Pieśń miecza - Bernard Cornwell

Instytut Wydawniczy Erica, Okładka miękka, 528 s., Moja ocena 5,5/6
To kolejny, czwarty tom z serii o Wikingach. Poprzednie tomy recenzowałam:
I tom- Ostatnie królestwo tutaj
II tom - Zwiastun burzy tutaj
III tom - Panowie północy tutaj. 
Akcja rozgrywa się cztery lata po wydarzeniach z III tomu, w 885r. Trwa z takim trudem wywalczony pokój, kraj się rozwija, ma miejsce (jeżeli można użyć takiego określenia w stosunku do średniowiecza..) boom budowlany. Nasz bohater z poprzednich tomów, Uhtred cieszy się szczęściem rodzinnym u boku ukochanej żony i dzieci. Ma także niezwykle intratne zajęcie, na polecenie króla kieruje budową warowni obronnej. 
Jednak pewnego dnia władca zleca Uhtredowi zdobycie zajętego przez wrogich Wikingów Londynu. Miasto ma być...prezentem ślubnym dla przyszłego zięcia władcy Aetherleda. Dostać miasto w prezencie ślubnym...cudowne to były czasy... Uhtredowi, który wyjątkowo nie lubi przyszłego pana młodego, niezbyt odpowiadają rozkazy króla, ale służba to służba. 
Mężczyzna wyrusza więc do Londynu, a właściwie po Londyn. 
Jak zakończy się jego misja? Czy do końca będzie posłuszny rozkazom króla? Czym jest tytułowa pieśń miecza?
Tego dowiecie się w trakcie lektury, do czego gorąco zachęcam. Bernard Cornwell kolejny raz pokazał wielką klasę pisarską. Mimo napisania ponad 50 książek trzyma poziom, w przeciwieństwie do wielu kolegów po fachu nie wyeksploatował się, jak to nieraz określam.  Brytania z jego książek jest miejscem chaosu, krwawych starć, mroków wieków średnich, magii, walki o władzę, a często i niewyobrażalnej ludzkiej głupoty. 
Opisy Cornwella są tak realne i plastyczne, że jest to miejsce, w którym przenigdy nie chciałabym się znaleźć. Czytając każdy z tomów niejednokrotnie miałam ochotę umyć się, pozbyć się brudu średniowiecza; nieodparcie miałam wrażenia, że przylgnął on do mnie. To jest magia pióra Cornwella. Równie doskonałe opisy spotkałam tylko w Filarach ziemi, K. Folletta.
Świat głównego bohatera Uhtreda jest światem prostym, a jednocześnie skomplikowanym; pełnym bezustannych walk, ale i nie pozbawionym miłości. Autorowi udało się zachować zdrowe proporcje między walkami zbrojnymi, a życiem prywatnym bohaterów.
Cornwell w mistrzowski wręcz sposób oddaje klimat i realia wczesnośredniowiecznej Brytanii. Bez większego trudu przeplata literacką fikcję z wydarzeniami historycznymi, a czyni to wszystko z niebywałą znajomością tematu, wiernie oddając najdrobniejsze nawet szczegóły.
Cornwell sprawia, że dawna Brytania, świat walk, mitów, walecznych mężczyzn, brudu, przelanej krwi i pogańskich wierzeń ożywa w kolejnych częściach serii, a czytelnicy z niecierpliwością czekają na następne tomy.
Co niniejszym i ja czynię, niecierpliwie oczekując piątego tomu.

Złodziej z szafotu - Bernard Cornwell

Wydawnictwo Bellona, Okładka miękka, 456 s., Moja ocena 4,5/6
Sięgnęłam po książkę zwabiona nazwiskiem autora, którego (jak zapewne pamiętacie) uwielbiam. Wrażenia po lekturze? 
Hmmm trudno określić. Na pewno książkę czyta się doskonale, szybko, ale...podczas gdy o Trylogii Arturiańskiej czy Sadze o Wikingach tego autora pamiętam do dziś, tak o Złodzieju z szafotu za kilka dni zapomnę. Nie twierdzę, że książka jest zła, jest dobra, ale to jedno z wielu przyjemnych czytadeł. Dotychczas czytane przeze mnie książki autorstwa Bernarda Cornwella czymś się wyróżniały. Złodziejowi z szafotu tego czegoś brakuje. Długo zastanawiałam się, jaką ocenę dać. Najpierw zdecydowałam się na 4/6, ale uznałam, że to za mało. 
W sumie książka niczym się nie wyróżnia spośród jej podobnych, ale gdyby się wyróżniała dałabym np. 5/6. Ostatecznie uznałam, że 4,5/6 będzie odpowiednią oceną dla dobrego, lekkiego, relaksującego i co by nie mówić zapewniającego dobrą rozrywkę czytadła.
Plusem książki niewątpliwie jest wartka akcja, bardzo zróżnicowani bohaterowie i doskonale odmalowane realia epoki. Ogromnym plusem jest także odrobinę ironiczne odmalowanie ówczesnego społeczeństwa, które dzieliły nie tylko pieniądze i władza, ale także stosunek do ówczesnych wydarzeń społeczno-politycznych. 
To sprawia, że po książkę z pewnością warto sięgnąć.
Akcja książki rozgrywa się w Londynie w 1817 r. Od konfliktu z Napoleonem minęły dwa lata. W społeczeństwie nadal obecny jest podział na tych, którzy aktywnie uczestniczyli w walce i tych, którzy zostali. Jedni czują się nieco zagubieni w czasie pokoju, drudzy podkreślają swoje zasługi dla kraju, o który dbali pod nieobecność walczących.
Głównym bohaterem Złodzieja z szafotu jest kapitan Rider Sandman, weteran wojen napoleońskich i syn Lodovicka Sandmana, człowieka, który dopuścił się licznych nadużyć finansowych i który, by uniknąć procesu i kary, popełnił samobójstwo, czym skazał żonę, syna i córkę na życie w ubóstwie i hańbie. Sandman, jako młodzieniec ambitny i honorowy, bierze na siebie spłatę długów ojca i utrzymanie matki oraz siostry. Zadanie nie łatwe, sami przyznacie, tym bardziej, że Rider nie może znaleźć żadnej pracy. Tzn. praca znalazłaby się, ale trzeba pamiętać, że to XIX w., segregacja klasowa kwitła, aż miło, w związku z  tym o zajęcie dla byłego żołnierza nie było łatwo.
Nasz bezrobotny żołnierz ma kilka umiejętności, m.in. jest świetnym graczem krykieta, co wykorzystuje i gra za pieniądze, aczkolwiek unosi się honorem, gdy odkrywa, że jego ukochana dyscyplina jest skorumpowana. Wtedy jak z nieba spada  na niego propozycja niebanalnego, doskonale płatnego i ciekawie się zapowiadającego zajęcia. Propozycję pracy składa mu nie byle kto, bo sam Minister Spraw Wewnętrznych. Sandman zostaje kimś, kogo nazwalibyśmy obecnie detektywem. Jego zadanie ma polegać na zbadaniu sprawy Charlesa Cordaya, malarza-portrecisty, którego oskarżono o zamordowanie hrabiny Avebury i skazano na karę śmierci przez powieszenie. Zrozpaczona matka Cordaya wystosowała petycję o uniewinnienie syna, popartą przez królową Charlottę, dlatego też ktoś musi udowodnić, że Corday jest winien, zanim trafi na szafot. I tym kimś ma być właśnie nasz żołnierz.
Sprawa wydaje się prosta, góra 2 dni pracy i Sandman cieszy się, że otrzyma miesięczne wynagrodzenie. Jednak dość szybko orientuje się, że będzie się musiał sporo natrudzić, bowiem skazany z wszelkim prawdopodobieństwem jest niewinny. Już pierwsza wizyta w więzieniu i rozmowa ze skazanym sprawiają, że Sandmann nabiera wątpliwości co do zasadności wyroku.
Wbrew wszystkim w koło, Sandmann zaczyna prowadzić dochodzenie. Jego meandry i koniec będą zarówno dla niego, jak i dla was zaskoczeniem. Co czeka Sandmanna, jakie niebezpieczeństwa na niego czyhają i jaki będzie koniec dochodzenia - nie zdradzę. 
Jak już wspomniałam książka łączy w sobie bogatą w szczegóły i smaczki epoki powieść historyczną z trzymającym w lekkim napięciu kryminałem, o wartkiej akcji. Na początku akcja jest trochę powolna, ale z biegiem czasu zdecydowanie się rozkręca. Bardzo ciekawi bohaterowie, świetnie sportretowani przez Cornwella, to wielki plus każdej z jego książek. 
Nasz wojak-detektyw to mężczyzna bystry, inteligentny, odważny i uparty. Ma on także swoje słabostki, które autor doskonale opisał. Pozostali bohaterowie są równie ciekawi.
Mimo, iż książka zdecydowanie różni się od Trylogii Arturiańskiej czy Sagi o Wikingach, zachęcam do jej lektury. Złodzieja z szafotu czyta się szybko i miłe popołudnie, czy wieczór w trakcie lektury gwarantowane.

Panowie Północy - Bernard Cornwell

Instytut Wydawniczy Erica, Okładka miękka, 510 s., Moja ocena 5,5/6
Panowie północy to III tom serii opowiadającej o Wikingach.
I tom Ostatnie królestwo, recenzowałam o tutaj.
II tom Zwiastun burzy, recenzowałam o tutaj.
Muszę na samym początku przyznać, że ten tom najbardziej z całej sagi przypadł mi do gustu. Jest dużo spokojniejszy i dojrzalszy niż dwa wcześniejsze.
Mamy rok 878. Kolejny raz przenosimy się na wyspy brytyjskie.  Anglia, którą prezentuje nam Cornwell w III tomie jest krainą względnego pokoju, zajętą lizaniem ran i odbudową zniszczonych walkami terenów. Bardzo szybko okaże się jednak, że ten spokój jest tylko pozorny. Uthred (którego losy śledzimy od I tomu) opuszcza dotychczasowe miejsce pobytu i udaje się na Północ, wraca do tych, którzy go wychowali. Wraca, żeby pomścić śmierć człowieka, który go wychowywał, przybranego ojca. Jednak droga na północ nie jest wcale taka prosta. Gdy Uthred w końcu dociera do dawnego domu, okazuje się, że tam wrze jak w kotle (powodów nie zdradzę, poznacie je w trakcie lektury książki). Jednak to dopiero początek przygód i problemów, które na niego czekają.
Wiem, wiem, dla niezaznajomionych z poprzednimi dwoma tomami ta recenzja jest mało zrozumiała, mogę śmiało rzec – bez większego sensu. Dlatego namawiam was do sięgnięcia po I i II tom.
Kolejny raz jestem pod ogromnym wrażeniem stylu pisarskiego Cornwella i umiejętności z jaką prowadzi nas przez meandry wczesnego angielskiego średniowiecza. Bernard Cornwell jest mistrzem powieści historycznych i oddania wszelkich szczegółów, zarówno jeżeli chodzi o sferę lingwistyczną, jak i wyznaniową, czy uzbrojenie i walki.
Sfera lingwistyczna to wzajemne przenikanie się dwóch dominujących w serii o Wikingach języków. Dodaje to takiego specyficznego smaczku książkom oraz czyni je bardziej wiarygodnymi.
Jeżeli chodzi o wyznania, religię to w każdym z  przeczytanych przeze mnie dotychczas tomów, wyraźnie widać starcia, walkę pomiędzy wierzeniami pogańskimi, a chrześcijańskimi. Pamiętajmy, że jest to okres wczesnego średniowiecza, gdy nowe wypierało stare, a stare konsekwentnie się broniło. Bardzo zaciekawiło mnie ukazanie owego ścierania się starej wiary z nową, ukazane przez autora z punktu widzenia poganina, jakim jest główny bohater Uthred.
Największy jednak plus należy się autorowi za niesamowicie plastyczne odmalowanie scen bitew i wszystkich elementów strojów i uzbrojenia. Gdy czytałam o bitwach miałam wrażenie, jakbym brała w nich udział, jakbym słyszała szczęk broni, tak plastycznie Cornwell wszystko opisuje, takie literackie 3D:).
Natomiast jeżeli chodzi o stroje i życie codzienne to...miałam ochotę kilkakrotnie umyć się. Nic nie poradzę, że opisy codziennej egzystencji we wczesnym średniowieczu tak na mnie działają. To także ogromny plus autora. Minusów nie znajduję. Cornwell po raz kolejny udowodnił, że jest prawdziwym mistrzem powieści historycznej, a ja książkę (mimo sporej objętości) wręcz pochłonęłam.
Pozostaje mi czekać na kolejne trzy tomy serii o Wikingach (Sword Song, The Burning Land, Death of Kings) i prosić w wydawnictwie, żeby oczekiwanie nie trwało zbyt długo.

Heretyk - Bernard Conrnwell

Instytut Wydawniczy Erica, Okładka miękka, 520 s., Moja ocena 5,5/6

W końcu recenzja na bieżąco, a nie zaległości:).
Bardzo lubię wszystko co z historią związane - od książek naukowych poczynając, poprzez trochę przystępniejsze opracowania, po powieści historyczne włącznie. 

Wśród autorów tych ostatnich mam kilku faworytów, ale zdecydowanie ulubionym jest od dłuższego czasu Bernard Cornwell - mistrz historycznej narracji.

Heretyk, książka do lektury, której chciałabym was zachęcić, to ostatnia część Trylogii Świętego Graala autorstwa właśnie Bernarda Cornwella.  I i II tom to Hellequin oraz Wagabunda.
Ponieważ pierwsze dwa tomy czytałam jeszcze przed założeniem bloga, chciałabym przybliżyć wam  treść trylogii i bohaterów, łatwiej w ten sposób będzie zrecenzować III tom. 

Akcja w I tomie – Hellequin. Jeżdżcy z piekieł. rozpoczyna się w Wielkanoc w 1342r. Miejscem akcji jest niewielka rybacka wioska Hookton. Znajduje się ona na południowym wybrzeżu Anglii.
Świąteczny nastrój zostaje niespodziewanie przerwany przez francuskich piratów. Jednym z nielicznych ocalałych mieszkańców jest Thomas, młody adept łucznictwa. W ciągu kilku zaledwie godzin Hookton zostało splądrowane i zniszczone - nie oszczędzono nawet kościoła. Zrabowano relikwię, w której świętość chyba jednak nikt nie wierzył. Thomas, który miał do tej pory niewielkie pojęcie, kim jest i kim chciałby zostać, zyskał teraz nowy cel. Umierający ojciec nakazał mu odnalezienie sprawców mordu i grabieży. I wokół tych poszukiwań toczy się cała akcja książki.
Napaść ta jest początkiem serii zdarzeń, które łączą się z historią rodziny Thomasa. Krok po kroku dociera on do niezwykłych tajemnic, wiążących jego ród z mitycznym Graalem. Wędrując razem z Thomasem z Hookton, poznajemy historię początkowej fazy Wojny Stuletniej, której finałem była słynna bitwa pod Crécy, stoczona w 1346 r.
Bardzo podobały mi się niezwykłe dokładne opisy, ale to dot. wszystkich książek, których autorem jest Cornwell.
Cechą, która mnie najbardziej ujęła w przypadku Hellequina jest odbrązowienie rycerzy. Cornwell przedstawia wojnę, rycerstwo i bitwy w trochę innym świetle. Bohaterowie nie zawsze postępują po bohatersku, nie wszystkie ich czyny zasługują na pieśń, a skazy na honorze nie przyprawiają ich o cierpienia moralne i męki wiekuiste. Bitwy pełne są ludzi, którzy tak po ludzku boją się śmierci i wodzów podejmujących nieprzemyślane decyzje, a nie tylko (jak to ma miejsce w wielu innych książkach) wspaniałych, szlachetnych, bohaterskich.

W II tomie trylogii – Wagabundzie, poznajemy dalsze losy Thomasa z Hookton. Po triumfie Anglików w bitwie pod Crécy w 1346 r. wojna stuletnia wyraźnie traci impet. Thomas zostaje obarczony przez swego króla niecodzienną misją, ma wyruszyć na poszukiwania świętego Graala. Legendarna relikwia, mocno związana z rodem bohatera, rozbudza wielkie namiętności ówczesnych władców, ponieważ, jak głosi legenda, stanowi źródło bogactwa i czyni jej posiadacza niezwyciężonym w walce. Tak cenny przedmiot cieszy się nie tylko zainteresowaniem monarchów, w ślad za Thomasem rusza również inkwizycja i rozpaleni chciwością złoczyńcy
III tom to recenzowany Heretyk. Tom ten jest swoista klamrą łączącą, spinającą wszystkie części w jedna całość. Nadal śledzimy losy Thomasa. Mamy XIV w., wojna stuletnia szaleje pomiędzy Anglią a Francją. Ku końcowi zmierza historia poszukiwań świętego Graala przez dziedziców rodu Astarac.
Wraz z całkiem sporą grupą oddanych kompanów oraz piękną kobietą oskarżoną o herezję, Thomas zostaje wysłany na południe Francji, gdzie w ruinach zamku Astarac może być ukryty największy skarb w dziejach chrześcijaństwa – Święty Graal. Jednak nie tylko Thomas chce odnależć Graala, takich, jak on chętnych jest wielu, zbyt wielu. Do tego samego celu zdąża m.in. jego zaprzysięgły wróg – mroczny Guy Vexill. 

Czeka ich wiele momentami bardzo niebezpiecznych przygód.  Żeby mogli osiągnąć cel, zdobyć ostateczną nagrodę czeka ich  walka na śmierć i życie. Na scenie będzie się działo, a działo, pojawi się wielu mniej lub bardziej sympatycznych bohaterów, m.in. wyjątkowo paskudny, chciwy, obłudny kardynał Louis Bessieres.
Otoczony przez nieprzyjaciół, potęgę i chciwość Kościoła oraz bezlitosną czarną śmierć Thomas będzie musiał przejść krwawy szlak, aby stawić czoła prawdzie o historii swojego dziedzictwa i tajemnicy Graala.
Cała trylogia aż kipi od barwnych postaci, ale to żadne novum, jeżeli chodzi o twórczość Cornwella. Nasycenie niezwykle barwnymi, wielowymiarowymi postaciami jest bardzo charakterystyczne dla tego autora, podobnie jak niesamowicie barwne opisy, czego? Krótko napiszę - wszystkiego – od bohaterów poczynając, poprzez ich ubrania, broń, szczegóły z życia i walki, aż po sprawy wysoce intymne. Autor ma niesamowity wprost dar, jeżeli chodzi o tworzenie tak plastycznych opisów. Czytając kolejne tomy miałam wrażenie, że oglądam wspaniały film w 3D. 

Cornwell stworzył niezwykłą galerię bohaterów, nie ograniczając się tylko do wysoko postawionych, możnych i rycerzy. Bardzo spodobało mi się, że bohaterami uczynił także bogobojnych wieśniaków, wybitnie mądrego opata, porywczego acz z lekka głupkowatego młodziana czy niebanalną kobietę. No właśnie, cechą, która mnie w twórczości Cornwella bardzo ujęła jest fakt, że obojętnie, po którą z jego książek sięgniecie, zawsze jedną z głównych ról odgrywa niebanalna (piękna lub nie, mądra lub nie, ale zawsze niebanalna) kobieta. Autor, jako jeden z niewielu pisarzy specjalizujących się w powieściach historycznych, docenia rolę kobiet, jaką odgrywały one na przestrzeni wieków w różnych konfliktach i wydarzeniach.     

W Trylogii Świętego Graala, Cornwell stworzył bohaterów,  którzy idealnie wtapiają się w świat średniowiecza i to jest wg mnie sukcesem trylogii. Każdy z nas oglądał filmy o średniowieczu, czytał książki o walecznych rycerzach, czy pięknych królewnach i każdy z nas ma zapewne jakieś wyobrażenie, jak to w średniowieczu bywało:). 

Czytając Trylogię Świętego Graala możemy wybierać, przebierać w bohaterach, dopasować sobie takiego, którego najbardziej polubimy, takiego który odpowiada naszym wcześniejszym wyobrażeniom. Na tym polega dar autora – tworzy książki  porywające, z niebanalnymi postaciami i tak dopracowane w zakresie szczegółów, że my sami nic już nie musimy wymyślać, mamy wszystko podane na tacy, jak w przypadku najlepszego trójwymiarowego filmu.
Gorąco zachęcam do lektury Trylogii Świętego Graala oraz pozostałych pozycji autorstwa Bernarda Cornwella. To prawdziwa uczta czytelnicza, nawet dla tych niezbyt lubiących powieść historyczną.

Zwiastun burzy - Bernard Cornwell

Wydawnictwo Erica, Tytuł oryginalny: The Pale Horseman, Okładka miękka, 560 s., Moja ocena 5/6

Zwiastun burzy to II tom świetnego cyklu o Wikingach. I tom Ostatnie królestwo, recenzowałam tutaj. Akcja zaczyna się w tym samym momencie, w którym zakończył się poprzedni tom. Ponownie przenosimy się wraz z głównymi bohaterami do IX wieku, do czasów owianych mrokiem i pełnych okrutnych zdarzeń oraz rozlewu krwi. Po zwycięskiej bitwie, główny bohater, a jednocześnie narrator -  Uthered czuje się głęboko zraniony, ponieważ nikt nie chce przyznać, że to on zabił Ubbę, przez co popełnia sporo piramidalnych błędów, które zdecydowanie będą rzutować na dalsze jego losy. Mężczyzna również nadal nie wie, po której stronie opowiedzieć się, z kim walczyć. Z Duńczykami łączy go religia i przyjaźnie, ale to królowi Alfredowi przysiągł wierność. Od jego decyzji bardzo dużo zależy,  m.in. kto zasiądzie na tronie Wessexu. W wydarzenia opisane przez Cornwella po mistrzowsku wplecione są krwawe bitwy, średniowieczne intrygi (których jest na prawdę niesamowita ilość) oraz prywatne życie głównego bohatera. A nasz bohater Uthred, to nie święty, waleczny wojownik tylko prawdziwy mężczyzna z krwi i kości, jednocześnie rozdarty pomiędzy dwoma światami, powinnościami honoru, a podszeptem serca, bohater mający także słabość do alkoholu, zabaw i pięknych (lub nie) kobiet. Sposób narracji, jaki zastosował Cornwell, czyli ukazanie wydarzeń i rozterek Uthreda z jego punktu widzenia bardzo dużo wnosi do książki, dokładnie ukazuje przebieg wszystkich wydarzeń. Pozwala nam lepiej wczuć się w klimat epoki i wydarzeń, oraz poznać świat Uthreda,który już nie jest chłopcem ani młodzieńcem z I tomu cyklu, ale dorosłym mężczyzną. Postać Uthereda, podobnie, jak w I tomie, jest wspaniale narysowana, mogę śmiało napisać, że to istny majstersztyk. Ale nie jestem tym absolutnie zdziwiona, właśnie takie wyrażne zarysowanie sylwetki głównego bohatera przyciąga mnie do kolejnych powieści Bernarda Cornwella. Plusem książki jest także akcja, która toczy się błyskawicznie. Autor w niesamowicie plastyczny sposób opisuje bitwy, mamy nieodparte wrażenie uczestniczenia w toczących się walkach. 

Bernard Cornwell po raz  kolejny udowodnił, iż jest mistrzem słowa.

Jest to świetnie napisana książka w pełni wykorzystująca potencjał przedstawionego w niej fragmentu historii Anglii IX wieku w okresie jej walk z duńskimi najeźdźcami. Gorąco polecam lekturę cyklu o Wikingach, z niecierpliwością oczekuję na kolejny tom - Panowie Północy.

Ostatnie królestwo. - Bernard Cornwell

Wydawnictwo Erica Tytul oryginalny: The Last Kingdom, Okładka miękka, 534 s., Moja ocena 6-/6

Na przełomie VIII i IX w. zaznaczyła się w całej niemal Europie aktywność ludu, zwanego przez ówczesnych zachodnich kronikarzy Normanami. W swoich podbojach dotarli także na teren dzisiejszej Wielkiej Brytanii. I o tym fakcie w historii, o ich podbojach na terenie Brytanii opowiada Ostatnie królestwo. Jest to pierwsza część kolejnego po Trylogii Arturiańskiej cyklu poświęconego historii Brytanii, autorstwa Bernarda Cornwella. Cykl określany jako Wojny Wikingów składać się ma z pięciu części obejmujących następujące powieści : Ostatnie Królestwo, Zwiastun Burzy, Panowie Północy, Pieśń Miecza oraz Płonące Ziemie. 

Ekspansja Wikingów na Brytanię.

Razem z autorem przenosimy się na wyspy brytyjskie. Jest wiek IX, okres wewnętrznych niepokojów, głodu i bezpardonowej, okrutnej walki o władzę. Czas największego najazdu Wikingów w historii. W 865 r. do Anglii przybywa Wielka Pogańska Armia z Danii i prowadzi tam kampanie wojenne do końca X w. Żródła historyczne i archeologiczne pokazują, iż natychmiast po zakończeniu działań Wikingowie rozpoczynali akcję kolonizacyjną, osiedlając się. W takim momencie i sytuacji społecznej rozpoczyna się akcja powieści.
Syn jednego z angielskich wielmożów, Uthred, który cudem uniknął śmierci na polu walki zostaje porwany w wieku 10 lat. Jako jedyny ocalały z pogromu całego rodu dorasta pod

okiem śmiertelnych wrogów. Choć nauczył się żyć w zgodzie z zasadami i zwyczajami Wikingów, w głębi duszy pozostaje synem Brytanii.

Dorastając obserwuje rzeczy krwawe, okrutne. Wikingowie w erze swych najazdów uznawani byli w Europie za niezwyciężonych wojowników, zarówno na morzu, jak i w starciu na lądzie. Przewagę osiągali dzięki doskonałemu, jak na owe czasy uzbrojeniu, organizacji, dyscyplinie i niespotykanej odwadze. Najczęstszym zachowaniem wikingów podczas najazdu był niespodziewany napad na dane miejsce, złupienie go do szczętu, szybki odwrót. Wikingowie poruszali się konno, co pozwalało im znaczne przyspieszenie tempa przemarszów. Oddziałów konnych używali następnie w bitwie, czym zaskakiwali nieprzyzwyczajonych do tego typu wikińskich zachowań mieszkańców kontynentu. Uzbrojeniem wojowników wikińskich były miecze, topory bojowe, włócznie, oszczepy, toporki, noże bojowe, łuki i strzały. Do obrony używali tarcz, hełmów i kolczug, ale także skórzanych kaftanów i innych rodzajów osłon korpusu. W czasie oblężeń konstruowali katapulty i tarany, a także osłony używane  przy ataku, ponadto podpalali zdobyte okręty i kierowali je na umocnione pozycje wroga.

Miecze, którymi walczyli Wikingowie.

Rekonstrukcja łodzi Wikingów.

 

I tu jest pewien lekki dysonans jeżeli chodzi o fakty historyczne, za to daję autorowi maleńki minus. Nie będę jednak zdradzać dokładnie o co chodzi, ponieważ dosyć łatwo można to moim zdaniem zauważyć czytając opisy, których Cornwell zamieścił w Ostatnim królestwie bardzo dużo.Nie wiem, może zbytnio się czepiam, to w końcu tylko powieść, ale... Jednak ten malutki minusik absolutnie nie wpływa na doskonałą jakość powieści i jej odbiór. Książkę i tak czyta się znakomicie. 

Wracajmy jednak do naszego młodego bohatera. Na oczach Uthreda dzieją się rzeczy straszne - upadają kolejne królestwa, dokonują się zdrady, przewroty i krwawe rzezie. Uthred od kilku lat, od momentu porwania wychowuje się wśród wrogów, wśród Wikingów. Jednak nad wyraz szybko asymiluje się w ich społeczeństwie, ba można nawet uznać, że jest mu tam całkiem dobrze. Pewnego dnia będzie musiał jednak podjąć decyzję, kim jest i któremu panu będzie służył. Los zwiąże go z Alfredem, władcą ostatniego opierającego się Wikingom królestwa, i da sposobność, by stawił czoła legendarnym wikińskim wojom, przed którymi drży cała średniowieczna Europa. Spętany więzami honoru, lojalności i miłości, Uthred stanie się tym, od którego zależeć będą losy całej Brytanii. Znajdzie się między przysłowiowym młotem, a kowadłem. Jak się zachowa? Jaką podejmie decyzję? Zwycięży wychowanie czy honor? Tego dowiecie się czytając Ostatnie królestwo. Naprawdę warto sięgnąć po tę książkę. 

Kolejny raz jestem pod ogromnym wrażeniem stylu pisarskiego Bernarda Cornwella. Książkę (mimo sporej objętości) przeczytałam w 2 dni, co zdarza się tylko w przypadku pozycji, które naprawdę mnie zachwycą i od których nie mogę się oderwać.

Pisarz po raz kolejny urzekł mnie językiem oraz lekkością i umiejętnością z jaką połączył fikcję literacką z historią Brytanii. Mimo tego maleńkiego minusa, o którym wspominałam wcześniej, zrobił to po mistrzowsku. Podobnie, jak w przypadku trylogii arturiańskiej mamy tu do czynienia z subtelnym miszmaszem fikcji historycznej i autentycznej historii Brytanii. Zarówno fikcję jak i rzeczywistą historię autor połączył wspaniale. Czytając powieść mamy wrażenie, jakbyśmy żyli w IX w., mamy wrażenie magicznego przeniesienia się w czasie.

Bardzo zainteresowały mnie wzmianki autora o reliktach cywilizacji rzymskiej, jakich jeszcze w IX w. całkiem sporo znajdowało się w Brytanii. Opisy ruin budowli ich architektury czy choćby sieci dróg zbudowanych przez Rzymian są bardzo dokładne i dają świadectwo nie tylko potędze cywilizacji rzymskiej, która przed laty władała tymi ziemiami, ale także kolejnym pokoleniom, które rządziły Brytanią po odejściu Rzymian i które po najeżdżcach odziedziczyły wiedzę.

Sama książka jest podzielona na kilka części. Najpierw mamy wstęp, jakby prolog, który

wprowadza nas w całą sytuację, opowiada w jaki sposób Uthred dostał się do niewoli Wikingów. Po wstępie następuje pierwsza część, w której śledzimy jego życie, jego dzieciństwo i okres dorastania wśród Wikingów. Druga część to przejście Uthreda od Wikingów na stronę "swoich", u boku których będzie walczyć w trzeciej części. Plusem powieści jest bardzo ciekawie przedstawiony proces dojrzewania głównego bohatera Uhtreda, który z nastolatka przemienia się na naszych oczach w mężczyznę. Poznajemy też ówczesną Brytanię widziana oczyma najpierw chłopca, pożniej młodzieńca, a na końcu pełnokrwistego meżczyzny. Autor bardzo ciekawie przedstawia życie ówczesnych ludzi ich smutki i radości oraz system klasowy. W powieści nie brak także dosyć licznych elementów humorystycznych, jak chociażby zachwyt głównego bohatera, gdy po raz pierwszy będąc nastolatkiem zażył kąpieli. Takich wesołych wtrąceń znajdziemy w powieści jeszcze kilka. Zdecydowanie rozlużnia to grożną atmosferę, w której prawie bez przerwy słychać szczęk broni. Takie humorystyczne wstawki to zdecydowana odmiana po bardzo poważnej trylogii arturiańskiej.

Do tego cudowne opisy, mroczny klimat, wartka akcja, niezwykła dbałość o szczegóły zarówno postaci jak i miejsc i wspaniale z dbałością o każdy szczegół ukazanie bitew, sprawiają że Ostatnie królestwo po prostu trzeba przeczytać. I ta dbałość o szczegóły po raz kolejny urzekła mnie w stylu pisarskim Bernarda Conrwella i sprawiła, że na pewno sięgnę po kolejne jego książki. 

Excalibur - Bernard Cornwell

Tytuł oryginalny: Excalibur, Wydawnictwo Erica

Okładka miękka ze skrzydełkami, 580 s. Moja ocena 6/6

To III i niestety ostatni tom słynnej trylogii arturiańskiej. Recenzja I tomu Zimowy monarcha znajduje się tutaj. Recenzja II tomu Nieprzyjaciel Boga znajduje się tutaj

Nieprzyjaciel Boga kończy się zaskakującą sceną ujawnienia zdrady Ginewry, ale z kim, tego już nie zdradzę, musicie sami sięgnąć po trylogię. Gwarantuję tylko, że będziecie bardzo zaskoczeni. Świat Artura po zdradzie ukochanej legł w gruzach. Dzięki narracji Cornwell, która (jak to podkreślałam w poprzednich recenzjach)jest po prostu niesamowita, czujemy fizyczny ból, jakiego doświadcza Artur i dosłownie razem z nim mamy ochotę płakać i zemścić się na wiarołomnych. M.in. na takich opisach opiera się kunszt pisarski Bernarda Conrwella, ale nie tylko na nich.

Akcja Excalibura rozpoczyna się w zasadzie bezpośrednio po tym wydarzeniu. Rebelia Lancelota zostaje stłumiona, a małżeństwo Artura chyli się ku upadkowi. Kolejną plagą nękającą Brytów, zwłaszcza tych, którzy nie chcą rezygnować z dawnych wierzeń, jest szerzące się niczym zaraza chrześcijaństwo. Wydaje się, że przejście starzejącego się Artura na nową wiarę jest tylko kwestią czasu…Nic już nie jest w stanie ochronić Brytanii przed zalewem wrogów.
Rebelie rebeliami, wojny wojnami, zagrożenia zagrożeniami ale nie zapominajmy o  Merlinie.  Stary Druid w końcu odzyskuje Skarby Brytanii. Czarnoksiężnikowi towarzyszy Nimue. Jest ona owładnięta obsesją sprowadzenia do Brytanii dawnych Bogów i ta obsesja kieruje wszystkimi jej poczynaniami, a dodatkowo położy się cieniem na poczynaniach i życiu wielu innych osób.

W międzyczasie wiarołomna małżonka Artura- Ginewra pędzi żywot w klasztornej celi, pod okiem swojej szwagierki Morgany, a w międzyczasie...
Po raz trzeci Bernard Cornwell przenosi czytelnika w niespokojne czasy Brytanii, rządzonej przez magię i starożytnych bogów, którym zagraża nowa wiara.

Po raz kolejny Cornwell pokazał, że jest mistrzem powieści historycznej. W Excaliburze, podobnie, jak w poprzednich tomach, najdziemy wszystko, bez czego doskonała powieść historyczna nie może się obejść. Pełno tu: miłości, nienawiści, śmierci, życie,  i bratobójczych walk. Znajdziemy też magię, szaleństwo, armię obłąkanych, okrutne morderstwa. Wszystko to, wymieszane i odpowiednio doprawione przez autora, sprawia, że całą trylogie czyta się w mgnieniu oka, jak fascynującą baśń dla dużych i małych. Akcja powieści wciąga, jak wir, nie zwalnia ani na moment, a ilość wątków i postaci, które się nie tylko przez III tom, ale i przez całą trylogię przewijają, jest wprost niesamowita.

Najprawdopodobniej każdy z nas chociaż raz w życiu wyobrażał sobie, jaki był Artur, albo, ze sam jest Arturem. Czytając trylogię arturiańska Cornwella macie szansę porównać swoje marzenia i wyobrażenia z wyobrażeniami autora. Tym bardziej, iż Cornwell, podobnie, jak w I i II tomie, tak i w Excaliburze, opisuje wszystko bardzo, bardzo dokładnie. Znamy wszystkie cechy charakterystyczne uzbrojenia, ubioru, jedzenia, znamy także myśli i odczucia bohaterów. Pozwala nam się to poczuć, jakbyśmy byli w samym centrum akcji. I niejedna z pań czytających o zdradzie Ginewry będzie miała ochotę przytulić i pocieszyć Artura:).

Zakończenie powieści jest idealnym wprost zwieńczeniem całego cyklu. Co więcej, to najbardziej przesycony magią fragment trylogii. 

Lekturę Excalibura skończyłam z wielkim żalem, że to już koniec całej trylogii.

Gorąco polecam całą trylogię arturiańską pióra Bernarda Cornwella i dziękuje p. Karolinie z Wydawnictwa Erica, za możliwość zapoznania się z tą niesamowita pozycją.

Nieprzyjaciel Boga - Bernard Cornwell

Wydawnictwo Erica   
Tytuł oryginalny: Enemy of God, Okładka miękka ze skrzydełkami, 560 s., Moja ocena 6/6

Nieprzyjaciel Boga to II tom kultowego już dzieła Bernarda Cornwella, tzw. trylogii arturiańskiej.

Recenzję I tomu  Zimowy monarcha znajdziecie tutaj.

I tom kończy się zwycięskim dla Artura starciem w Dolinie Lugg, Nieprzyjaciel Boga w tym miejscu się rozpoczyna, a stary mnich Derfel kontynuuje swoją historię.

Nieprzyjaciel Boga został podzielony na 4 części: Ciemna droga (Merlin wraz z przyjaciółmi wyruszy na poszukiwania magicznego Kotła), Wojna (między oddziałami Brytanii a oddziałami saksońskich dowódców Alle i Cedryka), Camelot (w Dumnonii panował pokój) i Misteria Izydy (najdłuższa i najważniejsza część książki, a kultem Izydy parała się Ginewra – żona Artura). Tutaj również przed treścią właściwą znajduje się spis osób i miejsc, które w większości były mi już znane z I tomu.

Narratorem II tomu (podobnie, jak w przypadku Zimowego monarchy) nadal jest Derfel. Główni bohaterowie także nie ulegają zmianie, są nimi: Artura czarnoksiężnik Merlin, Lancelot i Derfla. Będą na nich czekały długie, krwawe wojny oraz krótkie okresy pokoju. Chrześcijanie zaczynają wierzyć, że ich Pan przyjdzie już za parę lat na ziemię i zaczynają nawracać siłą pogan. Artur pokaże swoje prawdziwe okrutne oblicze. Ta przemiana może się niektórym nie podobać, no ale cóż, takie były czasy.

Pozostali bohaterowie nie zmienią się. Czarnoksiężnik Merlin nadal poszukuje 13 Skarbów Brytanii, które – jak wierzy – pozwolą mu oddać Brytanię w panowanie dawnych bogów. Jest to także jego nadzieja na porządek i pokój w Dumnonii i Saksonii, oraz na powrót pogańskich bogów i wyparcie chrześcijańskiego Boga. Czy uda mu się odnależć Skarby? O tym musicie się już przekonać sami czytając Nieprzyjaciela Boga. Lancelot ani na jotę nie zmieni się, w dalszym ciągu będzie próżnym, kłamliwym zdrajcą, pałającym zemstą i żądzą władzy i bogactwa. Bardzo dużo będzie także: magii, czarów, uroków i klątw wszelakich. Kto lubi takie klimaty poczuje się w pełni usatysfakcjonowany. Do tego: walki, szczęk oręża, rozlew krwi i wiele, wiele bardzo szczegółowych opisów, które są tak charakterystyczne dla stylu pisarskiego Bernarda Cornwella, a które całkowicie mnie uwiodły, już przy lekturze I tomu trylogii. Uwielbiam takie plastyczne, wręcz w 3D odmalowanie szczegółów. Czytając oba tomy miałam wrażenie, jakbym znajdowała się w Brytanii obok Merlina i Artura. Czułam grozę magii, walk, które się w książce licznie toczą, miałam nawet odczucie, jakbym czuła ten lekki zapaszek tak charakterystyczny dla wczesnego średniowiecza- no nie czarujmy się, wtedy nie dbano zbytnio o higienę:). Cornwell podbił moje serce właśnie tymi szczegółowymi opisami. I co ciekawe te opisy wcale, ani przez moment nie są nużące, wręcz przeciwnie.

Nieprzyjaciel Boga podbił mnie jeszcze bardziej niż pierwsza część. W II tomie wszystko przeplata się ze wszystkim! Mamy misz masz, który idealnie do siebie pasuje.  Magia przeplata się z rzeczywistością, chrześcijaństwo z religią pogańską, legendy arturiańskie z legendami o Tristanie i Izoldzie, a fabuła zdecydowanie nabiera tempa w porównaniu do I tomu.

Nieprzyjaciel Boga to pozycja, którą mogę szczerze polecić. Nic dziwnego, ze autor za swoje zasługi dla literatury otrzymał od królowej Elżbiety Order Imperium Brytyjskiego.Jego książki są po prostu niezwykłe. 

Za kilka dni zamieszczę recenzję III tomu trylogii Excalibur, ponieważ nie wytrzymam, żeby nie dowiedzieć się, jak wszystkie wątki się skończą.

Okładka wydania oryginalnego.