Dziewczyny z Ames. Przyjażń, która trwa. - Jeffrey Zaslow

Wydawnictwo Media Rodzina, Okładka miękka, 335 s., Moja ocena 5/6

Autor to dziennikarz The Wall Street Journal. W gazecie prowadził kolumnę zatytułowaną - A życie toczy się dalej. W kolumnie tej za zgodą czytelników, zamieszczał opisy, relacje z przełomowych wydarzeń w ich życiu, wydarzeń, które sprawiły, że życie nabrało nowego sensu.

W czerwcu 2003r. otrzymuje emaila list od Jenny, która krótko opisała mu swoją wieloletnią przyjażń z 10 kobietami. Wyjaśniła, że razem dorastały w miasteczku Ames w stanie Iowa i przyjażniły się już od przedszkola. Ich przyjażń przetrwała szkoły, śluby, choroby i chociaż w dorosłym życiu rozjechały się po całym kraju, zawsze mogły i mogą na siebie liczyć.

Po wymianie korespondencji z kobietą, dziennikarza tak zafascynowała ta wieloletnia przyjażń, jej geneza i przebieg, że  postanowił napisać książkę o dziewczynach z Ames, jak same siebie mimo przekroczenia 40-ki nadal nazywają.

Kobiety były zaintrygowane jego propozycją, kilka z nich było do niej nawet negatywnie nastawionych, ale z biegiem czasu, po wielu rozmowach, wyraziły zgodę. I w ten sposób możemy poznać historie tej niezwykłej przyjażni, która przetrzymała i przetrzyma wszystko.

Historia ta jest o tyle poruszająca, że prawdziwa, a same bohaterki udostępniły pisarzowi swoje notatki, pamiętniki, zdjęcia, liściki, czyli największe skarby pieczołowicie przechowywane od lat.

Autor dołącza do książki także zdjęcia dziewczynek, a póżniej dorosłych kobiet na różnych etapach ich życia. Dzięki temu opowieść staje się jeszcze ciekawsza, prawdziwa i wzruszająca. Razem z bohaterkami przeżywamy ich smutki, radości, obserwujemy, gdy jednomyślnie 10 kobiet zdąża tej jedenastej na ratunek, gdy tylko ma problemy, opiekujemy się jedną z  bohaterek w chwili ciężkiej choroby, przeżywamy śmierć innej.

Pod względem treści jest to wyjątkowa pozycja, poruszająca, wzruszająca, chwytająca za gardło i serce i wzbudzająca zazdrość, bo niewielu z nas dana jest taka przyjażń.
Trudno opisać, zrecenzować taką pozycję, trzeba ją po prostu odkryć samemu. 

Gorąco zachęcam do lektury. Świetna, wartościowa pozycja nie tylko dla kobiet.

Rozdzielone - Katrin Behr, Peter Hartl

Wydawnictwo Buchmann, Okładka miękka, 346 s., Moja ocena 5/6

Rozdzielone. Dzień, w którym NRD zabrało mi matkę jest pozycją wyjątkową. Rozpoczynając lekturę spodziewałam się czegoś ala artykuł w tabloidzie tylko na ciut wyższym poziomie. Ku mojemu bardzo miłemu zaskoczeni zagłębiłam się w lekturę bardzo dobrej książki, dopracowanej merytorycznie, dobrze napisanej z ukierunkowaniem na człowieka i jego dramat, ale nie szukającej taniej sensacji.
Moim zdaniem jest to jedna z ciekawszych pozycji, które w ciągu ostatnich miesięcy ukazały się na naszym rynku wydawniczym.
Główną bohaterką książki, a jednocześnie jej współautorką jest Katrin. Poznajemy ją w 1972r. Gdy ma niespełna 5 lat, a jej brat Mirko 7. Dzieci razem z mamą mieszkają w NRD w miasteczku Gera.
07.02.1972r. Kończy się zarówno ich szczęśliwe życie wraz z ukochaną mamą, jak i w ogóle dzieciństwo. O świcie do ich mieszkania wpadają mężczyżni w długich płaszczach, to służba bezpieczeństwa NRD, czyli Stasi. Matkę aresztują za wrogą działalność, a dzieci zostają przeniesione do jakby ochronki, a póżniej na jakich czas do babci. Po niedługim jednak czasie zarówno Katrin, jak i Mirko zostają zmuszeni do mieszkania w rodzinie zastępczej o mocno prosocjalistycznych poglądach. Co najokrutniejsze, dzieci zostają rozdzielone i zamieszkują daleko od siebie. Dziewczynka w trakcie mieszkania u tej rodziny przechodzi ostre pranie mózgu, jedyna słuszna ideologia i jedyne słuszne postępowanie są im wpajane każdego dnia, a nieposłuszeństwo, czy jakiekolwiek złe zachowanie są surowo karane.
Ten koszmarnie nieludzki proceder odbierania rodzicom dzieci, był  w pełni zgodny z prawem w NRD i niestety był też na porządku dziennym.  Wg. ówczesnej władzy miał utrzymać w ryzach wrogie socjalistycznemu ustrojowi jednostki.
Najczęściej przymusowe adopcje dot. opozycjonistów tych, którzy buntowali się przeciwko jedynemu słusznemu reżimowi, zamykano ich w więzieniach, słuch o nich przepadał, a ich dzieci rozdzielano. Trafiały one do nowych, zgodnie z założeniami prawidłowych ideologicznie domów, gdzie czekały rodziny wierne socjalizmowi lub czołowi działacze partyjni. Zdarzały się jednak przypadki, że odbierano dzieci nawet zwykłym ludziom, niezwiązanym w żaden sposób z wielką polityką. Tak było właśnie w przypadku Katrin. Matka Katrin za drobnostkę, trafiła na 5 lat do więzienia. 

W 1975 r. Katrin adoptowało trzydziestokilkuletnie małżeństwo. On – murarz. Ona – nauczycielka i działaczka partyjna, która w jej strukturach znaczy wiele. Przez lata, gdy u nich była, Katrin nie zaznała ani miłości, ani chociażby czułości. Adopcyjni rodzice nie mogli jej darować, ze jest córką zdrajczyni.
Jak to wpłynęło na dorosłe życie Katrin? Jak to wpłynęło na jej charakter? Tego dowiecie się czytając książkę do czego gorąco zachęcam.

Mala Katrin i pionierska przysięga..

Książkę czytało mi się doskonale, szybko, wydawało mi się, że minęła chwila, a już czytałam ostatnią stronę. Lektura tak mnie wciągnęła po pierwsze ze względu na tematykę, a po drugie ze względu na sposób, w jaki autorka zaserwowała nam wszystkie szczegóły, przekazała bezsens, ból, okrucieństwo i niezrozumienie. Katrin w niezwykle szczery sposób opowiada o dzieciństwie, dojrzewaniu, karierze zawodowej, małżeństwie i dzieciach. Opowiada także o rozdarciu duszy i ciągłym zastanawianiu się – dlaczego. 

Dlaczego matka ją i jej brata zostawiła? Czy rzeczywiście była zdrajczynią? Co się z nią obecnie dzieje? Dlaczego po nich nie wróciła? Dlaczego, dlaczego, dlaczego...?
Przez wiele lat Katrin żyła w cieniu matki zdrajczyni i w niepewności co do tego, co było i co będzie dalej. Prawdę poznała dopiero po upadku muru berlińskiego. Katrin bardzo długo badała problem rozdzielania dzieci i rodziców, okazało się, że takich rodzin jak jej były tysiące. Niewiarygodne, ale prawdziwe. 

Katrin Behr

Autorka jest dzisiaj niejako reprezentantem ogółu ludzi pokrzywdzonych w ten haniebny sposób przez ówczesne niemieckie władze. Behr jest założycielką stowarzyszenia pomagającego ludziom, którzy w dzieciństwie tak jak ona padli ofiarą przymusowych adopcji. Od 2011 r. Behr stoi na czele oddziału Związku Stowarzyszeń Ofiar Komunistycznej Przemocy. Od kilku lat walczy również, by rząd niemiecki przyznał im status pokrzywdzonych i prawo do odszkodowania. Na razie bezskutecznie.
Zachęcam was do lektur książki, to niezwykle ciekawa i wartościowa pozycja.

Okładka wydania niemieckiego.

Pozwól mi odejsć - Sarah Jones

Wydawnictwo Hachette, Tytuł oryginału: Call me evil, let me go, 260 s., Moja ocena 4-6/6
Pozwól mi odejść to kolejna opowieść z serii Pisane przez życie Wydawnictwa Hachette.
Bohaterką książki jest młoda dziewczyna, Sarah. Jest ona w trudnym okresie dorastania. Każdy z nas pamięta, jak to wygląda, albo ma to na co dzień posiadając nastolatki w domu.
Sarah okres buntu przechodzi naprawdę ciężko, a do tego wyjątkowo nie znajduje zrozumienia i wsparcia u rodziców, którzy uważają, że buntuje się bezpodstawnie. Nie potrafią sobie z nią dać rady, a moim zdaniem nawet nie specjalnie próbują. Postanawiają wybrać wyjście ich zdaniem najlepsze (a dla nich chyba najwygodniejsze) i  umieszczają ją w  przykościelnej szkole Tadford Charsmatic Church.
W Tadford Charsmatic Church widzieli azyl, w którym Sarah mogłaby się schronić przed złem  świata i gdzie wybito by jej skutecznie z głowy wszystkie formy buntu i nieposłuszeństwa, gdzie nauczono by ją właściwego zachowania. Nikomu nawet nie przyszło do głowy, na jakie piekło skazują córkę. Zresztą na jakiej podstawie mieli tak myśleć? Przykościelna szkoła, dla ludzi wierzących to idealne miejsce, żeby naprowadzić młodego zbuntowanego człowieka na właściwa drogę.
Za sprawą decyzji rodziców, dziewczyna przekracza granicę piekła, tak nie waham się przed użyciem tego określenia. Jej życie zmienia się o 180 stopni. W szkole obowiązuje bardzo rygorystyczna dyscyplina, wszelkie od niej odstępstwa są bardzo surowo karane, poza tym na porządku dziennym są: pranie mózgu, kłamstwa i ciągłe manipulowanie.
Ale to nie wszystko. Z każdą kolejną przeczytaną stroną rosło moje przerażenie i niedowierzanie.
Autorka na kartach książki opowiada wprost niesamowitą historię. Poznając ją zagłębiamy się w jej wspomnieniach, bólu i upokorzeniu jakich doznała, strachu przed przyszłością i niemożliwości pojęcia ogromu cierpienia jaki na nią spadł.
Bardzo szybko okazuje się, że Tadford Charsmatic Church to nie kościół, a sekta i to jedna z najgorszych. Jest to sekta stosująca standardowe metody zwabienia ofiary i zmuszenia jej do całkowitego posłuszeństwa. Sarah spędziła tam aż 10 długich lat. W tym czasie zdążyła urodzić czworo dzieci. Kto jest ich ojcem, nie do końca wiadomo.
Ale to właśnie dzięki dzieciom przerwała błędny krąg w jakim się znalazła.
To właśnie dzieci stały się dla niej siłą napędową do wyrwania się ze szponów sekty.
Jak potoczą się jej losy? Koniecznie musicie się o tym przekonać czytając Pozwól mi odejść, tym bardziej, że problemy poruszane w książce mogą w każdej chwili dotknąć każdego z nas, przed sektami i ich wpływem nie jesteśmy nigdy bezpieczni. Ludzie, którzy znajdują się w sektach są specjalistami od manipulowania ludżmi, swoimi przyszłymi ofiarami. Wielu z nas, ani się nie spostrzeże, a może znależć się w ich sidłach.
Bardzo cenię opowieści oparte na autentycznych wydarzeniach i serię książek wydawanych przez Wydawnictwo Hachette. Pozycje z tej serii zawsze dają mi wiele do myślenia i pozostają w pamięci  na długo. Podobnie było i tym razem. Książkę czytałam w samolocie i nawet nie wiem, kiedy minął mi lot (chociaż bardzo boję się latać).

Książkę czyta się bardzo szybko, m.in. dzięki tematyce, jak i dużym literom, które zdecydowanie lekturę ułatwiają.
Pozwól mi odejść to szokująca bo prawdziwa opowieść o sektach i ludziach przez nie wykorzystywanych. To również książka o trudnych wyborach, wewnętrznej sile i odwadze, które pomagają przetrwać najgorsze chwile i zachować nadzieję na lepsze życie. Polecam! Książka ukazuje dwie strony medalu – z jednej strony manipulację i wykorzystywanie drugiego człowieka, podłość i bezwzględność wobec niego, a z drugiej strony ludzką życzliwość osób, które bezinteresownie pomogły Sarze i jej dzieciom.
Na prawdę polecam lekturę, wiele z tej książki można się nauczyć, m.in. że warto pomagać, że warto, ba nawet należy rozmawiać, walczyć o drugiego człowieka, a także co w życiu jest najważniejsze i skąd brać siłę do walki o własne szczęście.
Widzicie u góry, że ocena książki jest podwójna, tzn. od ...do... Mam niestety problem z jednoznacznym ocenieniem tej pozycji. Styl pisarski autorki no...nie jest  najwyższych lotów (ale nie jest też zły, po prostu niewybitny) i za ten szczegół jestem w stanie dać 4, ale za to tematyka, jaką książka porusza jest tak ważna, że za to daję wysoką ocenę.
___________________________________________________________

W najbliższym czasie z serii Pisane przez życie, ma się ukazać nowa pozycja - Niewierna córka...
Hannah jest córką imama, muzułmańskiego przywódcy religijnego. Niechciana przez ojca, bita i gwałcona, żyje nadzieją, że ktoś ją w końcu ocali. Kiedy odkrywa, że rodzina planuje wysłać ją do Pakistanu w celu zawarcia zaaranżowanego małżeństwa, znajduje w sobie dość siły i odwagi, by uciec. Wybiera inną wiarę - porzucenie islamu jest jednak największym grzechem, jakiego może dopuścić się muzułmanin. Karą jest wyrok śmierci...

Kochałam psychopatę - Barbara Bentley

Wydawnictwo Hachette, Okładka miękka, 487 s., Moja ocena 4,5/6

Pierwsze, co nasunęło mi się po skończeniu lektury to stwierdzenie...ale świr....

Ciśnie mi się jeszcze kilka określeń na usta, ale zbyt niecenzuralnych.

Główną bohaterką jest sama autorka – Barbara Bentley. Kobieta inteligentna, po 30-tce, rozwiedziona, samodzielna zawodowo. Nic jej do szczęścia w sumie nie brakuje. Przyjaciele jednak postanawiają ją wyswatać i tu mamy miłe złego początki.

Na zaaranżowanej kolacji u przyjaciół poznaje o ponad 20 lat starszego, przystojnego, czarującego i jak on sam twierdzi zamożnego kontradmirała. Mężczyzna wydaje jej się wspaniały, dystyngowany, szarmancki, czarujący, doskonale wykształcony...

Jak się wydaje oboje przypadają sobie do gustu, ale każde z innego powodu. 
Wymieniają się nr. telefonu i znajomość bardzo szybko nabiera tempa i rumieńców. John, bo tak miał na imię poznany mężczyzna, zaprasza ją na kolejne randki, wspaniale opowiada o swoich przeżyciach na wojnie, o służbie w armii, o rodzinie. Barbara spragniona uczucia, oczarowana tym jakby się zdawało wspaniałym mężczyzną, zakochuje się w nim. Po krótkiej znajomości para bierze ślub. I w tym momencie zaczyna się koszmar Barbary.

Po ślubie John zaczyna wydawać oszczędności Barbary, sam nigdzie nie pracuje, nie ma żadnego żródła dochodu. 
Niby w małżeństwie wszystko jest wspólne, ale... . Mężczyzna żyje beztrosko i w ogóle nie przejmuje się coraz bardziej pogarszającą się sytuacją finansową rodziny. Bierze kolejne kredyty, prowadzi wystawny tryb życia i nadal nigdzie nie pracuje. Barbara w ciągu kilku lat trwania małżeństwa wielokrotnie namawiała męża do znalezienia pracy, ograniczenia wydatków. Na nic się to jednak nie zdało. A przy tym John zaczyna w coraz bardziej perfidny sposób znęcać się psychicznie, pózniej także fizycznie nad żoną.

Jak sama autorka pisze, momentami coraz częściej czuła się, jakby ktoś jej założył kaftan bezpieczeństwa, im mocniej się szamotała, starała, tym bardziej zaciskały się więzy.

Z każdym dniem sytuacja w ich małżeństwie pogarsza się, przy czym są takie chwile, że Barbara zaczyna się zastanawiać czy czasem nie zwariowała.

Ten chory związek trwa wiele lat. Aż do dnia, gdy John próbuje zamordować swoją żonę. 
 Zobaczyłam, jak do mojej twarzy zbliża się szmatka nasączona eterem. Ogarnęło mnie przerażenie. Nagle poczułam przypływ adrenaliny i włączył mi się instynkt przetrwania. Wstrzymaj oddech, bo nie wyjdziesz stąd żywa!

Jednak na szczęście knuty przez niego misterny plan spalił na panewce. Barbara zdołała uciec i doprowadzić do aresztowania i osądzenia męża.

Jak do tego doszło, jakie były dokładnie lata życia z potworem, jakim okazał się John?

Tego nie zdradzę, za to gorąco zachęcam do lektury książki.

Wiele lat ciężkiej pracy kosztowało Barbarę, żeby po gehennie, jaka przeszła odbudowała swój świat, zaczęła żyć na nowo i zaufała jeszcze jakiemuś mężczyżnie.

Autorka postawiła przed sobą zadanie, ustrzeżenie jak największej grupy kobiet, przed losem, jaki jej zgotował psychopatyczny małżonek. Dlatego napisała książkę, dlatego chętnie dzieli się swoją historią występują w tv, wygłaszając prelekcje dla psychologów, grup kobiet. Prowadzi również wykłady motywacyjne.

Autorka udowadnia nam, że psychopaci są wśród nas. Chwytają w niewidzialne sidła niewinne ofiary. W starciu z psychopatami nie jesteśmy jednak bezsilni. Należy tylko pamiętać o kilku podstawowych zasadach, które przytacza w swojej książce. Podaje też różne sygnały ostrzegawcze, które w zachowaniu drugiej osoby powinny nas zaniepokoić, zapalić nam w głowie lampkę ostrzegawczą. Są to drobiazgi, na które wielu z nas nie zwraca uwagi; drobiazgi, które jednak niczym mała kulka śnieżna, zgromadzone razem, doprowadzają do lawiny nieszczęść. 
Książka doskonale ukazuje też, jak zakochana kobieta potrafi być ślepa, mieć klapki na oczach. Dla osób patrzących z zewnątrz nie do wyobrażenia. Nie dziwicie się czasami, ze np. żona nie odchodzi od bijącego ja męża, albo broni psychicznego sadysty? Ja bardzo często.
W książce Barbary Bentley te mechanizmy są doskonale ukazane. Autorka prezentuje zależność ofiary od psychopaty i perfidię oprawcy.

Kochałam psychopatę to książka, która z pewnością zapada w pamięć i myślę, że jest potrzebna, choć naiwność głównej bohaterki w niektórych momentach przeraża.

Sięgnijcie po tą książkę, naprawdę warto. 

_________________________________________________________________________

Wydawnictwo Hachette ostatnio wydaje na prawdę niezłe thrillery.

Miałam okazję czytać Obelisk recenzja tutaj.

Przede mną jeszcze Oszustwo znad Morza Martwego i  Gra z mordercą.

Cena mojego życia - Tina Okpara

Wydawnictwo Hachette, Tytuł oryginalny: Ma vie a un pries, Okładka miękka, 201 s., Moja ocena 5/6

Książka jest cienka i już wczoraj wieczorem skończyłam jej lekturę, ale ciągle jestem w szoku, jak można kogoś tak upodlić, zniszczyć, pozbawić godności.

Bohaterką i autorką Ceny mojego życia jest Nigeryjka - Tina Okpara. Poznajemy ją w lutym 2005r., gdy w miejscowości Chatou w deszczu, bosa, w worku na śmieci ucieka...ze swojego domu. Ukrywa się w ogrodzie pewnej kobiety, która widząc przerażenie dziewczyny i słuchając strzępków jej opowieści, w zasadzie krótkich urywanych zdań, postanawia zawiadomić policje. Tina jednak nie zgadza się na to i prosi tylko o możliwość zadzwonienia do domu. telefon odbiera jej "ojciec", który po krótkiej rozmowie namawia Tinę do powrotu. Mimo zapewnień nieznajomej kobiety, że pomoże jej, żeby Tina u niej została, dziewczyna wraca do domu i...koszmar zaczyna się od nowa ze zdwojoną siłą. 

Poznajemy losy Tiny i ludzi, którzy zgotowali jej piekło na ziemi, a nawet moim zdaniem coś znacznie gorszego niż piekło.  

Tina urodziła się w Lagos, stolicy Nigerii. Jej biologiczny ojciec był pogodnym, pracowitym człowiekiem; matka - piękną, zaradną kobietą. Gdy Tina ma 7 lat matka umiera w trakcie porodu jej malej siostrzyczki. Niestety, ale zgony kobiet podczas porodu to w Nigerii codzienność. Jak podaje przypis, w 2009r. w ten sposób zmarło tam 59,000 kobiet. O tylu wiemy, a ile zmarło i rodziny nie zawiadomiły odpowiednich władz?! Ojciec Tiny mimo, iż bardzo kochał swoją żonę, bardzo szybko znajduje sobie nową kobietę, która wprowadza się do ich domu wraz z trójką swoich dzieci. I  w tym momencie rozpoczyna się wieloletni koszmar Tiny. Ponieważ nie znoszą się z macochą nawzajem, Tina zostaje wysłana do wujka, który wkrótce odsprzedaje ją (bo inaczej tego nie można nazwać) pewnej francuskiej, z pozoru normalnej i troskliwej rodzinie. I w ten sposób, pewnego zimowego poranka 2001r., Tina pojawia się we Francji. Mimo obietnicy, jaką jej złożono w Nigerii, Tina nie chodzi do szkoły, za to traktowana jest w nowym domu, jak niewolnica. Haruje od świtu do nocy, śpi w zatęchłej piwnicy, je tylko i wyłącznie resztki jedzenia, które zostaną z posiłków "rodziny", nosi brudne, zniszczone ubrania, taktowana jest gorzej niż niewolnica. Ciągły strach, stres i upokorzenia doprowadzają ją na skraj rozpaczy. Udaje jej się przeżyć chyba tylko dzięki niesamowitemu hartowi ducha i woli życia. Dziewczyna była całkiem sama, nigdy nie poszła do szkoły, z nikim nie wolno jej było rozmawiać. Nigdy tez nie nauczono jej jęz. francuskiego. 

W 2003r. Tina ma 15 lat, a jej koszmar jeszcze przybiera na sile. Wtedy adopcyjny ojciec gwałci ją po raz pierwszy, ale niestety nie ostatni. To dopiero początek kolejnego koszmaru, przy którym praca ponad siły była niczym. Poznajemy kolejne dni życia Tiny, życia, które w zasadzie przebiega w pokoju tortur. Tak, dobrze czytacie. 

Dalszych losów Tiny Okpara nie zdradzę, zachęcam za to gorąco do lektury tej niepozornej książki. Najbardziej szokujące jest to, iż historia Tiny rozgrywała się w XXI w., na bogatych przedmieściach Paryża, jak mówią sami Francuzi - stolicy świata. I co? Ano nic. Nikt z mieszkańców nie zainteresował się, ze dziecko, które nagle pojawiło się w rodzinie ich sąsiadów nie wychodzi z domu, nie chodzi do szkoły etc. Nikogo to nie obchodziło. A przecież wystarczyłby jeden telefon na policję czy do służb opieki społecznej, żeby uratować dziewczynę. 

Tinie cudem dosłownie udało się przeżyć i dlatego możemy dzisiaj czytać jej historię, historię dziecka traktowanego gorzej niż niewolnik, historię, która jeden człowiek zgotował drugiemu. Przerażające. Jest to książka brutalna, pełna niewyobrażalnego cierpienia i zła. Jednocześnie jest to krzyk rozpaczy i ostrzeżenie, ze nie można tylko zajmować się sobą, że trzeba reagować na najmniejsze oznaki zła dziejącego sie w naszym otoczeniu. 

Książka zawiera wiele brutalnych opisów, ale ukazuje prawdę. Na pewno jej lektura wstrząśnie każdym, ale takie jest jej zadanie - ma nami wstrząsnąć i zmusić do choćby chwilki refleksji.

Cena mojego życia to nowość pochodząca ze świetnej serii wydawnictwa Hachette - Pisane przez życie. Na pewno sięgnę po kolejne pozycje. 
___________________________________________________________________________--

• Dodam tylko, że książka będzie do wygrania w kolejnej rozdawajce na początku czerwca. Chetnych zapraszam:)