszego bohatera, że w ciągu kilku godzin zamyka swoje sprawy w Wenecji, pakuje się i udaje pociągiem do Polski. Spotkanie ma charakter stricte służbowym, a osoba zapraszająca jest żydowski kolekcjoner drogich kamieni.Arnow pokazuje pektorał arcykapłana Jerozolimy. W starożytnym Izraelu pektorały nosili królowie i arcykapłani. Pektorał królewski zapewne przypominał pektorały egipskie lub kananejskie. Pektorał arcykapłana (hebr. hoszen, ang. bibl. breastplate) był sztywną, prostokątną kopertą (podobną do katolickiej bursy), w której znajdowały się losy Urim i Tumim, a na jego powierzchni przymocowanych było 12 szlachetnych kamieni, reprezentujących 12 plemion Izraela.

Zabytek ten tylko cudem uniknął zniszczenia przed wiekami podczas plądrowania świątyni w Jerozolimie. Plądrującym legionistom cesarza Tytusa nie udało się go ukraść. Czego nie dokonali Rzymianie dokonał jeden z mieszkańców Jerozolimy, który nie zważając na nic, nie bojąc się kary za świętokradztwo, zabrał z pektorału wspaniałe kamienie szlachetne – szafir, diament, opal i rubin. Z łupem udało mu się dostać na statek płynący do Rzymu, a później niestety ślad po nim zaginął. Sam pektorał został uratowany przez pewną kobietę, która wraz z nim uciekła do Egiptu.

Aldo Morosini podejmuje się wyzwania, jakie stawia przed nim Szymon Arow – odzyskania brakujących kamieni. Wg przepowiedni, kiedy pektorał połączy się z kamieniami, lud żydowski znajdzie swoją prawdziwą ojczyznę.

Jak się okazuje, jednym z brakujących kamieni jest Błękitna Gwiazda, kamień, który tuż przed śmiercią skradziono matce Alda.

Rozpoczyna się walka z czasem, tropienie bezlitosnego zabójcy (który paradoksalnie tropi także Alda) i rozwiązywanie wielkiej zagadki.

I tak jak na początku książki akcja biegła niespiesznie (no bo jakże inaczej może się toczyć akcja w pięknej Wenecji), tak wraz z przybyciem księcia do Warszawy i rozpoczęciem poszukiwania zaginionych klejnotów, zdecydowanie przyspiesza, a przygody księcia są godne Indiany Jones'a z początku XX w.:)

Nie może oczywiście zabraknąć wątku miłosnego. Znany ze swojego nieodpartego wdzięku i hmm...dosyć pojemnego serca, w którym znajduje się miejsce dla wielu kobiet, książę Morosini zakochuje się w pięknej ale i podstępnej Polce – Anielce Solmańskiej.

Co dalej wyniknie? Jak potoczą się dwa prawie równoległe wątki – sensacyjny i miłosny, tego dowiecie się czytając Błękitną Gwiazdę. Warto sięgnąć po książkę, jest to niezwykle udany mariaż powieści lekko sensacyjno -przygodowej z wątkiem romansowym w tle.

Jak już wspomniałam cykl Kolekcjoner z Warszawy to seria czterech powieści. Każdy tom poświęcony jest odkrywaniu miejsc w których znajduje się inny klejnot. Na pewno sięgnę po kolejne trzy tomy przygód księcia Morosiniego. Błękitną Gwiazdę czytało mi się doskonale, chociaż przyznam się, że początkowo zabierałam się do niej, jak przysłowiowa żaba do jeża. Jednak bardzo mile się rozczarowałam. Idealna pozycja, żeby się zrelaksować i chociaż przez chwilę znależć w innym świecie. Ogromnym plusem powieści są wspaniałe opisy Wenecji, Warszawy i Paryża lat 20. XX w.

Szukając w sieci informacji o autorce, znalazłam stronę wielkiego fana twórczości Benzoni i taką mapkę, która bardzo mi się spodobała i która wklejam. Ukazuje ona na fragmencie mapy Paryża istotne miejsca z życia autorki.

Juliette Benzoni ur. się jako Andrée-Marguerite-Juliette Mangin 30.10.1920r. W Paryżu Przy avenue de la Bourdonnais (1).

Przyszła pisarka otrzymała dobre wykształcenie, najpierw uczęszczała do Cours Désir (3) a później Fenelon highschool, “rue de l’Eperon” . Edukację uzupełniała Hulst College, “rue de Varenne (4). A następnie podjęła studia na wydziale prawa w Catholic Institut (5). W 1941r. Poślubiła doktora Mauricea Gallois i przeniosła się z nim do Dijon. Mieli dwójkę dzieci. Mąż umiera w 1950r., a pisarka przenosi się do Maroka. Tam poznaje swojego drugiego męża André Benzoni, którego poślubia w 1953r. Obecnie mieszka Saint-Mandé.

Karierę pisarską rozpoczęła w 1964r. pisząc po 2 powieści rocznie. Ostatnia książka jej autorstwa (77.) została wydana w 2011r.

Tylko w krajach francuskojęzycznych jej książki sprzedały się w nakładzie ponad 300 mln. Egzemplarzy. Tłumaczone były na 30 języków.

W 1984r. Otrzymała Chevalier de l’ordre national du Mérite , jest to 4. pod względem ważności odznaczenie we Francji. Lubi czytać, słuchać muzyki, żeglować… i gotować. Pasjonuje ją historia i wszystkie dziedziny sztuki, uwielbia stare domy i klejnoty. Mówi o sobie: jestem katolicka i krótkowzroczna!