Konferencja w Wannsee. Droga do "ostatecznego rozwiązania" - Peter Longerich

Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Ocena 6-/6
Recenzja mojego męża.
Tytułowa Konferencja w Wannsee było to spotkanie, które odbyło się 20 stycznia 1942 roku w willi przy Großer Wannsee 56/58 w Berlinie. Udział wzięli w nim niemieccy prominenci nazistowskiej służby państwowej, pod przewodnictwem Reinharda Heydricha.
Tematem spotkania było ostateczne i jak najszybsze rozwiązanie "sprawy żydowskiej". Tak eufemistycznie nazywano zaplanowane masowe ludobójstwo, eksterminację wszystkich Żydów.
Heydrich został upoważniony do podjęcia: „wszelkich niezbędnych przygotowań do globalnego rozwiązania kwestii żydowskiej na europejskim obszarze wpływów niemieckich”.
To spotkanie i wszystko co się wokół niego działo porusza w niniejszej książce Peter Longerich, jeden z najlepszych historyków zajmujących się m.in. hitlerowskimi Niemcami i III Rzeszą. Longerich jest specjalista w tych zagadnieniach. Spod jego pióra wyszły np. opasłe i wyczerpujące tematykę biografie Hitlera, Goebbelsa oraz Himmlera.
Konferencja w Wansee podzielona jest na trzy spore rozdziały, z których każdy porusza inne zagadnienie. Cennym dodatkiem są ciekawy i potrzebny prolog oraz bardzo bogaty materiał źródłowy, ze sporym spisem bibliografii. Taki układ książki jest bardzo dobry. 
Minus daję tylko za umieszczenie przypisów na końcu książki, co zdecydowanie utrudnia lekturę. 
Cennym i ciekawym uzupełnieniem jest dodatek w postaci zdjęć protokołu z konferencji wraz z tłumaczeniem. Protokolantem był Adolf Eichmann, zbrodniarz wojenny, skazany za ludobójstwo, póżniejszy główny koordynator i wykonawca planu ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej.
Książkę mimo tragicznej tematyki jaką porusza, czyta się doskonale. Dla osób zainteresowanych Holokaustem, dziejami Żydów, II wojna światową to pozycja obowiązkowa. 

Urząd. Niemieccy dyplomaci w Trzeciej Rzeszy i w RFN

Wydawnictwo Dolnośląskie, Ocena 6/6
Recenzja mojego męża.

O Historii III Rzeszy pisze się dużo i nie dużo jednocześnie. Kwestia różnorodnych zagadnień dot. w/w tematyki jest niezwykle skomplikowana. Wiele jest niewiadomych. Jeszcze więcej pokutuje stereotypów. Jednym z wielu błędnych przekonań, jest teza, iż niemieccy urzędnicy służby dyplomatycznej w latach 1939-1945 byli ostatnim bastionem ruchu oporu, należeli do najzagorzalszych przeciwników Hitlera i jego chorej polityki. 
Jaką postawę prezentowali w rzeczywistości pracownicy niemieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych po objęciu władzy przez Hitlera? Jaką rolę odegrali w tworzeniu i utrwalaniu ustroju narodowosocjalistycznego? Czy niemieccy dyplomaci odpowiadają za współudział w prześladowaniach i wymordowaniu europejskich Żydów? Jaki wpływ na nowe (powstałe po 1951 roku) Ministerstwo Spraw Zagranicznych Niemiec miała nazistowska przeszłość?
Na te i wiele innych nasuwających się pytań próbują odpowiedzieć autorzy niniejszej książki. Zbadaniu tych zagadnień posłużyło kilka lat iście tytanicznej pracy powołanej w 2005 roku Niezależnej Komisji Historyków do Zbadania Historii Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Czasach Narodowego Socjalizmu i Republiki Federalnej. Częściowy efekt ich pracy to niniejsza książka. Przedstawiona jest w niej niezwykle dokładnie historia niemieckiego MSZ przed wybuchem II wojny światowej, sprawa Anschlussu Austrii, napaść na Czechosłowację i Polskę, polityka w podbitych krajach oraz następstwa wszystkich tych czynów. 
Bardzo dokładnie i ciekawie opisane są szczególnie dwie kwestie - działalność MSZ Niemiec w okresie wojny i realizacja zaleceń Hitlera, a w szczególności rozwiązywanie kwestii żydowskiej oraz powojenne rozliczenie zbrodniarzy wojennych, wśród których były także osoby ściśle powiązane z MSZ, jak chociażby w/w Ribbentrop. Jak ich oceniono, osądzono, jaką ponieśli karę? Co procesy i w/w kary zmieniły w świadomości i postępowaniu nowo powstałego powojennego MSZ Niemiec?
W końcowej fazie książki poruszane są także kwestie wpływu wojennej działalności niemieckiego MSZ na powojenne kontakty z okupowanymi uprzednio krajami.
To nie jedyne zagadnienia poruszane w omawianej książce, ale bez wątpienia najbardziej wymowne i najciekawsze. 
Bez wątpienia członkowie w/w i całkowicie niezależnej komisji  rozprawili się z legendą i przedstawili prawdziwy obraz elity politycznej kraju. Liczne dokumenty do których dotarli i które ujawniają nie pozostawiają złudzeń. Do jakich wniosków doszli badacze? Jak odpowiedzieli na w/w i wiele innych pytań, intrygujących wiele osób zagadnień? Dowiecie się z tego z książki, do lektury której gorąco zachęcam.
Urząd. Niemieccy dyplomaci w III Rzeszy i w RFN, to doskonale opracowana, dopracowana pod względem merytorycznym, poruszająca wiele niezwykle ciekawych i ważnych kwestii książka. Godna jest polecenia dla wszystkich interesujących się nie tylko historią XX wieku, ale także przyczynami i skutkami ludzkich poczynań i zależnościami z  nich wynikającymi.