W milczeniu

Wydawnictwo Harlequin/Mira, Moja ocena 4,5/6
Erica Spindler, to znana na całym świecie autorka książek będących specyficznym połączeniem kryminału-thrillera i szczypty romansu. Efekt jest przyciągający już od pierwszej strony lektury, a zakończenie nieodmiennie zaskakuje pomysłowością pisarki i suspensem. Nie inaczej jest w przypadku W milczeniu.
Bohaterką jest popularna dziennikarka Avery Chauvin, która pewnego dnia otrzymuje  wiadomość o samobójczej śmierci ojca. Nie może w to uwierzyć. Nie wierzy, iż ojciec zdobyłby się na taki czyn. Jak to u Spindler bywa, Avery wraca do miejsca, gdzie się wychowała, gdzie nadal mieszkał ojciec i rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Jednak z każdym krokiem, jaki podejmuje kobieta sprawa coraz bardziej się komplikuje. M. in. w domu ojca znajduje artykuły prasowe sprzed piętnastu lat. Wszystkie opisują brutalne morderstwo popełnione na dziewczynie z miasteczka. Dlaczego ojciec zbierał te wycinki? Czy miał coś wspólnego z ofiarą? A może z morderstwem? Pytania rodzą się jeden po drugim. A to dopiero początek. Rozpoczynając bowiem swoje śledztwo Avery nie ma pojęcia co czyni. Chęć wyjaśnienia śmierci ojca jest tylko początkiem tego co ja czeka i otwiera przysłowiową puszkę pandory. A sielskie z pozoru Cypress Springs, miasteczko niczym z  amerykańskiego, familijnego snu okaże się iście diabelską mieściną skrywając głęboko okrutne tajemnice. Avery tropiąc sprawców śmierci ojca rozpoczyna walkę z prawdziwym złem i szybko sama znajdzie się w nie lada niebezpieczeństwie. 
Erice Spindler mimo, iż zastosowała w sumie utarty do bólu schemat thrillera, udało się mnie porwać na kilka godzin i zapewnić bardzo dobrą rozrywkę. 
Tym co W milczeniu najbardziej przypadło mi do gustu, to kontrast miedzy sennym, leniwym, sielskim miasteczkiem, jakim początkowo zdaje się być Cypress Springs, a tym, co kilka-kilkanaście stron póżniej zaczyna się dziać. To tak jakby ktoś z sennego, słonecznego dnia zanurzył się nagle w mroźne popołudnie.
Akcja książki rozwija się powoli, ale konsekwentnie. Mniej więcej od połowy napięcie sięga bez mała zenitu i w trakcie lektury miałam wrażenie podróżowania rozpędzającą się kolejką górską.
W książce mamy wszystko, co potrzebne żeby lektura nas porwała- tajemnicę, zabójstwo, śmiertelne niebezpieczeństwo, psychopatycznego mordercę, dochodzenie prowadzone przez dzielną kobietę, spojrzenie na całą sprawę z punktu widzenia złego i rosnące napięcie.
Mimo, iż W milczeniu nie jest wielką literaturą, to jako thriller, lektura zapewniająca kilka godzin świetnie spędzonego czasu, książka ta sprawdziła się doskonale. I o to przecież chodziło.

Stan zagrożenia

Wydawnictwo Harlequin/Mira, Okładka miękka, Moja ocena 4,5/6
Kate i Richard Ryanowie są doskonale dobraną parą. Mają wszystko o czym wielu może marzyć - fascynujące posady, pieniądze, miłość, wspaniały dom i siebie. Do szczęścia brakuje im tylko jednego - dziecka, o którym do dawna marzą. Po wielu staraniach udaje im się zaadoptować śliczną dziewczynkę. Są przekonani, że ich szczęściu nic nie jest w stanie zagrozić. Nawet nie wiedzą jak się mylą. Bowiem wraz z maleństwem w ich progi zawita zło... Biologiczna matka maleńkiej Emmy, Julianna, jest ścigana przez psychopatycznego kochanka (który wg. sugestii jej matki jest płatnym zabójcą). Chcąc ochronić nienarodzoną córeczkę, kobieta decyduje się na oddanie jej do adopcji. Pośrednictwem ma się zająć wyspecjalizowana agencja. Julianna ma prawo wybrać nowych rodziców dla swojego dziecka. Spośród wielu proponowanych jej przez ośrodek par, wybiera Richarda i Kate. Dlaczego?  Richard jest (wg. jej mniemania) mężczyzną o jakim zawsze marzyła. 
Julianna chce poznać rodzinę, w której zamieszka jej dziecko. Zaczyna obserwować Ryanów i stopniowo wkrada się w ich życie. Czyni to na tyle konsekwentnie, że krok po kroku niszczy ich małżeństwo, prześladując oboje. Swoją nienawiść skupia na Kate uważając ją za przeszkodę w szczęściu jej, Richarda i ...ich córeczki. Julianna prześladuje i jest prześladowana, koszmar nasila się, podobnie jak jej psychoza, a Ryanowie są do pewnego momentu zupełnie nieświadomi otaczającego ich zagrożenia. 
Erice Spindler po raz kolejny udowodniła, że jest dobrą pisarką, autorką niezłych thrillerów, choć jak twierdzi mój mąż..odrobinę kobiecych. Pisarce udało się stworzyć doskonałe, wciągające czytadło, czyli książkę, którą połyka się w mgnieniu oka mimo jej sporej objętości i od której trudno się oderwać. Za plus bez wątpienia należy uznać doskonale nakreślone sylwetki bohaterów. Tu na pierwszy plan wysuwają się dwie psychopatyczne postaci, a mianowicie Julianna i John, czyli biologiczna matka i jej prześladowca. Miałam napisać - ścigana i ścigający, ale w  pewnym momencie akcja tak się zmienia, że nie wiadomo kto ściga, a kto ucieka.
Odrobinę szwankuje zakończenie, jest zbyt hmmm...hollywoodzkie, zbyt na pokaz. Takie miałam odczucia po zakończeniu lektury. Jednak nie zmniejsza to pozytywnych odczuć jeżeli chodzi o całość. Książka jest doskonale napisana, groza narasta, a psychopatyczne odchyły Julianny są niewiarygodne. Gorąco zachęcam do lektury.

A między nami ocean - Susan Wiggs

Wydawnictwo Harlequin Mira, Okładka miękka, 416 s., Moja ocena 5/6

To moje drugie spotkanie z Susan Wiggs i ponownie niezwykle udane.

Wcześniej czytałam powieść Obudzić szczęście  recenzja tutaj.
Tym razem bohaterami jest zwyczajna z pozoru rodzina, taka rodzina z amerykańskiego serialu familijnego. Ale to tylko pozory.
Steve jest marynarzem, stacjonuje na lotniskowcu, w związku z  tym w domu bywa gościem.
Za sprawą jego pracy rodzina często zmienia miejsca pobytu i nigdzie w zasadzie nie ma swojego miejsca na ziemi. Wpływa to negatywnie na pozostała część rodziny. Źle z tym czują się zarówno dzieci, jak i żona Steave'a – Grace, chociaż przez długi czas ukrywa to.
Grace, przykładna pani domu, bez słowa wraz z mężem przenosi się do kolejnych części kraju, pakuje, rozpakowuje bagaże, zajmuje się dziećmi, słowem dba o dom. Jednak pewnego dnia i ona ma dosyć. Przez blisko 20 lat małżeństwa Grace wspiera męża, jest idealną wprost panią domu, aż nagle...mówi mężowi stop.
Dodatkowo ich dzieci- Emma i Brian stają przed ważnym wyborem życiowym, na jakie studia się zdecydować. Jakby tego było mało, w ich i tak trudnym życiu nagle pojawia się dorosły syn Steave'a z pierwszego małżeństwa.
Grace naprawdę ma dosyć. Postanawia pomyśleć o sobie i dzieciach. Zaczyna realizować swoje marzenia - zakłada firmę świadcząca usługi związane z przeprowadzkami i kupuje dom. Nie znajduje jednak u męża zrozumienia, oddalają się od siebie coraz bardzie nie potrafiąc się zdobyć na prawdziwie szczera rozmowę. Powoli Grace zaczyna nawet myśleć o rozwodzie, co jeszcze jakiś czas temu było nie do pomyślenia, nie brała takiej opcji pod uwagę.
I wtedy los daje im lekcję, a może i szansę...na morzu dochodzi do eksplozji i Steve zostaje uznany za zaginionego. Dla Grace to ogromny wstrząs.
Jak potoczą się ich losy? Czy rodzina Benettów rozpadnie się czy uda się ją może scalić na nowo?
Czy Grace i Steave wykorzystają daną im od życia szansę?
Tego dowiecie się czytając książkę Susan Wiggs. Idealna lektura na lato, i nie tylko.
Podczas lektury nasuwają się pytania: Ile można poświęcić dla kariery partnera, męża? 
Gdzie jest granica w każdym związku, której nie można przekroczyć? Poznajemy także rozterki kobiety 40 letniej, z jakimi boryka się Grace i zapewne wiele z nas.  Każda z nas zada sobie wcześniej czy póżniej pytanie – czy jestem zadowolona z życia? Czy warto było zrobić to czy tamto? Co, patrząc z perspektywy czasu, zmieniłabym w swoim życiu?
czy warto było zrezygnować z siebie? Bo przecież siłą rzeczy każda z nas chociaż w części rezygnuje z siebie, ze swoich planów mają rodzinę, wszystkiego nie da się pogodzić.

Autorka ukazuje nam, jak często to co najważniejsze mamy na wyciągniecie ręki, tylko tylko tego nie dostrzegamy i jak łatwo (w mgnieniu oka) można wszystko stracić.
Trzeba cieszyć się tym, co się już ma i rozmawiać, rozmawiać i jeszcze raz rozmawiać, a nie dusić w sobie.
Bardzo dużym plusem jest ukazanie tych samych wydarzeń z perspektywy Grace i Steave'a, różnica w spojrzeniu na dana kwestię z punktu widzenia kobiety i mężczyzny jest niesamowita.
Plusem jest także ukazanie życia „słomianych wdów” takich, jak grace, ich problemów, samotności, chwil radości i goryczy.
Książkę czyta się błyskawicznie, wręcz pochłania.
Jest to doskonała lektura nie tylko na lato, ale także na inne pory roku. Lektura ku pokrzepieniu serc, ku poprawie nastroju, dla osób szukających nowej drogi życia, robiących bilans życiowy a także dla osób szczęśliwych, nie mających żadnych wątpliwości i problemów.
Serdecznie polecam lekturę kolejnej powieści Susan Wiggs.

Dotknąć prawdy-Antoinette van Heugten

Tytuł oryginalny: Saving Max , Oprawa twarda, 480 s., Wydawnictwo Mira, Moja ocena 6/6

Książka jest niesamowita, ale tylko dla tych osób, które tak jak ja lubią powieści psychologiczne. Główną bohaterką jest Danielle Parkman wychowująca poważnie chorego syna Maxa. Nastolatek to chłopiec autystyczny, rozchwiany emocjonalnie, po prostu ciężko chory. Jednak Danielle  jest bardzo dzielna i silna, nie dość, że sama wychowuje syna, zmaga się z codziennymi problemami tak dobrze znanymi każdej kobiecie, matce, to jeszcze do tego robi błyskotliwą karierę prawnika. Wszystko wydaje się iść w miarę dobrym torem, nawet choroba Maxa wydaje się być pod kontrolą. Jednak do czasu. Nagle stan nastolatka ulega zdecydowanemu  pogorszeniu. Maks zaczyna mieć niekontrolowane napady agresji i myśli samobójcze. Danielle przestraszona zasięga opinii specjalisty. Lekarze diagnozują u chłopaka silną depresję i zalecają natychmiastową hospitalizację. Max trafia do ośrodka psychiatrycznego, gdzie jego stan systematycznie jeszcze bardziej się pogarsza. Chłopak zaczyna atakować innych pacjentów i coraz częściej jest izolowany od otoczenia. Pewnego dnia zapada decyzja- Max ma zostać poddany jedynej terapii, jaka zdaniem lekarzy może mu pomóc, maja to być elektrowstrząsy. Gdy Danielle dowiaduje się o tym, wpada w panikę i postanawia porwać syna z ośrodka. Pewnej nocy zakrada się do sali syna, gdzie zastaje makabryczny widok- ubrudzony krwią, zamroczony Max siedzi na łóżku, a obok, w kałuży krwi, leżą zwłoki jego współlokator. Chłopiec zostaje niezwłocznie aresztowany, jednak przerażona matka uparcie wierzy w niewinność swojego dziecka. Czy matka ma rację, czy może Max naprawdę jest mordercą? Gdzie leży prawda? Danielle postanawia odkryć prawdę niezależenie od tego, jaka ona jest. Uwikłana w niebezpieczną grę, zrobi wszystko, by znaleźć prawdziwego mordercę i uchronić syna przed zniszczeniem przez system, który chętnie uznałby go za winnego. 

Dotknąć prawdy to powieść niezwykła, dawno takiej nie czytałam.  Autorka stworzyła niesamowitą powieść, powieść o potędze miłości matki do dziecka, miłości, która jest w stanie pokonać wszystko, miłości, która jako jedyna jest czysta i bezwarunkowa.  Dotknąć prawdy to także wzruszająca opowieść o problemach, z jakimi borykają się ludzie, których dzieci zostały dotknięte autyzmem. Powieść wzrusza, rozczula i trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.  Autorka perfekcyjnie tworzy wątki pełne pytań, niedomówień oraz świetne kreacje psychologiczne. Bardzo mocną stroną książki jest sama fabuła, ponieważ pozornie proste zabójstwo okazuje się wyjątkowo zawiłe, kolejne tropy podsuwają nam różnych podejrzanych i w chwili gdy wydaje się, że już wiadomo kto naprawdę zabił, van Heugten zaskakuje nas po raz kolejny. Zakończenie wbija po prostu w ziemię i trudno w nie uwierzyć. Dotknąć prawdy to niezwykła powieść. Jest to jedna z najbardziej wstrząsających książek jakie czytałam. Wywarła na mnie tak duże wrażenie, że czytałam ją do póżna w nocy- musiałam po prostu przed snem dowiedzieć się, jakie będzie zakończenie. Muszę przyznać, że już dawno nie czytałam takiej książki, która sprawia, że czytelnik zastanawia się nad granicą ludzkich działań. 

Mogła się tylko modlić, żeby wytropiono tego mordercę. Jeśli tak się nie stanie, to nie ufała sobie, czy nie przekroczy granicy, za którą leży coś, co uważała za śmiertelny grzech. Bez wahania poszłaby za Maksem do piekła.

Autorka z wykształcenia jest prawnikiem i zanim zaczęła pisać pracowała w zawodzie. Dotknąć prawdy jest jej pierwszą powieścią, a tematyką dotyczącą autyzmu interesuje się od kilku lat i wspiera ośrodki zajmujące się pomocą ludziom dotkniętym autyzmem. Obecnie van Heugten pracuje nad swoją drugą książką – historią seryjnego mordercy. W planach ma również kontynuację powieści Dotknąć prawdy. 

Dogonić rozwiane marzenia- Elizabeth Flock

Wydawnictwo Harlequin, Tytuł oryginału Sleepwalking in Daylight, Oprawa twarda, 336 s., Moja ocena 6/6 

Powieść psychologiczna o życiu przeciętnej rodziny i sytuacjach, które mogą się przydarzyć każdej z nas- za moment, jutro, za miesiąc...

Autorka ukazuje nam z pozoru przeciętną, amerykańską rodzinę wg. modelu 2+3, małżeństwo z 20-letnim stażem, więc już odrobinę znudzone sobą i ich trójkę dzieci. 

Przed ślubem Samantha (główna bohaterka) odnosiła sukcesy zawodowe, mieli z Bobem wspaniałe plany, kupili i urządzali dom, nie mogli tylko spełnić swojego wielkiego marzenia, jakim było posiadanie dziecka. W końcu po wielu badaniach, próbach zdecydowali się na adopcję. Nowym członkiem ich rodziny została 2-letnia Cammy. Po kilku latach Samantha rodzi dzieci- bliżniaki. Wszyscy są zdrowi, mają wspaniały dom i wydawałoby się, że powinni być szczęśliwi, ale tak nie jest, przynajmniej w przypadku Samanthy. Pewnego dnia uświadamia sobie, że z mężem nie mają o czym rozmawiać, oddalili  się od siebie, a kolejne podejmowane przez nią próby zbliżenia, odnalezienia tej iskry i miłości, które kiedyś ich połączyły, nic nie dają. Samantha ma już dosyć bycia tylko i wyłącznie matką, kucharką, sprzątaczką, praczką i szoferem dzieci, ma dosyć obojętności męża. Pewnego dnia Bob mówi córce, że nie jest ich dzieckiem, że jest adoptowana. Mówi jej to sam, mimo, iż z Samanthą uzgodnili, że razem jej to powiedzą w odpowiednim momencie, mówi to Cammy ot tak, jak się mówi o zrobieniu zakupów, bez żadnego przygotowania, bez żadnych zapewnień, że oboje z matką ją kochają. Cammy jest w szoku, zaczyna się buntować, przysparzać rodzicom problemów, starania ze strony matki zbywa agresją. 17-latka nie może się odnależć w nowej dla niej rzeczywistości. Zaczynają się wagary, narkotyki i eksperymenty z przygodnym seksem. Jednak żadna z nich nie zdaje sobie sprawy, że najgorsze dopiero przed nimi,że za moment nastapi coś, co całkowicie zmieni ich życie...

Powieść wywarła na mnie bardzo duże wrażenie, tym większe, że patrząc na taką różową, wręcz landrynkową okładkę wydawałoby się że chociaż to powieść psychologiczna-będzie łatwa i przyjemna. Otóż nic bardziej mylnego. Kontrast między okładką, a treścią książki jest bardzo duży, ale wg. mnie to ogromny plus, tym bardziej treść książki przykuwa nas do siebie od pierwszych stron, uderza nas jak przysłowiowym obuchem. Kolejnym plusem powieści jest jej tematyka, problemy, z którymi może się zetknąć każda z nas. Poza tym ogromny ładunek emocji i specyficzna forma narracji ukazująca te same wydarzenia raz z punktu widzenia matki, raz- córki. A zakończenie powieści to prawdziwy majstersztyk i całkowicie zaskakuje.

Po przeczytaniu powieści Elizabeth Flock miałam prawdziwy mętlik w głowie. Na pewno  warto się zastanowić, czy nie zabija nas, naszego związku, naszej rodziny rutyna, obojętność i jak to zmienić, jak naprawić. A, że zmienić takie sytuacje trzeba, to pewne. Jeżeli zaczniemy się od siebie oddalać, pozostaniemy ślepi i głusi na to co dzieje się w naszym związku, możemy pewnego dnia przeżyć taki szok, jak bohaterowie powieści. Warto się zastanowić, czy musi stać się nieszczęście, czy musimy sięgnąć dna, żeby uświadomić sobie, jak się kochamy, jak jesteśmy dla siebie ważni i żebyśmy spróbowali ratować rodzinę.

Gorąco zachęcam do lektury.

 Autorka wychowała się w Connecticut, ale często bywała w Teksasie, gdzie odwiedzała swoich dziadków i krewnych. Ukończyła uniwersytet Vanderbilta w Nashville w stanie Tennessee. Wkrótce po otrzymaniu dyplomu rozpoczęła pracę w magazynie "Vanity Fair". Następnie przeprowadziła się do San Francisco, gdzie pisała teksty do popularnych magazynów "Time" oraz "People", które niejednokrotnie były publikowane na pierwszych stronach. Przez pięć lat pracowała jako reporter prasowy, później zaczęła pracę w telewizji, gdzie pracowała dla 24 godzinnej stacji kablowej. Pisała także dla kanału informacyjnego w CNBC. Marzyła o Nowym Jorku. Po jakimś czasie została zatrudniona przez CBS.Obecnie jest bardzo poczytną amerykańską pisarką. 

Polecam także inne Jej powieści, które miałam okazję czytać:

Emma i ja to powieść o świecie widzianym oczami 8-letniej dziewczynki. Powieść wyjątkowo wzruszająca, ze względu na osobę głównej bohaterki. Powieści, w których ofiarami są maltretowane dzieci, wyjątkowo mnie poruszają.

 Krzyk ciszy to powieść, która na długo zapada w pamięć. Opowieść o akceptacji siebie i życia, które nie jest perfekcyjne, w świecie wymagającym perfekcjonizmu; powieść o bardzo trudnych wyborach.


Gorąco zachęcam do lektur powieści Elizabeth Flock.